Προσφυγή του Δημοσίου στο Εφετείο για τη διεκδίκηση ακινήτου του

Ενώ­πιον του Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου προ­σέ­φυ­γε χθες το  Eλλη­νι­κό Δη­μό­σιο κατά της πρώ­της από­φα­σης που εξέ­δω­σε το Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου με την οποία έγινε με­ρι­κώς δεκτή αγωγή του για την απο­κα­τά­στα­ση της ιδιο­κτη­σί­ας του σε δη­μό­σιο ακί­νη­το, που υφαρ­πά­χθη­κε με την χρήση ανυ­πό­στα­της από­φα­σης εκ­ποί­η­σης, που φέρει πλα­στή υπο­γρα­φή νο­μάρ­χη Δω­δε­κα­νή­σου.

Το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο με την ανα­γνω­ρι­στι­κή αγωγή της κυ­ριό­τη­τας του επί ακι­νή­του στη με­ρί­δα ΚΜ 959 γαιών Κο­σκι­νού εστρά­φη συ­γκε­κρι­μέ­να κατά του προϊ­στα­μέ­νου του Κτη­μα­το­λο­γί­ου Ρόδου και 7 ιδιω­τών.

Με την από­φα­σή του το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε αβά­σι­μη την αγωγή ως προς τον 7ο ενα­γό­με­νο, ακύ­ρω­σε την υπ’ αρίθμ. 4839/21.06.1996 διά­τα­ξη του κτη­μα­το­λο­γι­κού δι­κα­στή με την οποία πε­ρι­ήλ­θε το ακί­νη­το στην ιδιο­κτη­σία των υπό­λοι­πων και τους δια­τάσ­σει να κα­τα­βά­λουν ως απο­ζη­μί­ω­ση στο Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο το ποσό των 663.440,20 ευρώ!

Ο 7ος ενα­γό­με­νος είναι το άτομο εκεί­νο που αγό­ρα­σε το ακί­νη­το από τους υπό­λοι­πους.

Το γε­γο­νός αυτό, όπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», σή­μα­νε συ­να­γερ­μό στο νο­μι­κό συμ­βού­λιο του κρά­τους καθώς ελ­λο­χεύ­ει ο κίν­δυ­νος να κρι­θούν κα­λό­πι­στοι όλοι οι αγο­ρα­στές ακι­νή­των που υφαρ­πά­χθη­καν με δόλιο τρόπο από την πε­ριου­σία του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου, αν τε­λε­σι­δι­κή­σει η συ­γκε­κρι­μέ­νη από­φα­ση, ως έχει.

Κατά την κρίση του Δι­κα­στη­ρί­ου ο έβδο­μος ενα­γό­με­νος, προ­έ­βη πριν την αγορά του επί­δι­κου ακι­νή­του στον έλεγ­χο που συ­νη­θί­ζε­ται κατά τη συ­ναλ­λα­κτι­κή πρα­κτι­κή σε πε­ρι­πτώ­σεις με­τα­βί­βα­σης ακι­νή­του.

Ει­δι­κό­τε­ρα, όπως ανα­φέ­ρε­ται στην από­φα­ση, με δε­δο­μέ­νο ότι οι εγ­γρα­φές στα Κτη­μα­το­λο­γι­κά βι­βλία προσ­δί­δουν τη βε­βαιό­τη­τα τόσο για τον τύπο όσο και για τη νο­μι­μό­τη­τα των εγ­γρα­πτέ­ων πρά­ξε­ων, και συ­να­κό­λου­θα τη βε­βαιό­τη­τα ότι οι ανα­γρα­φό­με­νοι ως δι­καιού­χοι είναι και πράγ­μα­τι δι­καιού­χοι του εγ­γρα­πτέ­ου δι­καιώ­μα­τος, ο έβδο­μος ενα­γό­με­νος είχε τη βε­βαιό­τη­τα ότι οι προ­α­να­φε­ρό­με­νοι ενα­γό­με­νοι (δεύ­τε­ρη έως και έκτος) είχαν δι­καί­ω­μα κυ­ριό­τη­τας επί του επι­δί­κου.

Όπως προ­κύ­πτει από το προ­σκο­μι­ζό­με­νο πι­στο­ποι­η­τι­κό ιδιο­κτη­σί­ας την ίδια ημέρα, ήτοι στις 21.06.1996 με­τα­γρά­φη­καν τόσο η φε­ρό­με­νη ως από­φα­ση του Νο­μάρ­χη Δω­δε­κα­νή­σου όσο και το υπ’ αριθ. 5591/06.05.1996 συμ­βό­λαιο, με το οποίο με­τα­βι­βά­σθη­κε το επί­δι­κο στον έβδο­μο των ενα­γο­μέ­νων.

Από το γε­γο­νός ότι οι δύο ως άνω πρά­ξεις με­τα­γρά­φη­σαν την ίδια ημέρα (με προ­γε­νέ­στε­ρη, υπο­χρε­ω­τι­κά για τη νό­μι­μη αλ­λη­λου­χία, με­τα­γρα­φεί­σα την από­φα­ση του Νο­μάρ­χη Δω­δε­κα­νή­σου) δεν συ­νά­γε­ται, δίχως άλλο, όπως ανα­φέ­ρε­ται στην από­φα­ση του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου, ότι ο έβδο­μος των ενα­γο­μέ­νων γνώ­ρι­ζε ότι η εν λόγω πράξη, με την οποία φε­ρό­ταν να πα­ρα­χω­ρεί­ται η κυ­ριό­τη­τα του επί­δι­κου ακι­νή­του στους δεύ­τε­ρη έως και έκτο των ενα­γο­μέ­νων, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δεν είχε εκ­δο­θεί από το Νο­μάρ­χη Δω­δε­κα­νή­σου.

Το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο εξέ­θε­σε ωστό­σο στην έφεση του ότι οι  ανυ­πό­στα­τες πρά­ξεις δεν πα­ρά­γουν έν­νο­μα απο­τε­λέ­σμα­τα πλην όμως σε πε­ρί­πτω­ση που η διοί­κη­ση, θε­ω­ρώ­ντας μία ανυ­πό­στα­τη πράξη ισχυ­ρή την εφάρ­μο­σε πρέ­πει η πράξη να ακυ­ρω­θεί με από­φα­ση του Δι­κα­στη­ρί­ου, ώστε να επι­τευ­χθεί η ένα­ντι πά­ντων δια­πί­στω­ση του ανί­σχυ­ρου της.

Η εν λόγω ανυ­πό­στα­τη πράξη (από­φα­ση Νο­μάρ­χη) εφαρ­μό­στη­κε, με­τα­γρά­φη­κε στα βι­βλία του Κτη­μα­το­λο­γί­ου Ρόδου είχε ως απο­τέ­λε­σμα, την προς τους τρί­τους και συ­να­κό­λου­θα και στον έβδο­μο των ενα­γο­μέ­νων επί του επί­δι­κου ακι­νή­του.

Επι­πρό­σθε­τα το ενά­γον Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο εκ­θέ­τει ότι η προ­α­να­φερ­θεί­σα πράξη του Νο­μάρ­χη Δω­δε­κα­νή­σου με­τα­γρά­φη­κε την ίδια ημέρα που με­τα­γρά­φη­κε και το με­τα­βι­βα­στι­κό συμ­βό­λαιο βάσει του οποί­ου φέ­ρε­ται ότι απέ­κτη­σε την κυ­ριό­τη­τα ο έβδο­μος των ενα­γο­μέ­νων, συ­να­κό­λου­θα δε, υπο­στη­ρί­ζει ότι αυτός βρι­σκό­ταν σε κακή πίστη αφού αν είχε προ­βεί, πριν την αγορά του επί­δι­κου ακι­νή­του, ως όφει­λε στον κτη­μα­το­λο­γι­κό έλεγ­χο, θα δια­πί­στω­νε ότι η ανω­τέ­ρω πράξη δεν είχε με­τα­γρα­φεί και οι φε­ρό­με­νοι ως δι­καιο­πά­ρο­χοι του δεύ­τε­ρη έως και έκτος των ενα­γο­μέ­νων δεν είχαν στην κυ­ριό­τη­τά τους το επί­δι­κο ακί­νη­το.

Το­νί­ζει κατ’ αρχήν πως οι πρά­ξεις, προ­σώ­που, που εμ­φα­νί­στη­κε ως διοι­κη­τι­κό όρ­γα­νο χωρίς να λάβει νό­μι­μη υπό­στα­ση, δεν έχουν χα­ρα­κτή­ρα διοι­κη­τι­κής πρά­ξης και είναι ανύ­παρ­κτες ή ανυ­πό­στα­τες από την άποψη του διοι­κη­τι­κού δι­καί­ου. Οι ανυ­πό­στα­τες πρά­ξεις δεν κα­λύ­πτο­νται από το τεκ­μή­ριο της νο­μι­μό­τη­τας και δεν πα­ρά­γουν έν­νο­μα απο­τε­λέ­σμα­τα.

Εν προ­κει­μέ­νω, η ανυ­πό­στα­τη από­φα­ση ΔΚ 1467/1985/5-9-1993, η οποία ου­δέ­πο­τε εκ­δό­θη­κε από αρ­μό­διο όρ­γα­νο της Διοί­κη­σης, δεν κα­λύ­πτε­ται από το τεκ­μή­ριο νο­μι­μό­τη­τας και ουδέν έν­νο­μο απο­τέ­λε­σμα πα­ρή­γα­γε, όπως εσφαλ­μέ­να εδέ­χθη η από­φα­ση του Πο­λυ­με­λούς.

Το­νί­ζει πα­ρα­πέ­ρα ότι κατά το χρόνο σύ­ντα­ξης του συμ­βο­λαί­ου (6-5-1996) δεν είχε κα­τα­χω­ρη­θεί στα κτη­μα­το­λο­γι­κά βι­βλία η φε­ρό­με­νη από­φα­ση Νο­μάρ­χη Δω­δε­κα­νή­σου με αριθμ. ΔΚ 1467/1985/5-9-1993 περί από­δο­σης του ακι­νή­του με ΚΜ 959 γαιών Κο­σκι­νού 6 λοι­πούς ενα­γό­με­νους, πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο δε δεν είχε υπο­βλη­θεί καν προς κα­τα­χώ­ρη­ση η ανυ­πό­στα­τη αυτή από­φα­ση, αφού από τα προ­σκο­μι­σθέ­ντα απο­δει­κτι­κά στοι­χεία προ­έ­κυ­πτε σαφώς ότι η από­φα­ση αυτή υπο­βλή­θη­κε για κα­τα­χώ­ρη­ση στο Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου σε χρόνο με­τα­γε­νέ­στε­ρο από την κα­τάρ­τι­ση του συμ­βο­λαί­ου αγο­ρα­πω­λη­σί­ας.