Τι έκρινε το δικαστήριο σε καρμπόν περίπτωση με της Γεωργίας Μπίκα στη Ρόδο

Νέα δεδο­μένα δημιουρ­γούν τα εργα­στη­ριακά ευρή­ματα στην υπόθεση του καταγ­γελ­λό­με­νου βιασμού της Γεωρ­γίας Μπίκα στη Θεσ­σα­λο­νίκη την παρα­μονή της Πρω­το­χρο­νιάς. Το πόρισμα του Εργα­στη­ρίου Τοξι­κο­λο­γίας και Ιατρο­δι­κα­στι­κής του ΑΠΘ και του Ινστι­τού­του Ιατρο­δι­κα­στι­κής του πανε­πι­στη­μίου της Βέρνης, βάσει του οποίου, δεν ανι­χνεύ­τη­καν ναρ­κω­τι­κές ή υπνω­τι­κές ουσίες ενώ εντο­πί­στηκε μικρή ποσό­τητα αλκο­ό­λης, στο δείγμα, που λήφθηκε από την 24χρονη, απο­τε­λεί εκ των πραγ­μά­των ένα σημα­ντικό κομμάτι στο πάζλ δια­λεύ­καν­σης της υπό­θε­σης. Με τη φράση, «ένας βιασμός δεν προ­κύ­πτει μόνο από χάπια», σχο­λί­ασε τις αρνη­τι­κές τοξι­κο­λο­γι­κές η ίδια η Γεωργία Μπίκα με την πλευρά της να δηλώνει ότι θα ζητήσει επα­νε­ξέ­ταση του δείγ­μα­τος ενώ την ανα­κού­φισή του εξέ­φρασε μέσω του συνη­γό­ρου του ο καταγ­γελ­λό­με­νος ως δράστης του βιασμού.

Τοξι­κο­λο­γική εξέταση

Ιδιαί­τερο ενδια­φέ­ρον έχει ο τρόπος με τον οποίο τα ελλη­νικά δικα­στή­ρια έχουν χει­ρι­στεί καταγ­γε­λίες αντί­στοι­χων πράξεων υπό την επήρεια ουσιών με αρνη­τική τοξι­κο­λο­γική εξέταση. Το Reader.gr παρου­σιά­ζει την υπόθεση κατη­γο­ρού­με­νου για την αξιό­ποινη πράξη της κατά­χρη­σης σε ασέλ­γεια, ο οποίος, σύμφωνα με το κατη­γο­ρη­τή­ριο, εκμε­ταλ­λευό­με­νος το γεγονός ότι η καταγ­γέλ­λουσα ήταν ανή­μπορη να αντι­στα­θεί επειδή είχε κατα­να­λώ­σει μεγάλη ποσό­τητα οινο­πνευ­μα­τω­δών ποτών προ­χώ­ρησε σε συνου­σία μαζί της.

Η τοξι­κο­λο­γική εξέταση (λήψη αίματος και ούρων), που διε­νερ­γή­θηκε μετά το καταγ­γελ­λό­μενο συμβάν ήταν αρνη­τική με το Συμ­βού­λιο Εφετών να απο­φαί­νε­ται ότι «το αρνη­τικό απο­τέ­λε­σμα μιας τοξι­κο­λο­γι­κής εξέ­τα­σης δεν υπο­δη­λώ­νει απα­ραί­τητα και τη μη λήψη κάποιου φαρ­μά­κου ή άλλης χημικής ουσίας» συμπε­ραί­νο­ντας «ότι η μη ανί­χνευση μπορεί να οφεί­λε­ται στο είδος του δείγ­μα­τος, στη μικρή δόση, το μεγάλο χρόνο που μεσο­λά­βησε από τη λήψη της ουσίας έως τον έλεγχο του δείγ­μα­τος, την αλλοί­ωση του δείγ­μα­τος κ.τ.λ.».

Στο πλαίσιο αυτό, κρίθηκε ότι «μεσο­λά­βησε αρκετός χρόνος από το καταγ­γελ­λό­μενο γεγονός έως τη λήψη του δείγ­μα­τος, άρα το συμπέ­ρα­σμα δεν μπορεί να είναι ασφαλές. Επο­μέ­νως και οι δύο εξε­τά­σεις δεν μπορούν να απο­τε­λέ­σουν σημεία αιχμής του πραγ­μα­τι­κού της υπό­θε­σης. Αντί­θετα σημεία αιχμής απο­τε­λούν τα πραγ­μα­τικά περι­στα­τικά, όπως αυτά συν­δυά­ζο­νται μεταξύ τους», βάσει και των οποίων ο καταγ­γελ­λό­με­νος παρα­πέμ­φθηκε σε δίκη.

Στο ακρο­α­τή­ριο η υπόθεση

Ειδι­κό­τερα, το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου με βού­λευμά του παρέ­πεμψε τον συγκε­κρι­μένο κατη­γο­ρού­μενο στο ακρο­α­τή­ριο του Μικτού Ορκωτού Δικα­στη­ρίου της περι­φέ­ρειας του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, να δικα­στεί για την αξιό­ποινη πράξη της κατά­χρη­σης σε ασέλ­γεια. Κατά του βου­λεύ­μα­τος αυτού ασκή­θηκε έφεση επί της οποίας εκδό­θηκε βού­λευμα του Συμ­βου­λίου Εφετών Δωδε­κα­νή­σου, απορ­ρί­πτο­ντας κατ’ουσία την έφεση αυτή και επι­κυ­ρώ­νο­ντας το βού­λευμα παρα­πο­μπής σε δίκη. Στη συνέ­χεια ο κατη­γο­ρού­με­νος προ­σέ­φυγε στον Αρειο Πάγο ζητώ­ντας να αναι­ρε­θεί το βού­λευμα του Συμ­βου­λίου Εφετών, με την αίτησή του να απορ­ρί­πτε­ται.

Στην προ­κεί­μενη περί­πτωση το Συμ­βού­λιο Εφετών Δωδε­κα­νή­σου δέχτηκε ότι προ­έ­κυ­ψαν επαρ­κείς ενδεί­ξεις ικανές να στη­ρί­ξουν δημόσια στο ακρο­α­τή­ριο κατη­γο­ρία σε βάρος του κατη­γο­ρου­μέ­νου για την απο­δι­δο­μένη σε αυτόν πράξη της κατά­χρη­σης σε ασέλ­γεια, απο­δε­χό­μενο τα εξής πραγ­μα­τικά περι­στα­τικά: «Σύμφωνα με την καταγ­γε­λία και την κατη­γο­ρία ο κατη­γο­ρού­με­νος στη …, στο δωμάτιο με αριθμό “109” του ξενο­δο­χείου με την επω­νυ­μία “…” τις πρώτες πρωινές ώρες της 30ης-…-2.. και πάντως μετά την 03.00, με πρόθεση και με κατά­χρηση της παρα­φρο­σύ­νης άλλου ή της με από οποια­δή­ποτε αιτία προ­ερ­χό­με­νης ανι­κα­νό­τη­τας του ν’ αντι­στα­θεί, ενήρ­γησε επ’ αυτού εξώγαμη συνου­σία και ειδι­κό­τερα ότι στον τόπο και τον χρόνο που ανωτέρω ανα­φέ­ρο­νται, αφού μετέβη με την …, υπηκόου …, κατοί­κου … και προ­σω­ρινά δια­με­νού­σης στη …(στο ξενο­δο­χείο με την επω­νυ­μία “…” στο δωμάτιο με αριθμό 109 του ως άνω ανα­φε­ρο­μέ­νου ξενο­δο­χείου), εκμε­ταλ­λευό­με­νος ότι η τελευ­ταία, εξαι­τίας της ικανής κατα­νά­λω­σης οινο­πνευ­μα­τω­δών ποτών που προη­γή­θηκε και της εντεύ­θεν προ­κλη­θεί­σης μέθης και αδια­θε­σίας ως δε και του βαθέος της ύπνου δεν μπο­ρούσε να αντι­στα­θεί, δηλαδή ότι δεν μπο­ρούσε να εκτι­μή­σει και να κατα­νο­ή­σει τη σπου­δαιό­τητα της σε βάρος της ενερ­γού­με­νης γενε­τή­σιας προ­σβο­λής και να είναι σε θέση να προ­βά­λει προς από­κρουσή της τη δέουσα αντί­σταση, ήλθε σε εξώγαμη συνου­σία μαζί της, ικα­νο­ποιώ­ντας έτσι τη γενε­τή­σια ορμή του».

Με βάση τα πραγ­μα­τικά περι­στα­τικά της υπό­θε­σης, η καταγ­γέλ­λουσα, «ύστερα από δική της επιμονή πήρε παραγ­γε­λία από το ΑΤ για ιατρο­δι­κα­στική και τοξι­κο­λο­γική εξέταση, η οποία πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε την ίδια ημέρα: δηλαδή προ­σήλθε στο ΑΤ την 11.00 της 31/…/2…, προ­φα­νώς λίγο μετά πήρε τη σχετική παραγ­γε­λία και όντως το δείγμα φέρει -ημερομηνία λήψης την 31/…/2…, ενώ το συμβάν έλαβε χώρα περί ώρα 04.00-05.00 της 30/…/2…. Η ιατρο­δι­κα­στική εξέταση έλαβε χώρα αργό­τερα την ίδια ημέρα και δια­πι­στώ­θηκε “μια εκδορά, μδ. 0,5 εκ. περίπου, υπε­ρη­βικά και δεξιά της μέσης γραμμής. Στο περίνεο, στο αιδοίο και στον κόλπο δεν δια­πι­στώ­νο­νται κακώ­σεις… δεν ανευ­ρέ­θη­σαν σπερ­μα­το­ζω­ά­ρια. Δεν δια­πι­στώ­νο­νται σημεία που να υπο­δη­λώ­νουν την τέλεση ή όχι πρό­σφα­της συνου­σίας”. Η επι­σή­μανσή μας θα εστια­στεί στο γεγονός ότι η παθούσα δεν κατάγ­γειλε βιασμό, οπότε και τα σημεία-εκδορές θα ήταν ακόμα εμφανή, αλλά κατά­χρηση σε ασέλ­γεια, δηλαδή η ίδια δεν κατα­λά­βαινε τι συμ­βαί­νει και δεν μπο­ρούσε να αντι­δρά­σει, επο­μέ­νως δεν θα μπο­ρού­σαν να υπάρ­χουν εκδορές, εκτός από αυτήν που περι­γρά­φε­ται σαφώς, χωρίς να είναι ανα­γκαίο να είναι από­το­κος της πράξης. Σε κάθε περί­πτωση θα ήταν μη ανα­με­νό­μενο να βρεθούν στοι­χεία που να υπο­δη­λώ­νουν βία, αφού, επα­να­λαμ­βά­νουμε, χαρα­κτη­ρι­στικό της πράξης είναι η απουσία βίας, αλλά η κατά­χρηση της πνευ­μα­τι­κής κατά­στα­σης της μεθυ­σμέ­νης παθού­σας».

Η απά­ντηση του  δικα­στη­ρίου στα αρνη­τικά απο­τε­λέ­σματα των τοξι­κο­λο­γι­κών

Το δικα­στή­ριο τοπο­θε­τή­θηκε και επί των αρνη­τι­κών απο­τε­λε­σμά­των της τοξι­κο­λο­γι­κής εξέ­τα­σης. «Η τοξι­κο­λο­γική εξέταση (λήψη αίματος και ούρων) απέβη αρνη­τική, αλλά “το αρνη­τικό απο­τέ­λε­σμα μιας τοξι­κο­λο­γι­κής εξέ­τα­σης δεν υπο­δη­λώ­νει απα­ραί­τητα και τη μη λήψη κάποιου φαρ­μά­κου ή άλλης χημικής ουσίας”. Συμπε­ραί­νει δε ότι η μη ανί­χνευση μπορεί να οφεί­λε­ται στο είδος του δείγ­μα­τος, στη μικρή δόση, τον μεγάλο χρόνο που μεσο­λά­βησε από τη λήψη της ουσίας έως τον έλεγχο του δείγ­μα­τος, την αλλοί­ωση του δείγ­μα­τος κ.τ.λ. Είναι λοιπόν φανερό ότι πράγ­ματι μεσο­λά­βησε αρκετός χρόνος από το καταγ­γελ­λό­μενο γεγονός έως τη λήψη του δείγ­μα­τος, άρα το συμπέ­ρα­σμα δεν μπορεί να είναι ασφαλές. Επο­μέ­νως και οι δύο εξε­τά­σεις δεν μπορούν να απο­τε­λέ­σουν σημεία αιχμής του πραγ­μα­τι­κού της υπό­θε­σης. Αντί­θετα σημεία αιχμής απο­τε­λούν τα πραγ­μα­τικά περι­στα­τικά, όπως αυτά συν­δυά­ζο­νται μεταξύ τους».

Το Συμ­βού­λιο Εφετών Δωδε­κα­νή­σου απο­φάν­θηκε ως εξής για τη μήνυση, που υπέβαλε ο κατη­γο­ρού­με­νος στην καταγ­γέλ­λουσα ισχυ­ρι­ζό­με­νος ότι η τελευ­ταία είχε έμμονη ιδέα ότι προ­σπα­θού­σαν να τη βιάσουν με υπνω­τικά χάπια, που έριχναν στο ποτό της. «Τέλος στη μήνυσή του προ­σέ­θεσε τα περί (προ­φα­νώς έμμονη ιδέα) της παθού­σας ότι “είχε την εντύ­πωση πως προ­σπα­θού­σαν να τη βιάσουν διά­φο­ροι, ρίχνο­ντας της υπνω­τικά χάπια στο ποτό της”, ώστε να υπο­νο­μεύ­σει πλήρως τη λογική της συγκρό­τηση, τα οποία δεν τα επα­νέ­λαβε, είτε λόγω έλλει­ψης μνήμης, είτε διότι πρυ­τά­νευ­σαν λογι­κό­τε­ρες σκέψεις, αν και επέ­μεινε στον ισχυ­ρι­σμό ότι η παθούσα είναι επιρ­ρε­πής σε εκβιά­σεις και κομπί­νες, όταν παρέ­θεσε “περι­στα­τικά” ότι παραι­τή­θηκε από την εργασία της στη … προ­βάλ­λο­ντας εγκυ­μο­σύνη, γι’ αυτό και πήρε μεγάλη απο­ζη­μί­ωση. Εντέλει τα όσα ο ίδιος είπε βρίθουν αντι­φά­σεων, τέτοιων που μπορούν να μας οδη­γή­σουν στο ασφαλές συμπέ­ρα­σμα ότι τα γεγο­νότα έλαβαν χώρα όπως τα ισχυ­ρί­στηκε η παθούσα».

Πηγή: reader.gr