Αποτίμηση Γιακούνιν μετά τη Μόσχα και το ταξίδι του στη Ρόδο

Ο Βλα­ντι­μίρ Για­κού­νιν είναι πρό­ε­δρος των «Ρωσικών Σιδη­ρο­δρό­μων» και πολύ φίλος του συνο­νό­μα­τού του προ­έ­δρου Πούτιν. Το ότι το όνομά του φιγου­ρά­ρει ταυ­τό­χρονα και στον κατά­λογο εκείνων που οι ΗΠΑ και η Ε.Ε. τιμω­ρούν για την πολι­τική του Κρεμ­λί­νου στο ουκρα­νικό, δεν τον εμπό­δισε να ταξι­δέ­ψει στη χώρα μας και να παρα­στεί στο ετήσιο συμπό­σιο στη Ρόδο για τον «διάλογο των πολι­τι­σμών», του οποίου τυγ­χά­νει συνι­δρυ­τής.

Στα αντί­ποινα των Δυτικών όπως φαί­νε­ται δεν συμπε­ρι­λαμ­βά­νε­ται η απα­γό­ρευση έκδοσης βίζας για χώρες της Ε.Ε. και έτσι εκτός από τον διάλογο για τους πολι­τι­σμούς, ο Για­κού­νιν από­λαυσε τον θαυ­μά­σιο φθι­νο­πω­ρινό καιρό και ίσως έκανε και μερικές απλωτές στη Ρόδο.

Μεταξύ Μόσχας και «Νησιού των Ιπποτών», κινού­με­νος, πάντως, φρό­ντισε με δηλώ­σεις του να εμφα­νί­σει περίπου ως στημένη την εν εξε­λί­ξει δια­δι­κα­σία απο­κρα­τι­κο­ποί­η­σης του λιμα­νιού της Θεσ­σα­λο­νί­κης, της ΤΡΑΙΝΟΣΕ και της εται­ρείας συντή­ρη­σης σιδη­ρο­δρο­μι­κού τρο­χαίου υλικού (ROSCO) όπου ως γνωστόν οι Ρώσοι διεκ­δι­κούν πακέτο.

Εδωσε, λοιπόν, μια συνέ­ντευξη στο πρα­κτο­ρείο ΙΤΑΡ ΤΑΣΣ, της πατρί­δας του, όπου αφού υπο­γράμ­μισε το ενδια­φέ­ρον για την αγορά του λιμα­νιού και των σιδη­ρο­δρό­μων, ισχυ­ρί­στηκε ότι η τρά­πουλα του δια­γω­νι­σμού είναι «σημα­δε­μένη», καθώς όπως ισχυ­ρί­στηκε χωρίς να παρα­θέ­σει στοι­χεία, οι Αμε­ρι­κα­νοί πιέζουν τους Ελληνες να μην τα δώσουν στους Ρώσους. «Πρέπει να βλέ­πουμε τα πράγ­ματα με ρεα­λι­σμό. Η πίεση από την πλευρά των ΗΠΑ είναι ισχυ­ρό­τατη, δεν απο­κλείω ότι οι Ελληνες εταίροι μας μπορεί και να το ξανα­σκε­φτούν», είπε.

Γνω­ρί­ζει άραγε κάτι συγκε­κρι­μένο επ’ αυτού ο «κολ­λη­τός» του Πούτιν, ή σπεύδει να πιέσει κι εκείνος για λογα­ρια­σμό της ρωσικής πλευράς ενόψει της κλήσης από το ΤΑΙΠΕΔ, των οκτώ εται­ρειών και κοι­νο­πρα­ξιών, μεταξύ αυτών και οι «Ρωσικοί Σιδη­ρό­δρο­μοι» να υπο­βά­λουν τις προ­σφο­ρές τους έως τα τέλη Δεκεμ­βρίου;

Το συγκε­κρι­μένο πακέτο με φιλέτο το λιμάνι της Θεσ­σα­λο­νί­κης, ξεφεύ­γει πολύ από τα στενά επι­χει­ρη­μα­τικά πλαίσια και εμπλέ­κε­ται στο γενι­κό­τερο γεω­πο­λι­τικό παι­χνίδι στην περιοχή. Οι Ρώσοι θέλουν το λιμάνι και μαζί και τους σιδη­ρό­δρο­μους ως παρα­καμ­πτή­ρια δια­δρομή στα στενά του Βοσπό­ρου που είναι και κοστο­βόρα και χρο­νο­βόρα, για τη μετα­φορά φορτίων ενώ σε ενδε­χό­μενη μεγάλη κρίση η Τουρκία, παρά τα προ­βλε­πό­μενα της συν­θή­κης του Μοντρέ, κανείς δεν μπορεί να δια­σφα­λί­σει ότι δεν θα ανε­βο­κα­τε­βά­σει τις «μπάρες».

Για το ΝΑΤΟ και τη Δύση γενι­κό­τερα το λιμάνι της Θεσ­σα­λο­νί­κης απο­τε­λεί νευ­ραλ­γικό στρα­τιω­τικό δίαυλο στη Νοτιο­α­να­το­λική Ευρώπη. Ειδικά τώρα με την ουκρα­νική κρίση, η οποία μπορεί να πυρο­δο­τή­σει απρό­βλε­πτες εξε­λί­ξεις αλλά και την προ­ο­πτική ενός νέου Ψυχρού Πολέμου, ο ρόλος του ανα­βαθ­μί­ζε­ται.

Θα αφήσουν λοιπόν, οι σύμ­μα­χοι να πέσει στα χέρια των Ρώσων, ένα τέτοιο «εργα­λείο» έστω και αν οι τελευ­ταίοι δώσουν κάτι παρα­πάνω σε χρήμα; Πολύ δύσκολα και γι’ αυτό φωνάζει ήδη ο Για­κού­νιν.