ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Προτάσεις για το Σ/Ν του Υπ. Περιβάλλοντος και Ενέργειας «Εκσυγχρονισμός του Χωροταξικού και Πολεοδομικής Νομοθεσίας»

news room 18 λεπτά ανάγνωση
ΧΑΤΖΗΜΑΡΚΟΣ

Α. ΠΡΟΟΙΜΙΟ Με το παρόν Σ/Ν συνα­θροί­ζο­νται προ­ϋ­φι­στά­μενα θεσμικά πλαίσια που αφορούν στη Χωρο­τα­ξία – Πολε­ο­δο­μία, τα επίπεδα Χωρικού Σχε­δια­σμού, την εκτός σχεδίου δόμηση, τα του­ρι­στικά κατα­λύ­ματα, τον οικο­δο­μικό κανο­νι­σμό, την αυθαί­ρετη δόμηση, τη μετα­φορά συντε­λε­στή δόμησης κλπ, σε ένα πολυ­νο­μο­σχέ­διο με επί μέρους προ­σαρ­μο­γές. Σαν γενική παρα­τή­ρηση επι­ση­μαί­νουμε ότι για μια ακόμη φορά δεν απο­τολ­μή­θηκε μια δια­φο­ρε­τική προ­σέγ­γιση του­λά­χι­στον στις δια­δι­κα­σίες έγκρι­σης των χωρικών σχεδίων με στόχο την απο­κέ­ντρωση που απο­τε­λεί και το κυρίως ζητού­μενο, αλλά ακο­λου­θή­θηκε η πεπα­τη­μένη, βασι­ζό­μενη στη λεγό­μενη «ασφά­λεια δικαίου», όπως εδώ και χρόνια εφαρ­μό­ζε­ται στη χώρα μας υιο­θε­τώ­ντας «νομο­λο­γίες» που τείνουν στο συγκε­ντρω­τι­σμό στη δια­δι­κα­σία λήψης απο­φά­σεων. Ενα συγκε­ντρω­τι­σμό απο­τρε­πτικό για κάθε τοπική πρω­το­βου­λία ρύθ­μι­σης του χώρου με πολ­λα­πλά επα­κό­λουθα. Και αυτό απο­δει­κνύ­ε­ται πολύ εύκολα, απλά παρα­κο­λου­θώ­ντας δια­χρο­νικά την πορεία των αντί­στοι­χων μελετών σε σχέση με τη δια­δι­κα­σία και τις αρμο­διό­τη­τες θεσμο­θέ­τη­σής τους. Απόρ­ροια όλων αυτών είναι η Τοπική Αυτο­διοί­κηση Α’ και Β’ βαθμού να είναι πλέον τελείως «απο­ψι­λω­μένη» από αρμο­διό­τη­τες θεσμο­θέ­τη­σης χωρικών σχεδίων ακόμη και εντελώς τοπικού χαρα­κτήρα, γεγονός που απο­δυ­να­μώ­νει το ρόλο της, σε αντί­θεση με τα τεκται­νό­μενα στην Ε.Ε εδώ και δεκα­ε­τίες. Η μόνιμη επωδός είναι ότι κάτι τέτοιο προ­σκρούει στο Σύνταγμα και ειδι­κό­τερα στο αρθ. 24 στο οποίο ανα­φέ­ρε­ται ότι ο χωρικός σχε­δια­σμός ανήκει στη ρυθ­μι­στική αρμο­διό­τητα του Κράτους. Είναι πλέον απο­λύ­τως ανα­γκαίο να απο­σα­φη­νι­σθούν και απο­τυ­πω­θούν στην σύγ­χρονη Ελλάδα βασικές έννοιες, όπως αυτή του Κεντρι­κού Κράτους σε σχέση με την Τοπική Αυτο­διοί­κηση.

Θεω­ρούμε ότι οποια­δή­ποτε ενέρ­γεια γίνεται σε θεσμικό επίπεδο που αφορά στην Τ.Α σε σχέση με το Κράτος, πρέπει να στο­χεύει στη λογική που περι­κλεί­ε­ται στο τρί­πτυχο : «Κράτος επι­τε­λικό – Περι­φέ­ρειες ισχυρές με ρόλο προ­γραμ­μα­τικό στα χωρικά τους όρια και στα πλαίσια της Ευρώπης των Περι­φε­ρειών – Δήμοι τοπικά κυβερ­νεία πρώτης γραμμής, κοντά στον πολίτη και με ρόλο εκτε­λε­στικό». Με αυτή τη λογική θα έπρεπε επο­μέ­νως να είναι διαρ­θρω­μένο και το πλαίσιο Χωρικού Σχε­δια­σμού της χώρας είτε σε επίπεδο στρα­τη­γικό είτε κανο­νι­στικό, υπο­κεί­μενο στην αρχή: κάθε επίπεδο σχε­δια­σμού ανάλογα με το πεδίο ανα­φο­ράς του θεσμο­θε­τεί­ται από την αμέσως επόμενη διοι­κη­τική βαθμίδα. Π.χ. αν έχει πεδίο ανα­φο­ράς σε Δήμο, θεσμο­θε­τεί­ται από την Περι­φέ­ρεια, αν είναι Περι­φε­ρεια­κού επι­πέ­δου από τον Υπουργό κλπ. Δυστυ­χώς απέ­χουμε ακόμη πολύ από αυτή τη λογική. Με δεδο­μένη όμως την προ­σαρ­μογή του υπ’ όψη Σ/Ν στη λεγό­μενη «ασφά­λεια δικαίου», οι προ­τει­νό­με­νες παρεμ­βά­σεις μας δεν θα απο­κλί­νουν από αυτή την επιλογή, αλλά θα προ­σπα­θή­σουν να μετα­φέ­ρουν την τοπική εμπει­ρία όπως αυτή βιώ­νε­ται καθη­με­ρινά και μέσα στα πλαίσια ενί­σχυ­σης κατά το δυνατόν της τοπικής παρεμ­βα­τι­κό­τη­τας – συμ­με­το­χής. Επι­ση­μαί­νουμε τον χρόνο δια­βού­λευ­σης, που συνέ­πεσε μέσα στον Αύγου­στο. Για θέμα αυτής της σοβα­ρό­τη­τας, ο χρόνος δια­βού­λευ­σης θα έπρεπε να είναι τέτοιος που να επι­τρέ­πει την σε βάθος μελέτη του. Β. ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΑΤ’ ΑΡΘΡΟ Αρθ.4Α Στο Κεντρικό Συμ­βού­λιο Χωρο­τα­ξι­κών θεμάτων και Αμφι­σβη­τή­σεων πέραν της προ­βλε­πό­με­νης συμ­με­το­χής εκπρο­σώ­που της αντί­στοι­χης Περι­φέ­ρειας σε περί­πτωση που συζη­τεί­ται θέμα Περι­φε­ρεια­κού Χωρο­τα­ξι­κού Πλαι­σίου, να συμπε­ρι­λη­φθεί στην μόνιμη σύνθεσή του και ένας εκπρό­σω­πος ΕΝΠΕ. Αρθ. 10 Τοπικά Πολε­ο­δο­μικά Σχέδια. Στο άρθρο αυτό προ­βλέ­πο­νται ρυθ­μί­σεις που αντι­κα­θι­στούν τις αντί­στοι­χες του Ν.2508/97 όπως τρο­πο­ποι­ή­θηκε με το Ν.4447/16. Στην ουσία τα Τοπικά Πολε­ο­δο­μικά Σχέδια είναι η μετε­ξέ­λιξη των ΓΠΣ και ΣΧΟΟΑΠ του Ν. 2508/97 και είναι τα κύρια σχέδια θεσμο­θέ­τη­σης κανο­νι­στι­κών ρυθ­μί­σεων σε επίπεδο Δήμου ή Δημο­τι­κής Ενό­τη­τας. Στο Ν.4447/16, στις μετα­βα­τι­κές δια­τά­ξεις, προ­βλε­πό­ταν ότι μελέτες ΓΠΣ και ΣΧΟΟΑΠ που είχαν ήδη ανα­τε­θεί και εκπο­νού­νταν με τις δια­τά­ξεις του Ν.2508/97, ολο­κλη­ρώ­νο­νται με τη δια­δι­κα­σία και το θεσμικό πλαίσιο βάσει του οποίου ανα­τέ­θη­καν. Παρα­τη­ρούμε ότι στο παρόν Σ/Ν λείπει η αντί­στοιχη ρύθμιση μετα­βα­τι­κών δια­τά­ξεων. Με δεδο­μένο ότι οι μελέτες τέτοιου επι­πέ­δου εκπο­νού­νται και ολο­κλη­ρώ­νο­νται εντός μεγάλου χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος (πολλές φορές και πέραν της δεκα­ε­τίας), η μη πρό­βλεψη μετα­βα­τι­κών δια­τά­ξεων στο παρόν Σ/Ν θα επι­φέ­ρει στην ουσία την ακύρωση των τρε­χου­σών μελετών με ότι αυτό συνε­πά­γε­ται σε χρόνο και χρήμα αλλά κυρίως στην ανα­πτυ­ξιακή δια­δι­κα­σία των Δήμων. Μελέτες ΓΠΣ και ΣΧΟΟΑΠ εκπο­νού­νται πολλές αυτή τη στιγμή σε ολό­κληρη τη χώρα αλλά και στην Περι­φέ­ρειά μας. Κρί­νε­ται επο­μέ­νως ανα­γκαίο στο παρόν άρθρο να προ­βλε­φθεί μετα­βα­τική διάταξη η οποία να ανα­φέ­ρει ρητά ότι μελέτες ΓΠΣ και ΣΧΟΟΑΠ που έχουν ήδη ανα­τε­θεί και εκπο­νού­νται με τις δια­τά­ξεις και τις δια­δι­κα­σίες του Ν.2508/97, ολο­κλη­ρώ­νο­νται και θεσμο­θε­τού­νται σύμφωνα με τις δια­τά­ξεις με τις οποίες ανα­τέ­θη­καν.

Στο ίδιο άρθρο προ­βλέ­πε­ται ότι η οικεία Περι­φέ­ρεια παρα­κο­λου­θεί και αξιο­λο­γεί την πορεία των Τοπικών Πολε­ο­δο­μι­κών Σχεδίων. Παράλ­ληλα προ­βλέ­πε­ται ότι η κίνηση της δια­δι­κα­σίας εκπό­νη­σης γίνεται από το ΥΠΕΝ ή το Δήμο. Θεω­ρούμε ότι εφόσον ανα­γνω­ρί­ζε­ται (σωστά) ο επο­πτι­κός ρόλος της Περι­φέ­ρειας στην πολύ σημα­ντική αυτή δια­δι­κα­σία χωρικών ρυθ­μί­σεων κανο­νι­στι­κού περιε­χο­μέ­νου, θα πρέπει να παρα­σχε­θεί στην Περι­φέ­ρεια και η δυνα­τό­τητα κίνησης δια­δι­κα­σίας εκπό­νη­σης Τοπικού Χωρικού Σχεδίου. Επο­μέ­νως πρέπει να συμπλη­ρω­θεί κατ’ αυτή την έννοια η παρ. 6α του αρθ. 10. Επίσης να προ­βλε­φθεί ρύθμιση δημιουρ­γίας ηλε­κτρο­νι­κής πλατ­φόρ­μας σε κάθε Περι­φέ­ρεια για το «monitoring» (παρα­κο­λού­θηση) των μελετών αυτών. Αρθ. 11 Ειδικά Πολε­ο­δο­μικά Σχέδια Είναι ένα άρθρο οι ρυθ­μί­σεις του οποίου μπορούν να «ξεμπλο­κά­ρουν» αγκυ­λώ­σεις που προ­κύ­πτουν από τη χρο­νο­βόρα, πολυ­δαί­δαλη και εν πολλοίς ανα­πο­τε­λε­σμα­τική δια­δι­κα­σία των χωρικών ρυθ­μί­σεων, ανε­ξαρ­τή­τως καλών προ­θέ­σεων. Έχει πεδίο εφαρ­μο­γής κυρίως σε ανα­πτυ­ξιακά προ­γράμ­ματα δημο­σίων φορέων ή ιδιωτών που απαι­τούν πρότερη δια­δι­κα­σία χωρο­θέ­τη­σης, δίχως να απαι­τεί­ται η σύνταξη ολό­κλη­ρου σχεδίου (ΓΠΣ – ΣΧΟΟΑΠ ή Τοπικού Πολε­ο­δο­μι­κού Σχεδίου) που πολλές φορές επι­φέ­ρουν πολύ μεγάλες καθυ­στε­ρή­σεις εις βάρος οποιασ­δή­ποτε ιδιω­τι­κής πρω­το­βου­λίας αφού η εκπό­νηση του ευρύ­τε­ρου πλαι­σίου που περι­λαμ­βά­νει τη χωρο­θέ­τηση μπορεί να διαρ­κέ­σει και δεκα­ε­τίες όπως προει­πώ­θηκε ακόμη και αν υπάρ­χουν οι καλύ­τε­ρες των προ­θέ­σεων. Κλασική περί­πτωση οι Περιο­χές Ειδικά Ρυθ­μι­ζό­με­νης Πολε­ο­δό­μη­σης (ΠΕΡΠΟ) ένα σύγ­χρονο «εργα­λείο» πολε­ο­δο­μι­κού σχε­δια­σμού κυρίως με ιδιω­τικά μέσα που δεν επι­φέ­ρει ουδεμία επι­βά­ρυνση στο Δήμο ή στο κράτος. Η απαι­τού­μενη δια­δι­κα­σία χωρο­θέ­τη­σης τέτοιων ζωνών μέσα από ΓΠΣ – ΣΧΟΟΑΠ ή σύμφωνα με τον παρόντα Νόμο μέσω των Τοπικών Πολε­ο­δο­μι­κών Σχεδίων, απαιτεί βούληση του οικείου Δήμου να συντά­ξει τον ευρύ­τερο σχε­δια­σμό (ο οποίος τις περισ­σό­τε­ρες φορές ακυ­ρώ­νε­ται λόγω πολλών παρα­γό­ντων που στο μεταξύ υπει­σέρ­χο­νται) αλλά και πολύ χρόνο. Τόσο στην Περι­φέ­ρειά μας όσο και σε επίπεδο χώρας, υπάρ­χουν ιδιω­τι­κοί φορείς που περι­μέ­νουν δεκα­ε­τίες για να πολε­ο­δο­μή­σουν την έκτασή τους σαν ζώνη ΠΕΡΠΟ λόγω των αγκυ­λώ­σεων που προ­α­να­φέ­ραμε. Στην παρ. 2.α. του παρό­ντος άρθρου προ­βλέ­πε­ται ότι για τα Ειδικά Πολε­ο­δο­μικά Σχέδια εφαρ­μό­ζο­νται, κατά περί­πτωση, οι περ. α’ έως δ’ της παρ. 3 του άρθρου 7, στις οποίες φαί­νε­ται ότι συμπε­ρι­λαμ­βά­νο­νται και οι ζώνες ΠΕΡΠΟ. Οι ζώνες αυτές όπως προ­α­να­φέ­ραμε είναι ένα σύγ­χρονο εργα­λείο πολε­ο­δο­μι­κού που δεν επι­φέ­ρει επι­βά­ρυνση στο κράτος. Θα ήταν επο­μέ­νως κρίσιμο αν δινόταν η δυνα­τό­τητα στον ίδιο το φορέα της προς πολε­ο­δό­μηση έκτασης να κινήσει την κατά νόμο δια­δι­κα­σία μέσω του παρό­ντος άρθρου με πεδίο ανα­φο­ράς την έκταση προς πολε­ο­δό­μηση. Κατόπιν αυτών και επειδή οι γενι­κεύ­σεις συνήθως δημιουρ­γούν παρερ­μη­νείες, θεω­ρούμε ότι πρέπει να ανα­φερ­θεί ρητά στο παρόν άρθρο ότι οι ζώνες ΠΕΡΠΟ απο­τε­λούν αντι­κεί­μενο των Ειδικών Πολε­ο­δο­μι­κών Πλαι­σίων, όπως ρητά προ­βλέ­πε­ται για άλλες κατη­γο­ρίες χρήσεων στην παρ. 9. Η ρύθμιση αυτή είναι κρίσιμη και θα απο­τρέ­ψει κυκεώνα ερω­τη­μά­των που θα προ­κύ­ψουν κατά την εφαρ­μογή του Νόμου. Στην παρ. 9Α του άρθρου αυτού, προ­βλέ­πε­ται ότι τα «τοπικά ρυμο­το­μικά σχέδια» κατά την έννοια των δια­τά­ξεων του αρθ. 26 του Ν.1337/83 θεσμο­θε­τού­νται σαν Ειδικά Πολε­ο­δο­μικά Σχέδια με τις ειδικές όμως δια­δι­κα­σίες που τα διέπουν. Τα σχέδια αυτά χωρο­θε­τούν και προσ­διο­ρί­ζουν όρους δόμησης σε εκτός σχεδίου περιο­χές για την ανέ­γερση κτιρίων δημό­σιων και δημο­τι­κών σκοπών και γενικά κτιρίων κοινής ωφέ­λειας. Απο­τε­λούν ένα κρίσιμο «εργα­λείο» στα χέρια κυρίως των Δήμων και μια «απλου­στευ­μένη» δια­δι­κα­σία σχε­δια­σμού για τη χωρο­θέ­τηση και ανέ­γερση κτιρίων σχο­λι­κών μονάδων κλπ.

Η δια­δι­κα­σία θεσμο­θέ­τη­σης των σχεδίων αυτών πέρασε όλα τα στάδια. Από τους κρα­τι­κούς Νομάρ­χες, τους Γ.Γ. Απο­κε­ντρω­μέ­νων Διοι­κή­σεων και νυν Συντο­νι­στές, τους Υπουρ­γούς ΠΕΧΩΔΕ για να κατα­λή­ξουν σήμερα να θεσμο­θε­τού­νται με Π.Δγμα. Η έκδοση του Π.Δγματος αυτού απαιτεί χρόνο δυσα­νά­λογο του επι­διω­κό­με­νου σκοπού. Μπορεί να περάσει και ολό­κληρη θητεία μιας Δημο­τι­κής Αρχής και το Δγμα να μην έχει εκδοθεί ακυ­ρώ­νο­ντας στην ουσία τον προ­γραμ­μα­τι­σμό των αντί­στοι­χων Δήμων. Παράλ­ληλα, οι Περι­φε­ρειάρ­χες της χώρας, συμ­με­τέ­χουν μόνο «γνω­μο­δο­τικά» ή «ειση­γη­τικά» στη δια­δι­κα­σία αυτή όπως εξ΄αλ­λου και οι Δήμοι, σε αντί­θεση με τα τεκται­νό­μενα εδώ και δεκα­ε­τίες στην Ε.Ε. όπου ο σχε­δια­σμός αυτού του είδους απο­τε­λεί κλασική αρμο­διό­τητα της Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης και μάλιστα του Α’ Βαθμού. Όπως προ­α­να­φέ­ραμε, η κλασική επωδός για τη μη εκχώ­ρηση αρμο­διο­τή­των χωρικών ρυθ­μί­σεων στην Τ.Α. Α’ και Β’ βαθμού είναι ότι κάτι τέτοιο προ­σκρού­σει στο αρθ 24 του Συντάγ­μα­τος. Στην ουσία όμως πρό­κει­ται για «νομο­λο­γίες» που οδηγούν προς αυτή την κατεύ­θυνση διότι πέραν του αρθ. 24 που ανα­φέ­ρει ότι ο χωρικός σχε­δια­σμός ανήκει στη ρυθ­μι­στική αρμο­διό­τητα του κράτους, υπάρχει και το αρθ. 102 που ανα­φέ­ρει ότι με Νόμο μπορούν να εκχω­ρού­νται «κρα­τι­κές» αρμο­διό­τη­τες στην Τ.Α. Θεω­ρούμε ότι η σύνταξη και θεσμο­θέ­τηση ενός τοπικού ρυμο­το­μι­κού απο­τε­λεί εντο­πι­σμένη ρύθμιση μικρής έκτασης και επο­μέ­νως τοπικό θέμα, η αρμο­διό­τητα του οποίου θα μπο­ρούσε να μετα­φερ­θεί στους Περι­φε­ρειάρ­χες της χώρας. Με τον τρόπο αυτό θα λύνο­νταν πολλά προ­βλή­ματα (κυρίως από πλευράς χρόνου) των Δήμων που επι­θυ­μούν να δημιουρ­γή­σουν κοι­νω­νι­κές υπο­δο­μές (σχολεία κλπ) σε εκτός σχεδίου περιο­χές μέχρι την ολο­κλή­ρωση του χωρικού τους σχε­δια­σμού που μέχρι στιγμής παρα­μέ­νει σε επίπεδα ευχών. Προ­τεί­νουμε επο­μέ­νως η θεσμο­θέ­τηση των «τοπικών ρυμο­το­μι­κών σχεδίων» να γίνεται με Απόφαση Περι­φε­ρειάρχη κατόπιν γνώμης του οικείου ΣΥΠΟΘΑ. Επα­να­λαμ­βά­νουμε ότι μια τέτοια ρύθμιση θα επι­δρά­σει θετικά στη ζητού­μενη απο­κέ­ντρωση και στον προ­γραμ­μα­τι­σμό των Δήμων. Οριο­θέ­τηση υδα­το­ρε­μά­των. Οι Περι­φέ­ρειες της χώρας έχουν την ευθύνη αστυ­νό­μευ­σης των υδα­το­ρε­μά­των, ωστόσο δεν έχουν την αρμο­διό­τη­τας οριο­θέ­τη­σής τους, η οποία απο­τε­λεί προ­ϋ­πό­θεση για πολλές άλλες κανο­νι­στι­κές πράξεις ή αδειο­δο­τή­σεις. Έτσι τη στιγμή αυτή τα υδα­το­ρέ­ματα οριο­θε­τού­νται με Απόφαση Συντο­νι­στή Α.Δ. ή με Π.Δγμα υπό προ­ϋ­πο­θέ­σεις (αν διέρ­χο­νται αρχαιο­λο­γι­κής ζώνης, προ­στα­τευό­με­νης περιο­χής κλπ). Τις περισ­σό­τε­ρες φορές, του­λά­χι­στο για το νησιω­τικό μας σύμπλεγμα απαι­τεί­ται Π.Δγμα. Στο παρόν Σ/Ν προ­βλέ­πε­ται ότι η οριο­θέ­τησή τους μπορεί να γίνεται με Π.Δγμα μέσω των Τοπικών ή Ειδικών Πολε­ο­δο­μι­κών Σχεδίων. Υπάρ­χουν ωστόσο πολλές περι­πτώ­σεις που πρέπει να γίνει οριο­θέ­τηση ανε­ξάρ­τητα οποιου­δή­ποτε χωρικού σχε­δια­σμού καθότι όπως προ­α­να­φέρ­θηκε η πράξη αυτή απο­τε­λεί προ­ϋ­πό­θεση για μια σειρά από άλλες διοι­κη­τι­κές πράξεις. Θεω­ρούμε ότι η δια­χεί­ριση των υδα­το­ρε­μά­των στο σύνολό τους (αστυ­νό­μευση + οριο­θέ­τηση) πρέπει να απο­τε­λεί αρμο­διό­τη­τας της Β’ βάθμιας Τ.Α. Μια τέτοια ρύθμιση δεν προ­σκρούει οπου­δή­ποτε και θα επέλυε σωρεία υπαρ­κτών προ­βλη­μά­των. Προ­τεί­νουμε επο­μέ­νως η οριο­θέ­τηση των υδα­το­ρε­μά­των μεμο­νω­μέ­νων ή συνόλου να γίνεται με απόφαση Περι­φε­ρειάρχη, πλην ασφαλώς των περι­πτώ­σεων που εντάσ­σο­νται σε χωρικό σχε­δια­σμό.

Αρθ. 14 Σχε­δια­σμός και χαρα­κτη­ρι­σμός Δημο­τι­κών Οδών. Σχεδόν σε όλη την Ε.Ε. οι δημο­τι­κές οδοί χαρα­κτη­ρί­ζο­νται από τον ίδιο το Δήμο αφού απο­τε­λούν ιδιο­κτη­σία του και αυτός έχει την ευθύνη συντή­ρη­σής τους. Στη χώρα μας και πάλι «δένουμε» τα χέρια μόνοι μας αφού συν­δέ­ουμε την ύπαρξη μιας οδού με το δικαί­ωμα δόμησης και με το αν προ­ϋ­φί­στα­ται του 1923 δηλαδή ένα αιώνα πριν (!), λόγω αγκυ­λώ­σεων που προ­έρ­χο­νται από διά­φο­ρες «νομο­λο­γίες» όπως προ­ϋ­πό­θηκε. Με το παρόν ΣΝ απαι­τεί­ται η έκδοση ενός ολό­κλη­ρου Π.Δτος κατόπιν ειδικής μελέτης για να χαρα­κτη­ρι­σθεί μια οδός ως δημο­τική. Το γεγονός αυτό και πάλι θα επι­φέ­ρει σωρεία καθυ­στε­ρή­σεων και αγκυ­λώ­σεων σε πολ­λα­πλά επίπεδα. Θεω­ρούμε ότι και αυτή είναι κλασική περί­πτωση αρμο­διό­τη­τας που πρέπει να έχουν οι Περι­φε­ρειάρ­χες της χώρας με βάση την αρχή της εγγύ­τη­τας και επι­κου­ρι­κό­τη­τας με τους Δήμους. Το απαι­τούν οι συν­θή­κες. Επο­μέ­νως προ­τεί­νουμε ο χαρα­κτη­ρι­σμός των δημο­τι­κών οδών κατά το άρθρο αυτό να γίνεται με Απόφαση Περι­φε­ρειάρχη, όπως εξ’ άλλου γινόταν παλαιό­τερα με Απόφαση Νομάρχη. Πλέον αυτού και μέχρι του νέου χαρα­κτη­ρι­σμού τους, θα δημιουρ­γη­θούν ζητή­ματα οικο­δο­μη­σι­μό­τη­τας των γηπέδων που έχουν πρόσωπο σε αυτές. Είναι κατά την κρίση μας ορθή η κατεύ­θυνση του παρό­ντος Σ/Ν για «συρ­ρί­κνωση» της εκτός σχεδίου δόμησης. Ωστόσο για να γίνει αυτό πρέπει να υπάρξει ένα μετα­βα­τικό στάδιο το οποίο δεν μπορεί να αφορά μόνο στις παρεκ­κλί­σεις προ­σώ­που. Στα Δωδε­κά­νησα είναι γνωστό ότι είχε συντα­χθεί από το 1923 κτη­μα­το­λό­γιο το οποίο είναι σε ισχύ μέχρι σήμερα. Εκεί υπάρχει κατα­γε­γραμ­μένο το προ­ϋ­φι­στά­μενο οδικό δίκτυο. Επί του δικτύου αυτού έχει εκδοθεί πολύ μεγάλο μέρος των μέχρι σήμερα οικο­δο­μι­κών αδειών. Σύμφωνα με το παρόν Σ/Ν οι προ­ϋ­φι­στά­με­νοι του 1923 δρόμοι μπορούν να χαρα­κτη­ρι­σθούν με τη δια­δι­κα­σία που περι­γρά­ψαμε παρα­πάνω ως δημο­τι­κές οδοί με δικαί­ωμα δόμησης εφόσον είναι πλάτους άνω των 6μ. Μέχρι τότε όμως δια­φαί­νε­ται ότι οι παρό­διες νομίμως υφι­στά­με­νες ιδιο­κτη­σίες που θέλουν να επε­κτα­θούν δεν θα μπο­ρέ­σουν να το κάνουν. Υπάρ­χουν επίσης πολλές ιδιο­κτη­σίες στις οποίες οικο­δο­μή­θη­καν με νόμιμη άδεια ξενο­δο­χεια­κές, επαγ­γελ­μα­τι­κές, βιο­τε­χνι­κές εγκα­τα­στά­σεις κλπ οι οποίες για να επε­κτα­θούν ή να ανα­νε­ώ­σουν την άδεια λει­τουρ­γίας τους απαι­τεί­ται πλέον χαρα­κτη­ρι­σμός της οδού πρό­σβα­σης και στη συνέ­χεια να λάβουν άδεια «εισόδου – εξόδου» ή κόμβου. Είναι ένα υπαρκτό πρό­βλημα μεγάλης έκτασης το οποίο πρέπει να ρυθ­μι­στεί άμεσα. Προ­τεί­νουμε να προ­στε­θεί εδάφιο στο παρόν άρθρο ή στο αρθ. 28 περί γενικών δια­τά­ξεων της εκτός σχεδίου δόμησης που να προ­βλέ­πει ότι μέχρι την κατη­γο­ριο­ποί­ηση των δημο­τι­κών δρόμων κατά την έννοια των δια­τά­ξεων του αρθ. 14 του παρό­ντος Σ/Ν ή του χαρα­κτη­ρι­σμού οδών ως κοι­νό­χρη­στων χώρων, οικο­δο­μι­κές άδειες που έχουν εκδοθεί για κάθε χρήση, ανα­θε­ω­ρού­νται και επε­κτεί­νο­νται ως έχουν και όπου απαι­τεί­ται μπορούν να εκδί­δο­νται άδειες «εισόδου – εξόδου» ή κόμβων πρό­σβα­σης προς τις αντί­στοι­χες ιδιο­κτη­σίες κατά την κείμενη νομο­θε­σία. Η ρύθμιση αυτή είναι κρίσιμη τόσο για τα υφι­στά­μενα ειδικά κτίρια αλλά και εν μέρει για κατοι­κίες. Επίσης θεω­ρούμε ότι πρέπει να γίνει ειδική αναφορά στο Ιταλικό κτη­μα­το­λό­γιο της Δωδ/σου το οποίο είναι σε ισχύ, που να προ­βλέ­πει ότι υφι­στά­με­νοι κτη­μα­το­λο­γι­κοί δρόμοι πλάτους του­λά­χι­στο 4 μ (τόσο είναι το μέσο πλάτος τους) θεω­ρού­νται δημο­τι­κές οδοί Α κατη­γο­ρίας μέχρι να εντα­χθούν στις νέες ρυθ­μί­σεις κατά την έννοια των προ­βλέ­ψεων του αρθ. αυτού. Και η ρύθμιση αυτή θα επι­λύ­σει πολλά προ­βλή­ματα κατά μείζονα δε λόγο όταν οι κτη­μα­το­λο­γι­κοί δρόμοι είναι ήδη προς αιώνος θεσμο­θε­τη­μέ­νοι σε αντι­δια­στολή με την υπό­λοιπη χώρα.

Πέραν αυτού στα πλαίσια της ιδιαι­τε­ρό­τη­τας του νησιω­τι­κού τοπίου (ξερο­λι­θιές κλπ) και επο­μέ­νως των νησιω­τι­κών πολι­τι­κών θεω­ρούμε ότι δρόμοι που εντάσ­σο­νται αρμο­νικά στο περι­βάλ­λον και έχουν πλάτος λιγό­τερο από 6 μ. όπως για παρά­δειγμα συμ­βαί­νει σε πολλά νησιά των Κυκλά­δων και της Δωδε­κα­νή­σου, πρέπει να παρα­μεί­νουν ως έχουν. Επο­μέ­νως πρέπει να παρα­σχε­θεί η δυνα­τό­τητα στη συνο­λική μελέτη που θα γίνει για το χαρα­κτη­ρι­σμό των δημο­τι­κών οδών, να υπάρ­ξουν και πλάτη οδών μικρό­τερα από 6 μ. ειδικά για τις νησιω­τι­κές περιο­χές και ανάλογα με την ιδιαι­τε­ρό­τητα του τοπίου. Αρθ. 28. Ειδικές δια­τά­ξεις για την εκτός σχεδίου δόμηση. Στο αρθ. αυτό προ­βλέ­πε­ται μια τάση «συρ­ρί­κνω­σης» της εκτός σχεδίου δόμησης η οποία έχει βάση, απαιτεί όμως την ολο­κλή­ρωση του χωρικού σχε­δια­σμού που κατά την κρίση μας θα αργήσει. Ειδικά για τα του­ρι­στικά κατα­λύ­ματα το όρια αρτιό­τη­τας αυξά­νε­ται από 4.000 που είναι για τις λοιπές κατη­γο­ρίες, σε 8.000 μ2 με την επι­φύ­λαξη ειδικών ρυθ­μί­σεων που θα επέλ­θουν μετα­γε­νέ­στερα με Υπουρ­γική Απόφαση. Θεω­ρούμε ότι σαν μέτρο είναι σωστό, δεν μπορεί να έχει όμως πεδίο εφαρ­μο­γής σε μικρά νησιά όπου η γη είναι εκ των πραγ­μά­των περιο­ρι­σμένη. Προ­τεί­νουμε στα πλαίσια των νησιω­τι­κών πολι­τι­κών, το όριο αρτιό­τη­τας των γηπέδων προ­ο­ρι­ζό­με­νων για χρήση του­ρι­στι­κών κατα­λυ­μά­των σε νησιά < 3.000 κατ. να ανέρ­χε­ται σε 4.000 μ2. Θεω­ρούμε ότι το προ­τει­νό­μενο μήκος προ­σώ­που 45 μ. επί κοι­νό­χρη­στου χώρου προ­κει­μέ­νου να κατα­στεί άρτιο ένα γήπεδο είναι ανε­δα­φικό, του­λά­χι­στο για τις νησιω­τι­κές περιο­χές. Προ­τεί­νουμε να παρα­μεί­νει στα 25 μ. Η παρέκ­κλιση των 2000 τ.μ. σε εκτός σχεδίου περιο­χές για οικό­πεδα εντός 500 μέτρων από τα όρια (πυκνο­δο­μη­μένο τμήμα) των οικι­σμών (εντός ζώνης) θα πρέπει να δια­τη­ρη­θεί ως έχει καθότι οι περιο­χές αυτές απο­τε­λούν συνέ­χεια των οικι­σμών, των οποίων τα όρια καθο­ρί­στη­καν δεκα­ε­τίες πριν αλλά έκτοτε, πλην ελά­χι­στων εξαι­ρέ­σεων, δεν επε­κτά­θη­καν έως σήμερα, παρόλη την αύξηση του πλη­θυ­σμού και την συνεχώς αυξα­νό­μενη ανάγκη για ανέ­γερση κτιρίων με χρήση κατοι­κίας και ούτε βέβαια είναι εφικτή η πολε­ο­δό­μηση με τις υφια­τά­με­νες δια­δι­κα­σίες για τα επόμενα πολλά χρόνια. Επί πλέον στις περιο­χές αυτές υπάρ­χουν ήδη υπο­δο­μές και ούτως ή άλλως έχει δημιουρ­γη­θεί ένα περια­στικό τοπίο. Να παρα­μεί­νει επο­μέ­νως η παρέκ­κλιση «εντός ζώνης». Όσον αφορά στο «βάθος» των γηπέδων εκτός σχεδίου, αυτό έχει ήδη καταρ­γη­θεί. Δεν βλέ­πουμε το λόγο που επα­νέρ­χε­ται με το παρόν Σ/Ν. Γενικά, οι πρό­νοιες του παρό­ντος Σ/Ν για την εκτός σχεδίου δόμηση είναι ανα­κό­λουθο να έχουν ανα­δρο­μική ισχύ και να υπάρχει μόνο ένα μετα­βα­τικό διά­στημα 2 ετών όπου οι παρεκ­κλί­σεις αρτιό­τη­τας με το πρότερο θεσμικό καθε­στώς εξα­κο­λου­θούν να ισχύουν. Θα παρα­τη­ρη­θεί η έκδοση σωρείας οικο­δο­μι­κών αδειών χωρίς λόγο οι οποίες αν κάποτε υλο­ποι­η­θούν θα μετα­τρέ­ψουν όλο το οδικό δίκτυο της χώρας σε ένα οικι­στικό σύνολο ! Ποιο λογικό θα ήταν οι δια­τά­ξεις του παρό­ντος Σ/Ν να έχουν ισχύ για γήπεδα που δημιουρ­γού­νται από τη θεσμο­θέ­τησή του και κατά παρέκ­κλιση να είναι άρτια και οικο­δο­μή­σιμα τα γήπεδα που προ­ϋ­πήρ­χαν και είχαν τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις αρτιό­τη­τας και οικο­δο­μη­σι­μό­τη­τας με τα προη­γού­μενο θεσμικό πλαίσιο. Έτσι θα απο­φευ­χθούν πολλά προ­βλή­ματα εφαρ­μο­γής. Επο­μέ­νως προ­τεί­νουμε να μπει μια τέτοια μετα­βα­τική διάταξη, ότι μέχρι την ολο­κλή­ρωση του χωρικού σχε­δια­σμού κατά τις δια­τά­ξεις του παρό­ντος Σ/Ν, γήπεδα εκτός σχεδίου που είχαν τις πρϋ­πο­θέ­σεις αρτιό­τη­τας – οικο­δο­μη­σι­μό­τη­τας με το προη­γού­μενο θεσμικό καθε­στώς παρα­μέ­νουν άρτια και οικο­δο­μή­σιμα. Σε περί­πτωση που δεν γίνει απο­δε­κτό, πρέπει να υπάρξει μετα­βα­τική περί­ο­δος του­λά­χι­στον 5 ετών για την προ­σαρ­μογή στα ορι­ζό­μενα στο παρόν Σ/Ν αντί των 2 προ­βλε­πο­μέ­νων. Επίσης πρέπει να προ­στε­θεί μετα­βα­τική διάταξη που να προσ­διο­ρί­ζει ότι

άδειες που έχουν κατα­τε­θεί και δεν έχουν εκδοθεί εκδί­δο­νται βάσει των δια­τά­ξεων με τις οποίες κατα­τέ­θη­καν ‘Αρθρα που αφορούν στη Θαλάσ­σια Χωρο­τα­ξία. Ένα νέο μεγάλο κεφά­λαιο χωρικού σχε­δια­σμού και ανά­πτυ­ξης ανοί­γε­ται μέσω της θαλάσ­σιας χωρο­τα­ξίας. Δια­πι­στώ­νουμε ότι παρότι το επίπεδο ανα­φο­ράς του σχε­δια­σμού αυτού είναι κατά κύριο λόγο Περι­φε­ρειακό, οι αντί­στοι­χες νησιω­τι­κές Περι­φέ­ρειες της χώρας συμ­με­τέ­χουν κατ’ ελά­χι­στο έως καθόλου στη δια­μόρ­φωσή του. Προ­τεί­νουμε στο κεφά­λαιο αυτό να γίνει ειδική μνεία στις νησιω­τι­κές Περι­φέ­ρειες της χώρας οι οποίες πρέπει να συμ­με­τέ­χουν τόσο σε επίπεδο κίνησης δια­δι­κα­σίας του σχε­δια­σμού περι­φε­ρεια­κού επι­πέ­δου όσο και σε κάθε επι­τροπή παρα­κο­λού­θη­σης των αντί­στοι­χων μελετών. Αρθ. 98 Κεντρική Επι­τροπή Προ­σβα­σι­μό­τη­τας. Παρα­τη­ρούμε ότι στην επι­τροπή αυτή συμ­με­τέ­χουν οι πάντες πλην ΕΝΠΕ. Προ­τεί­νουμε να προ­βλε­φθεί εκπρό­σω­πος ΕΝΠΕ στη σύνθεσή της. 3. ΣΥΝΟΨΙΖΟΝΤΑΣ, ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ: · Να παρα­τα­θεί ο χρόνος δια­βού­λευ­σης για του­λά­χι­στο ένα μήνα. Αρθ 4Α · Στο Κεντρικό Συμ­βού­λιο Χωρο­τα­ξι­κών Θεμάτων και Αμφι­σβη­τή­σεων πέραν της προ­βλε­πό­με­νης συμ­με­το­χής εκπρο­σώ­που της αντί­στοι­χης Περι­φέ­ρειας σε περί­πτωση που συζη­τεί­ται θέμα Περι­φε­ρεια­κού Χωρο­τα­ξι­κού Πλαι­σίου, να συμπε­ρι­λη­φθεί στην μόνιμη σύνθεση και ένας εκπρό­σω­πος ΕΝΠΕ. Αρθ 10. Τοπικά Πολε­ο­δο­μικά Σχέδια · Να προ­βλε­φθεί μετα­βα­τική διάταξη στην οποία να ανα­φέ­ρε­ται ότι μελέτες ΓΠΣ και ΣΧΟΟΑΠ που έχουν ήδη ανα­τε­θεί και εκπο­νού­νται με τις δια­τά­ξεις και τις δια­δι­κα­σίες του Ν.2508/97, ολο­κλη­ρώ­νο­νται και θεσμο­θε­τού­νται σύμφωνα με τις δια­τά­ξεις με τις οποίες ανα­τέ­θη­καν. · Να παρα­σχε­θεί και στις Περι­φέ­ρειες η δυνα­τό­τητα κίνησης δια­δι­κα­σίας εκπό­νη­σης Τοπικού Χωρικού Σχεδίου. Επο­μέ­νως πρέπει να συμπλη­ρω­θεί κατ’ αυτή την έννοια η παρ. 6α του αρθ. 10. · Να προ­βλε­φθεί ρύθμιση δημιουρ­γίας ηλε­κτρο­νι­κής πλατ­φόρ­μας σε κάθε Περι­φέ­ρεια για το «monitoring» (παρα­κο­λού­θηση) των μελετών αυτών. Αρθ. 11. Ειδικά Πολε­ο­δο­μικά Σχέδια · Να ανα­φερ­θεί ρητά οι ζώνες ΠΕΡΠΟ απο­τε­λούν αντι­κεί­μενο και των Ειδικών Πολε­ο­δο­μι­κών Πλαι­σίων. · Να γίνει ειδική αναφορά στα «τοπικά ρυμο­το­μικά σχέδια» ότι ο σχε­δια­σμός αυτός διέ­πε­ται από ίδιο θεσμικό πλαίσιο τη δια­δι­κα­σία του οποίου μπορούν να κινούν οι φορείς Α’βάθμιας και Β’βάθμιας Αυτο­διοί­κη­σης και η θεσμο­θέ­τησή τους γίνεται με Απόφαση Περι­φε­ρειάρχη κατόπιν γνώμης του οικείου ΣΥΠΟΘΑ. Να εξαι­ρε­θεί δηλαδή ο σχε­δια­σμός αυτός από τις ρυθ­μί­σεις του παρό­ντος άρθρου και να απο­τε­λέ­σει κατ΄ε­ξαί­ρεση ειδική δια­δι­κα­σία.

Οριο­θέ­τηση υδα­το­ρε­μά­των. · Να προ­στε­θεί ειδική διάταξη που να ανα­φέ­ρει ότι οριο­θέ­τηση μεμο­νω­μέ­νων ή συνόλου υδα­το­ρε­μά­των γίνεται με απόφαση Περι­φε­ρειάρχη κατόπιν σύντα­ξης ειδικών μελετών και μετά από την τήρηση της προ­βλε­πό­με­νης δια­δι­κα­σίας που διέπει το ίδιο νομικό καθε­στώς τους, πλην ασφαλώς των περι­πτώ­σεων που εντάσ­σο­νται σε μελέτες χωρικού σχε­δια­σμού. Αρθ. 14 Σχε­δια­σμός και χαρα­κτη­ρι­σμός Δημο­τι­κών Οδών. · Ο χαρα­κτη­ρι­σμός των δημο­τι­κών οδών κατά το άρθρο αυτό να γίνεται με Απόφαση Περι­φε­ρειάρχη, · Να προ­στε­θεί εδάφιο στο παρόν άρθρο ή στο αρθ 28 περί γενικών δια­τά­ξεων της εκτός σχεδίου δόμησης που να προ­βλέ­πει ότι μέχρι την κατη­γο­ριο­ποί­ηση – χαρα­κτη­ρι­σμό των δημο­τι­κών δρόμων κατά την έννοια των δια­τά­ξεων του αρθ. 14 του παρό­ντος Σ/Ν,οικο­δο­μι­κές άδειες που έχουν εκδοθεί για κάθε χρήση, ανα­θε­ω­ρού­νται και επε­κτεί­νο­νται ως έχουν και στο προ­βλε­πό­μενο σε αυτές υφι­στά­μενο οδικό δίκτυο ανε­ξάρ­τητα αν αυτό είναι ή όχι χαρα­κτη­ρι­σμένο να μπορούν να εκδί­δο­νται άδειες «εισόδου – εξόδου» ή κόμβων πρό­σβα­σης προς τις αντί­στοι­χες ιδιο­κτη­σίες κατά την κείμενη νομο­θε­σία. · Να γίνει ειδική αναφορά στο Ιταλικό κτη­μα­το­λό­γιο της Δωδ/σου το οποίο είναι σε ισχύ, που να προ­βλέ­πει ότι υφι­στά­με­νοι κτη­μα­το­λο­γι­κοί δρόμοι πλάτους του­λά­χι­στο 4 μ. θεω­ρού­νται δημο­τι­κές οδοί Α κατη­γο­ρίας μέχρι να εντα­χθούν στις νέες ρυθ­μί­σεις κατά την έννοια των προ­βλέ­ψεων του αρθ. αυτού. · Στα πλαίσια της ιδιαι­τε­ρό­τη­τας του νησιω­τι­κού τοπίου (ξερο­λι­θιές κλπ) και επο­μέ­νως των νησιω­τι­κών πολι­τι­κών να προσ­διο­ρι­στεί ότι δρόμοι που εντάσ­σο­νται αρμο­νικά στο νησιω­τικό περι­βάλ­λον και έχουν πλάτος λιγό­τερο από 6 μ. (όπως για παρά­δειγμα συμ­βαί­νει σε πολλά νησιά των Κυκλά­δων και της Δωδε­κα­νή­σου), να παρα­μεί­νουν ως έχουν ως προς τη δυνα­τό­τητα δημιουρ­γίας προ­σβα­σι­μό­τη­τας – προ­σώ­που πολύ δε περισ­σό­τερο όταν αυτοί είναι προ­ϋ­φι­στά­με­νοι του ’23. Επί πλέον να παρα­σχε­θεί η δυνα­τό­τητα στη συνο­λική μελέτη που θα γίνει για το χαρα­κτη­ρι­σμό των δημο­τι­κών οδών, να υπάρ­ξουν και πλάτη δημο­τι­κών οδών Α κατη­γο­ρίας μικρό­τερα από 6 μ. ειδικά για τις νησιω­τι­κές περιο­χές και ανάλογα με την ιδιαι­τε­ρό­τητα του τοπίου. Αρθ. 28. Ειδικές δια­τά­ξεις για την εκτός σχεδίου δόμηση. · Το όριο αρτιό­τη­τας των γηπέδων προ­ο­ρι­ζό­με­νων για χρήση του­ρι­στι­κών κατα­λυ­μά­των σε νησιά < 3.000 κατ. να προσ­διο­ρι­στεί σε 4.000 μ2 · Το προ­τει­νό­μενο μήκος προ­σώ­που 45 μ. επί κοι­νό­χρη­στου χώρου προ­κει­μέ­νου να κατα­στεί άρτιο ένα γήπεδο είναι ανε­δα­φικό, του­λά­χι­στο για τις νησιω­τι­κές περιο­χές. Προ­τεί­νουμε να παρα­μεί­νει στα 25 μ. · Η παρέκ­κλιση των 2000 τ.μ. σε εκτός σχεδίου περιο­χές για οικό­πεδα εντός 500 μέτρων από τα όρια (πυκνο­δο­μη­μένο τμήμα) των οικι­σμών (εντός ζώνης) θα πρέπει να δια­τη­ρη­θεί ως έχει. · Όσον αφορά στο «βάθος» των γηπέδων εκτός σχεδίου, αυτό έχει ήδη καταρ­γη­θεί. Δεν βλέ­πουμε το λόγο που επα­νέρ­χε­ται με το παρόν Σ/Ν. · Να τεθεί μετα­βα­τική διάταξη που να προσ­διο­ρί­ζει ότι μέχρι την ολο­κλή­ρωση του Χωρικού Σχε­δια­σμού κατά τις δια­τά­ξεις του παρό­ντος Σ/Ν, γήπεδα εκτός σχεδίου που είχαν τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις αρτιό­τη­τας – οικο­δο­μη­σι­μό­τη­τας με το προη­γού­μενο θεσμικό καθε­στώς

παρα­μέ­νουν άρτια και οικο­δο­μή­σιμα ως είχαν πριν την ισχύ του παρό­ντος. Σαν δεύτερη επιλογή, προ­τεί­νουμε να υπάρξει μετα­βα­τική περί­ο­δος του­λά­χι­στο 5 ετών για την προ­σαρ­μογή στα ορι­ζό­μενα στο παρόν Σ/Ν αντί των 2 προ­βλε­πο­μέ­νων. · Να προ­στε­θεί μετα­βα­τική διάταξη που να προσ­διο­ρί­ζει ότι άδειες που έχουν κατα­τε­θεί και δεν έχουν εκδοθεί, εκδί­δο­νται βάσει των δια­τά­ξεων με τις οποίες κατα­τέ­θη­καν η δε ανα­θε­ώ­ρηση γίνεται με τις δια­τά­ξεις βάσει των οποίων εκδό­θη­καν. Άρθρα που αφορούν στη Θαλάσ­σια Χωρο­τα­ξία. · Να γίνει ειδική μνεία στις νησιω­τι­κές Περι­φέ­ρειες της χώρας οι οποίες πρέπει να συμ­με­τέ­χουν τόσο σε επίπεδο κίνησης δια­δι­κα­σίας του θαλάσ­σιου χωρο­τα­ξι­κού σχε­δια­σμού περι­φε­ρεια­κού επι­πέ­δου όσο και σε κάθε επι­τροπή παρα­κο­λού­θη­σης των αντί­στοι­χων μελετών κάθε επι­πέ­δου. Αρθ. 98 Κεντρική Επι­τροπή Προ­σβα­σι­μό­τη­τας. · Να προ­βλε­φθεί εκπρό­σω­πος ΕΝΠΕ στη σύνθεσή της. Παρα­κα­λούμε να γίνουν δεκτές και να ενσω­μα­τω­θούν στο υπ’ όψιν Σ/Ν όλες οι παρα­πάνω παρα­τη­ρή­σεις – προ­τά­σεις.

 

 

Ο Περι­φε­ρειάρ­χης Νοτίου Αιγαίου

 

 

 

Γιώργος Χατζη­μάρ­κος

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.