Οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος

Υπο­τί­θε­ται ότι με την παν­δη­μία συνει­δη­το­ποι­ή­σαμε τη σημασία που έχουν τα δημόσια καθο­λι­κής κάλυψης και καθο­λι­κής πρό­σβα­σης συστή­ματα υγείας. Αυτά στα οποία έχουν πρό­σβαση όλες και όλοι και που δεν χρειά­ζε­ται να βάζεις το χέρι στην τσέπη. Αυτά που προ­σφέ­ρουν ένα πραγ­μα­τικό αίσθημα ασφά­λειας σε μια υγειο­νο­μική κρίση. Αυτό φάνηκε ακόμη και στις στα­τι­στι­κές της παν­δη­μίας. Χώρες με ισχυρά δημόσια συστή­ματα υγείας τα πήγαν καλύ­τερα από αυτές που στη­ρί­ζο­νται κυρίως στον ιδιω­τικό τομέα υγείας. Το τονίζει σε όλους του τόνους και συνεχώς ο Παγκό­σμιος Οργα­νι­σμός Υγείας: «Η παν­δη­μία υπο­γραμ­μί­ζει την επεί­γουσα ανάγκη όλων των χωρών να επεν­δύ­σουν σε ισχυρά συστή­ματα υγείας και πρω­το­βάθ­μια υγειο­νο­μική περί­θαλψη, ως η καλύ­τερη άμυνα ενάντια σε εστίες όπως το COVID-19, και ενάντια στις πολλές άλλες απειλές για την υγεία που αντι­με­τω­πί­ζουν καθη­με­ρινά οι άνθρω­ποι σε όλο τον κόσμο. Τα συστή­ματα υγείας και η ασφά­λεια της υγείας είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομί­σμα­τος. Πρέπει να δρά­σουμε μαζί και να επι­κε­ντρω­θούμε στους πιο ευά­λω­τους μεταξύ μας προ­κει­μέ­νου να εξα­λεί­ψουμε τις σοβαρές ανι­σό­τη­τες που υπα­γο­ρεύ­ουν ποιος ζει μια μακρά, υγιή ζωή και ποιος όχι.» Η παν­δη­μία απέ­δειξε ότι στις και­νούρ­γιες κρίσεις χρειά­ζο­νται δημό­σιες δομές για να αντέξει η κοι­νω­νία. Ωστόσο, στη χώρα μας εξα­κο­λου­θούμε να θεω­ρούμε ότι η λύση για το σύστημα υγείας είναι η παρα­πέρα εισα­γωγή ιδιω­τι­κο­οι­κο­νο­μι­κών στοι­χείων. Οι δια­τά­ξεις του νομο­σχε­δίου που προ­βλέ­πουν την παράλ­ληλη εργασία των γιατρών του ΕΣΥ στον ιδιω­τικό τομέα και η σειρά άλλων προ­βλέ­ψεων, ρίχνουν μια ξανά­στροφη στον δημόσιο χαρα­κτήρα της υγείας και να προ­σφέ­ρουν ρόλο πρω­τα­γω­νι­στικό στο χρήμα. Καταρ­γεί­ται ουσια­στικά ο νόμος του 1983, τον οποίο ειση­γή­θηκε ως υπουρ­γός ο Παρα­σκευάς Αυγε­ρι­νός και εμπνεύ­στηκε ο Γιώργος Γεν­νη­μα­τάς που το πείσμα του και το έργο του δεν τα λησμο­νεί ο ελλη­νι­κός λαός. Οσο σημα­ντική και εάν είναι η αγορά, ταυ­τό­χρονα χρεια­ζό­μα­στε ορι­σμένα κρίσιμα αγαθά και υπη­ρε­σίες να έχουν δημόσιο χαρα­κτήρα, να προ­σφέ­ρο­νται με ευθύνη του κράτους, ως δημόσιο κοι­νω­νικό αγαθό στο οποίο πρέπει να έχουν πρό­σβαση εγγυ­η­μένη σε αυτά όλες και όλοι. Αυτό σε τελική ανάλυση είναι και το πραγ­μα­τικό «αίσθημα ασφά­λειας του πολίτη».