Για τους ορθόδοξους χριστιανούς ο Αύγουστος είναι ο μήνας της Παναγιάς

Ο Αύγου­στος είναι για τους Ορθο­δό­ξους ο μήνας της Πανα­γίας. Η μεγάλη γιορτή της Κοι­μή­σεώς της δεσπό­ζει κατα­με­σής του, και οι Παρα­κλή­σεις προς τη Χάρη της, που αρχί­ζουν από την πρώτη κιόλας μέρα του και συνε­χί­ζο­νται ως την προ­πα­ρα­μονή της γιορτής, καθώς και η «απόδοσή» της στις εικο­σι­τρείς, τα «εννιά­μερα της Πανα­γίας» -όπως συνη­θί­σαμε να τα λέμε- αγιά­ζουν όλο το μήνα.

Παράλ­ληλα, η γιορτή της Κατα­θέ­σεως της Αγίας Ζώνης της Θεο­τό­κου στις τριάντα μία, τον επι­σφρα­γί­ζει. Έτσι, ολό­κληρο τον Αύγου­στο, η παρου­σία της Μεγάλης Μάνας του Χριστού και των Χρι­στια­νών γλυ­καί­νει τις ψυχές μας.

Γιορ­τά­ζο­ντας την Κοίμηση της Θεο­τό­κου, ουσια­στικά γιορ­τά­ζουμε τη νίκη της ζωής ενάντια στο θάνατο. Δεν γιορ­τά­ζουμε τον θάνατο της Πανα­γίας, αλλά την αγία Κοίμησή της και τη Μετά­στασή της στους ουρα­νούς.

Ο τάφος της Πανα­γίας είναι κενός. Άδειος. Έτσι, η γιορτή του Δεκα­πε­νταύ­γου­στου έχει πολλά από το χαρα­κτήρα του Πάσχα: Πέρασμα από τη φθορά στην αφθαρ­σία, από τη γη στον ουρανό, από το θάνατο στη ζωή την αιώνια. Έχει επίσης αρκετά κι απ’ τη γιορτή της Ανα­λή­ψεως, γιατί, όπως λέει ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος, «Με την Ανάληψη και τη Μετά­σταση μπήκαν στον Παρά­δεισο σωμα­τικά ο και­νούρ­γιος Αδάμ και η και­νούρ­για Εύα, ο Ιησούς Χριστός και η Παρ­θέ­νος Μαρία».

Έτσι, έχει πολύ δίκιο ο χρι­στώ­νυ­μος λαός της Ελλάδας να ονο­μά­ζει το Δεκα­πε­νταύ­γου­στο «Πάσχα του καλο­και­ριού» και να πανη­γυ­ρί­ζει χαρού­μενα σε πόλεις και σε χωριά, όπου η ευσέ­βειά του έστησε «στης Πανά­γιας τη Χάρη, προ­σκυ­νη­τά­ρια κι εκκλη­σιές και λαύρες κι εξωκ­κλή­σια».

Για τον Δεκα­πε­νταύ­γου­στο και την σημασία της εορτής, μιλάει σήμερα στην «δημο­κρα­τική» ο Σεβα­σμιό­τα­τος Μητρο­πο­λί­της Ρόδου κ. Κύριλ­λος, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας πως μετά την διετία της παν­δη­μίας, ο κόσμος ξανα­γυ­ρί­ζει στους ναούς, με μεγάλη συμ­με­τοχή στις λει­τουρ­γίες.

«Ήδη βρι­σκό­μα­στε στις ημέρες της περιό­δου της προ­ε­τοι­μα­σίας για την μεγάλη εορτή της Πανα­γίας, το λεγό­μενο Πάσχα του Καλο­και­ριού. Όπως όλοι γνω­ρί­ζουμε, όλες οι μεγάλες γιορτές τις Χρι­στια­νο­σύ­νης, έχουν μια περίοδο προ­ε­τοι­μα­σίας που χαρα­κτη­ρί­ζο­νται από τη νηστεία. Έχουν ξεκι­νή­σει ήδη οι παρα­κλή­σεις που είναι και το κύριο χαρα­κτη­ρι­στικό αυτής της περιό­δου. Είναι οι παρα­κλή­σεις προς την Παναγία μας.

Αυτό που παρα­τη­ρή­σαμε στις παρα­κλή­σεις που προη­γή­θη­καν είναι ότι η συμ­με­τοχή του κόσμου, ήταν σε επίπεδο προ-πανδημίας (!) Την συμ­με­τοχή του κόσμου –σύμφωνα και με άλλους ιερείς που μιλάμε- είναι πλέον πολύ σημα­ντική, λαμ­βά­νο­ντας υπόψη και το γεγονός πως όλοι στην Ρόδο αυτή την περίοδο, είναι στις εργα­σίες τους και κυρίως την φετινή του­ρι­στική περίοδο, με τόση μεγάλη κίνηση που κατα­γρά­φε­ται στο νησί.

Η μεγάλη αυτή γιορτή, είναι ριζω­μένη στην συνεί­δησή μας. Στην εορτή της Κοί­μη­σης της Θεο­τό­κου, όλοι οι ορθό­δο­ξοι Έλληνες θα πάνε στην εκκλη­σία, θα επι­σκε­φτούν ένα προ­σκύ­νημα, θα ανάψουν ένα κερί στην Χάρη της, θα επι­κα­λε­στούν την βοήθειά της. Την Παναγία, την έχουμε όλοι μας ιδιαί­τερη ανάγκη. Η σχέση μας με την Παναγία είναι δια­φο­ρε­τική, είναι η παρη­γο­ριά μας.

Να σας αναφέρω ένα παρά­δειγμα. Τον Μεγάλο Παρα­κλη­τικό Κανόνα, τον έγραψε ένας μεγάλος Αυτο­κρά­το­ρας ο Θεό­δω­ρος Β’ Δούκας Λάσκα­ρις –ο οποίος έπασχε από κατά­θλιψη. Γι’ αυτό και ο Μεγάλος Παρα­κλη­τι­κός Κανόνας βγάζει έναν πόνο ψυχής –ομο­λο­γώ­ντας πως η Παναγία είναι η ελπίδα του και η δύναμή του. Αυτό είναι η Παναγία και για εμάς.

Στις δυσκο­λίες μας, μικρές και μεγάλες χρεια­ζό­μα­στε ένα γερό θεμέλιο, να πατάμε. Αυτό το θεμέλιο είναι η πίστη και η παρά­δοσή μας –όπως την βίωσε δια­χρο­νικά ο λαός μας, οι πατε­ρά­δες μας, οι για­γιά­δες μας, οι μανάδες μας, όπως μας την κλη­ρο­δό­τη­σαν και είναι η παρα­κα­τα­θήκη, η περιου­σία που θα αφή­σουμε στα παιδιά μας», όπως τόνισε.

Σε ερώτηση αν υπάρχει συμ­με­τοχή του κόσμου και στα πανη­γύ­ρια που γίνο­νται όλο αυτό το διά­στημα σε διάφορα χωριά στο νησί μας, με αφορμή εορτές αγίων κ.λπ. ο Μητρο­πο­λί­της Ρόδου, απά­ντησε κατα­φα­τικά:

«Υπάρχει συμ­με­τοχή, σε συνάρ­τηση με τον τόπο. Δηλαδή, τα πανη­γύ­ρια που βρί­σκο­νται πιο κοντά στην πόλη έχουν πολύ κόσμο, ενώ προς την Νότια Ρόδο, ο κόσμος είναι πολύ λιγό­τε­ρος. Κι αυτό το απο­δί­δουμε στα έξοδα μετα­κί­νη­σης. Πλέον, δεν βλέ­πουμε αυτο­κί­νητα να έρχο­νται από το κέντρο προς τα χωριά. Προ­τι­μούν περισ­σό­τερο τα λεω­φο­ρεία ως εκδρο­μείς.

Υπάρχει, ωστόσο και μια άλλη παρά­με­τρος. Φέτος ήρθαν πολλοί περισ­σό­τε­ροι ομο­γε­νείς σε σχέση με τα προη­γού­μενα χρόνια, οπότε η συμ­με­τοχή τους, στις εορτές, στα πανη­γύ­ρια, στις λει­τουρ­γίες κ.λπ. δίνει έναν άλλον τόνο πολύ πιο όμορφο».

Η ΡΟΔΟΣ ΚΑΙ Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Σημειώ­νε­ται πως οι ναοί της Κοί­μη­σης της Θεο­τό­κου στο νησί της Ρόδου, είναι αρκετοί. Όπως τόνισε και ο Μητρο­πο­λί­της κ. Κύριλ­λος, στην Ρόδο σχεδόν κάθε χωριό έχει και μία εκκλη­σία της Πανα­γίας: «Οι εκκλη­σίες της Κοι­μή­σεως είναι πάρα πολλές. Κεντρι­κές εκκλη­σίες είναι: του Ασκλη­πιείου, της Λίνδου, της Κρε­μα­στής, της Ιαλυσού, του Αφάντου, του Αρχαγ­γέ­λου, της Έμπωνας, της Σαλάκου, της Υψενής, της Καλό­πε­τρας και σε πολλά άλλα χωριά όπως η Μεσ­σα­να­γρός. Και βέβαια, είναι τόσες πολλές αφού ο λαός μας ευλα­βού­νταν αυτή την εορτή της Κοι­μή­σεως της Θεο­τό­κου».

Κλεί­νο­ντας, ο Σεβα­σμιό­τα­τος Μητρο­πο­λί­της Ρόδου κ. Κύριλ­λος υπο­γραμ­μί­ζει τα εξής:

«Να τιμούμε και να ευλα­βού­μα­στε την Παναγία. Γιατί αυτή είναι η απα­ντοχή μας σε όλες τις δυσκο­λίες της ζωής μας, αλλά και η χαρά μας σε όλες τις καλές μας στιγμές. Η Παναγία στο Βυζά­ντιο, απει­κο­νι­ζό­ταν ως ‘Παναγία Οδηγήτρια’ (στην εικόνα απει­κο­νί­ζε­ται να κρατάει στο αρι­στερό της χέρι τον Χριστό και με το δεξί να το έχει λίγο υψωμένο και να τον δείχνει –μας οδηγεί σε Αυτόν). Η μεγα­λύ­τερη τιμή που μπο­ρούμε κι εμείς σαν πιστοί να της κάνουμε είναι να ανα­ζη­τούμε τον Χριστό, να προ­χω­ρούμε προς Αυτόν».