Μάθημα

Δια­φο­ρε­τι­κή ρότα όσον αφορά τη χρήση μά­σκας από τους μα­θη­τές στα σχο­λεία ακο­λού­θη­σε ο κα­θη­γη­τής Σω­τή­ρης Τσιό­δρας στην  ενη­μέ­ρω­ση για τον κο­ρω­νο­ϊό. Σε αντί­θε­ση με την ηγε­σία του υπουρ­γεί­ου Παι­δεί­ας, η οποία επι­κε­ντρώ­νε­ται μέχρι στιγ­μής στις κυ­ρώ­σεις που θα έχουν όσα παι­διά δεν θα φο­ρέ­σουν τη μάσκα στην τάξη τους, ο κα­θη­γη­τής επέ­λε­ξε να το­νί­σει την ακρι­βώς αντί­θε­τη πλευ­ρά, αυτή της επι­βρά­βευ­σης για όσους την φο­ρούν. Άλ­λω­στε ο κ. κα­θη­γη­τής πήρε ολο­φά­νε­ρα το μέρος των νέων και των παι­διών, το­νί­ζο­ντας μά­λι­στα για τους πρώ­τους πως «έχουν καλά κρι­τή­ρια».

«Τα παι­διά βα­σί­ζο­νται στην επι­βρά­βευ­ση. Ιδίως τα μικρά παι­διά.Οφεί­λου­με να τους τη δώ­σου­με όταν χρη­σι­μο­ποιούν τη μάσκα. Δεν προ­βάλ­λου­με στα παι­διά το άγχος το δικό μας, τη μι­κρο­βιο­φο­βία μας ή τον πα­νι­κό μας», ση­μεί­ω­σε. Και συ­νέ­χι­σε για τα με­γα­λύ­τε­ρα παι­διά « Πώς θα πεί­σου­με τους νέους τη στιγ­μή που κιν­δυ­νεύ­ουν λι­γό­τε­ρο; Νο­μί­ζω ξε­κι­νά­ει από εμάς, από το δικό μας πα­ρά­δειγ­μα και τη δική μας επι­κοι­νω­νία μαζί τους. Ζούμε σε μία κοι­νω­νία όπου χά­νε­ται η επι­κοι­νω­νία. Με έναν νέο άν­θρω­πο είναι κα­λύ­τε­ρο να ακού­με παρά να δί­νου­με οδη­γί­ες. Να μην το­νί­ζε­ται το τι­μω­ρη­τι­κό αλλά η ασφά­λεια όλων» είπε. «Το να υιο­θε­τή­σω συ­μπε­ρι­φο­ρά δια­φο­ρε­τι­κή απο­τε­λεί γεν­ναιό­τη­τα. Οι νέοι στο DNA τους είναι πιο γεν­ναί­οι. Πρέ­πει να τους ακού­σου­με. Πρέ­πει να αφε­θούν στην ελευ­θε­ρία τους, να ακού­σουν όλες τις από­ψεις και να επι­λέ­ξουν το σωστό. Και πι­στέψ­τε με θα το επι­λέ­ξουν…Αν τους φερ­θού­με αδελ­φι­κά και όχι πα­τρι­κά νο­μί­ζω θα είναι κα­λύ­τε­ρο το απο­τέ­λε­σμα»

Κι εδώ πάει γάντι η άποψη ενός άλλου κα­θη­γη­τή, του Νι­κό­λα Σε­βα­στά­κη μετά από την χθε­σι­νή επα­νεμ­φά­νι­ση του κ. Τσιό­δρα: «…Ενώ ανα­φέ­ρε­ται στον ιό, τα μέτρα ή τα δε­δο­μέ­να των εμ­βο­λί­ων, νιώθω πως μας μι­λά­ει ου­σια­στι­κά για τον κοι­νω­νι­κό δεσμό και για το πως μπο­ρού­με να κρα­τη­θού­με σε αυτή τη δο­κι­μα­σία των κα­θη­με­ρι­νών κοι­νω­νι­κών μας πρα­κτι­κών. Αυτό είναι εντέ­λει ένα ηθι­κο­πο­λι­τι­κό μά­θη­μα με τον κα­λύ­τε­ρο τρόπο: δίχως την πρό­θε­ση του ομι­λη­τή να ΄κά­νει’ μά­θη­μα. Ο τρό­πος με τον οποίο είπε τη λέξη ελ­πί­δα- μι­λώ­ντας για το εμ­βό­λιο- σε συν­δυα­σμό με την ζω­ντά­νια του βλέμ­μα­τος πάνω από τη μάσκα, ήταν σαν μια υπο­γρα­φή στο τέλος του μα­θή­μα­τος. Μια υπο­γρα­φή σαν χαι­ρε­τι­σμός σε μια κοι­νω­νία με πολ­λούς κα­κό­πι­στους και κα­χύ­πο­πτους που δεν πρέ­πει, πα­ρό­λα αυτά, να θυ­σιά­σουν την αλή­θεια στην ΄ι­δε­ο­λο­γία’.»