Τέρμα στις αγορές «βερεσέ» βάζουν οι καταστηματάρχες!

Τα… τε­φτέ­ρια και τα αι­τή­μα­τα για «βε­ρε­σέ» που μέχρι πρό­τι­νος γέ­μι­ζαν ολό­κλη­ρα τε­τρά­δια ξα­να­μπή­καν στα συρ­τά­ρια καθώς και οι αγο­ρές επί πι­στώ­σει από συ­νοι­κια­κά κα­τα­στή­μα­τα με την πα­ρα­δο­σια­κή μέ­θο­δο του βε­ρε­σέ εξαι­τί­ας της ενερ­γεια­κής κρί­σης!

Όπως λέει στη «δ» ιδιο­κτή­της συ­νοι­κια­κού σού­περ μάρ­κετ, μετά την ενερ­γεια­κή κρίση, την κα­τα­κό­ρυ­φη αύ­ξη­ση της βεν­ζί­νης και την εκτό­ξευ­ση των τιμών στα ύψη, ανα­γκά­στη­κε να δια­κό­ψει τα ψώνια βε­ρε­σέ, πριν κιν­δυ­νεύ­σει η βιω­σι­μό­τη­τα του κα­τα­στή­μα­τός του.

«Κυ­ρί­ως στη δε­κα­ε­τία της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης, τα τε­φτέ­ρια ξα­να­βγή­καν από τα συρ­τά­ρια όπου πα­ρέ­μει­ναν μέχρι και την πε­ρί­ο­δο των lockdown. Κι εμείς ως επι­χεί­ρη­ση αλλά και πολ­λοί πε­λά­τες μας επι­βιώ­σα­με χάρις στα “βε­ρε­σέ­δια” αλλά πλέον αρ­χί­σα­με να τα ξα­να­κλεί­νου­με στα συρ­τά­ρια. Εί­μα­στε οι­κο­γε­νεια­κή επι­χεί­ρη­ση και προ­σπα­θού­με να στα­θού­με όρ­θιοι σε δύ­σκο­λες συν­θή­κες και με τον αντα­γω­νι­σμό από τις αλυ­σί­δες να είναι ενα­ντί­ον μας. Δυ­στυ­χώς η ενερ­γεια­κή κρίση δεν μας άφησε ανε­πη­ρέ­α­στους, έχει μειω­θεί ο τζί­ρος και τα αι­τή­μα­τα για βε­ρε­σέ κάθε μέρα είναι και πε­ρισ­σό­τε­ρα μέχρι που εί­πα­με STOP. Δυ­στυ­χώς δεν πάει άλλο, γιατί θα φτά­σου­με σε ση­μείο να κιν­δυ­νεύ­ει η βιω­σι­μό­τη­τα της επι­χεί­ρη­σης», λέει ο ιδιο­κτή­της στη «δ».

Όπως ανέ­φε­ρε, πολ­λοί πε­λά­τες που πα­ρό­τι μέχρι πριν από λίγο χρο­νι­κό διά­στη­μα ήταν συ­νε­πείς και ξε­χρέ­ω­ναν τις οφει­λές τους πλέον είναι… άφα­ντοι!

«Εχου­με πε­λά­τες που μας χρω­στά­νε και έχουν εξα­φα­νι­στεί. Τους βλέ­που­με να πη­γαί­νουν σε κο­ντι­νά ομοει­δή κα­τα­στή­μα­τα αλλά από τη δική μας πόρτα δεν περ­νούν κι αν τους φω­νά­ξου­με κά­νουν πως δεν είδαν και δεν άκου­σαν.

Εχω πε­ρί­πτω­ση πε­λά­τη που οι οφει­λές του έφτα­σαν τα χίλια ευρώ για είδη πρώ­της ανά­γκης και όσο ο λο­γα­ρια­σμός αυ­ξα­νό­ταν και ζη­τού­σα χρή­μα­τα έστω ένα­ντι, αντί για χρή­μα­τα έπαιρ­να υπο­σχέ­σεις μέχρι που με­τα­κό­μι­σε, έφυγε από τη γει­το­νιά.

Αντε βρες τον τώρα και σας μιλώ για πε­λά­τη που πάντα ήταν συ­νε­πής. Δεν μπορώ να μη δώσω βε­ρε­σέ στη για­γιά που θέλει να πάρει γάλα ή ψωμί ή στη μάνα που θέλει να πάρει φα­γη­τό στα παι­διά της αλλά πια εί­μα­στε πολύ προ­σε­κτι­κοί. Κα­τα­νοώ ότι οι πε­λά­τες μας, που γνω­ρι­ζό­μα­στε χρό­νια, βλέ­πουν το ει­σό­δη­μά τους να εξα­νε­μί­ζε­ται από τους λο­γα­ρια­σμούς του ρεύ­μα­τος και από τα καύ­σι­μα, αλλά έχου­με κι εμείς ανά­γκες.

Οι λο­γα­ρια­σμοί του ρεύ­μα­τος στην επι­χεί­ρη­ση είναι σχε­δόν τρι­πλά­σιοι και δεν μπο­ρού­με να τους πλη­ρώ­σου­με με βε­ρε­σέ.

Εξυ­πη­ρε­τού­με μόνο όσους γνω­ρί­ζου­με ότι έχουν με­γά­λες ανά­γκες και με τον κίν­δυ­νο να μην πά­ρου­με τα λεφτά μας. Στους τε­λευ­ταί­ους μήνες τα χα­μέ­να βε­ρε­σέ έφτα­σαν να απει­λούν τη βιω­σι­μό­τη­τά μας και τότε, εί­πα­με τέλος γιατί αν συ­νε­χί­σου­με έτσι θα το κλεί­σου­με το μα­γα­ζί».

Η ίδια κα­τά­στα­ση επι­κρα­τεί σε πολλά συ­νοι­κια­κά κα­τα­στή­μα­τα του νη­σιού, κρε­ο­πω­λεία, φούρ­νους, mini market, πε­ρί­πτε­ρα, μπα­κά­λι­κα, αλλά και φαρ­μα­κεία που έχουν βγά­λει ξανά τα τε­φτέ­ρια στην επι­φά­νεια, πα­ρ΄ό­τι ξέ­ρουν οι ιδιο­κτή­τες ότι κά­ποια χρω­στού­με­να ίσως και να μην τα ει­σπρά­ξουν ποτέ.

Όπως προ­κύ­πτει από το ρε­πορ­τάζ, με­γα­λύ­τε­ρη πε­λα­τεία που πλη­ρώ­νει επί πι­στώ­σει, εφαρ­μό­ζει τη μέ­θο­δο σε πα­ντο­πω­λεία και ψι­λι­κα­τζί­δι­κα -λι­γό­τε­ρο σε πε­ρί­πτε­ρα- όπου ψω­νί­ζει πολλά δια­φο­ρε­τι­κά είδη (τσι­γά­ρα, εφη­με­ρί­δες, γάλα κ.ά.).

Το βε­ρε­σέ δεν τε­λειώ­νει όμως εδώ. Υπάρ­χουν ακόμη και τα­βέρ­νες και κα­φε­νεία που δέ­χο­νται από τα­κτι­κούς θα­μώ­νες τους βε­ρε­σέ, γνω­ρί­ζο­ντας ότι κά­ποια από αυτά θα πάνε υπέρ… πί­στε­ως και πα­τρί­δας αλλά και σχο­λι­κά κυ­λι­κεία, παρά το γε­γο­νός ότι το με­γα­λύ­τε­ρο χρο­νι­κό διά­στη­μα του έτους ήταν κλει­στά.

Εκτός από τις πα­ρα­φου­σκω­μέ­νες πι­στω­τι­κές κάρ­τες τα συ­νοι­κια­κά πα­ντο­πω­λεία, μα­νά­βι­κα, φούρ­νοι, ζα­χα­ρο­πλα­στεία, κα­φε­νεία, τα­βέρ­νες δου­λεύ­ουν συχνά με το… τε­φτέ­ρι των χρε­ω­στού­με­νων ποσών για τους γνω­στούς πε­λά­τες όμως με το ρίσκο ότι ορι­σμέ­νοι μπο­ρεί και να εξα­φα­νι­στούν, φορ­τώ­νο­ντας ενί­ο­τε και με γερό… φέσι τον κα­τα­στη­μα­τάρ­χη, τεί­νει να μην απο­τε­λεί την εξαί­ρε­ση αλλά τον κα­νό­να γι­΄αυ­τό και πε­ριο­ρί­ζε­ται στα­δια­κά.

Βέ­βαια υπάρ­χουν κι εκεί­νοι που μόλις έπια­σαν δου­λειά με το άνοιγ­μα της σεζόν απο­πλή­ρω­σαν τα χρέη ή μέρος των χρεών τους σε πα­ντο­πω­λεία, φούρ­νους και κρε­ο­πω­λεία αλλά η ενερ­γεια­κή κρίση δη­μιουρ­γεί ένα νέο κύμα έν­δειας, όπως λένε κα­τα­στη­μα­τάρ­χες στη «δ», που έρ­χο­νται κα­θη­με­ρι­νά σε επαφή με πε­λά­τες οι οποί­οι όλο και πε­ριο­ρί­ζουν τις αγο­ρές τους, θυ­μί­ζο­ντας τη δε­κα­ε­τία του 1950 (!) τότε που δεν υπήρ­χαν σού­περ μάρ­κετ και με­γά­λες αγο­ρές και ο κό­σμος ψώ­νι­ζε για το φα­γη­τό της ημέ­ρας με το «ζύγι».

«Οι ιδιο­κτή­τες συ­νοι­κια­κών κα­τα­στη­μά­των, που γνω­ρί­ζουν τους πε­λά­τες τους με το μικρό τους όνομα είναι έρ­μαιο των καλών προ­θέ­σε­ων των αγο­ρα­στών. Αυτό να γρά­ψε­τε», λέει ο Χ.Π. που δια­τη­ρεί συ­νοι­κια­κό πα­ντο­πω­λείο στις πα­ρυ­φές της πόλης ση­μειώ­νο­ντας ότι έχει δια­γρά­ψει από το τε­τρά­διο πολλά «βε­ρε­σέ­δια» που δεν πρό­κει­ται να ει­σπρά­ξει. «Τα διέ­γρα­ψα γιατί δεν θέλω να τα βλέπω και να συγ­χύ­ζο­μαι. Φταί­με εμείς που εί­μα­στε ευ­κο­λό­πι­στοι, φταί­νε αυτοί οι πε­λά­τες που είναι πα­ρα­δό­πι­στοι;

Όμως πώς να αρ­νη­θείς σε έναν κα­θη­με­ρι­νό πε­λά­τη που ζητά φα­γη­τό για τα παι­διά του. Για τσι­γά­ρα και είδη που δεν είναι χρεια­ζού­με­να βε­ρε­σέ δεν δίνω, αλλά για ηλι­κιω­μέ­νους και για παι­διά πώς να πεις όχι όταν σε κοι­τούν στα μάτια;», λέει στη «δ».