“Όταν το θράσος των γειτόνων μας περισσεύει και τα κενά μας πλεονάζουν” – Του Αρχιμανδρίτη, Αθανασίου Μισσού

Το γύρο του κό­σμου κά­νουν οι τε­λευ­ταί­ες άφρο­νες διεκ­δι­κή­σεις της γεί­το­νος Τουρ­κί­ας η οποία εν πολ­λοίς προ­κα­λεί το εθνι­κό μας συ­ναί­σθη­μα. Έτσι ο σουλ­τά­νος Ερ­ντο­γάν σε μια ύστα­τη απε­γνω­σμέ­νη προ­σπά­θεια να συ­σπει­ρώ­σει τον λαό του προ­έ­βη στην εξαγ­γε­λία σω­ρεί­ας διεκ­δι­κή­σε­ων πε­ριου­σιών στην Ρόδο μας και αι­τεί­ται απο­ζη­μιώ­σεις.

Εκ­με­ταλ­λεύ­ε­ται φυ­σι­κά το κενό της Ελ­λη­νι­κής μας πραγ­μα­τι­κό­τη­τας αφού η προ­σάρ­τη­ση των νήσων στην Ελ­λά­δα έγινε μετά τις συν­θή­κες του ’22 που επέ­βαλ­λαν υπο­χρε­ω­τι­κή ανταλ­λα­γή πλη­θυ­σμών εξαι­ρου­μέ­νων των μου­σουλ­μά­νων της Θρά­κης.

Έκτο­τε οι Τούρ­κοι (μου­σουλ­μά­νοι) της Ρόδου και της Κω, κατά βάσιν, έχαι­ραν όλων των προ­νο­μί­ων των Ελ­λή­νων πο­λι­τών χωρίς ποτέ να τεθεί θέμα εκα­τέ­ρω­θεν. Η δε συμ­βί­ω­ση ήταν αρ­μο­νι­κή και ου­δείς εσκέ­φθη κάτι πέραν των νε­νο­μι­σμέ­νων και των ειω­θό­των.

Την όλη αρ­μο­νι­κή συ­νύ­παρ­ξη όμως έρ­χο­νται κατά και­ρούς να κλο­νί­σουν οι δη­μα­γω­γι­κές πα­ρά­λο­γες απαι­τή­σεις των πρω­θυ­πουρ­γών της Τουρ­κί­ας που αφυ­πνί­ζουν τον αλυ­τρω­τι­σμό εξά­πτουν τον εθνι­κι­σμό.

Ως εκ τού­του ο Ερ­ντο­γάν υπο­δει­κνύ­ο­ντας σε τουρ­κι­κές ΜΚΟ να ενερ­γή­σουν αντ’ αυτού απαι­τεί τώρα απο­ζη­μιώ­σεις η την επα­νά­κτη­ση πε­ριου­σιών που κα­τεί­χαν οι μω­α­με­θα­νοί ως κα­τα­κτη­τές και εγκα­τέ­λει­ψαν εσπευ­σμέ­να όταν πλέον τα νησιά μας απε­λευ­θε­ρώ­θη­καν από κάθε ζυγό.

Οι έξι της Τουρ­κί­ας αδυ­να­τούν επί­σης να απο­φαν­θούν για το αυ­το­νό­η­το, αφού ο συ­γκε­ντρω­τι­σμός του σουλ­τά­νου δεν αφή­νει κα­θό­λου πε­ρι­θώ­ρια δη­μο­κρα­τι­κής έκ­φρα­σης. Έτσι το όλο θέμα ενα­πό­κει­ται στην οξύ­μω­ρη πα­ρά­νοια του Ερ­ντο­γάν και τις ακό­ρε­στες ορέ­ξεις του.

Μια τέ­τοια διεκ­δί­κη­ση βέ­βαια είναι ανώ­φε­λη γιατί τότε θα ανοί­ξει ο ασκός του Αιό­λου για δικές μας απο­ζη­μιώ­σεις για τις πε­ριου­σί­ες των Ελ­λή­νων της Ιω­νί­ας και του Πό­ντου που εκρι­ζώ­θη­καν δια πυρός και σι­δή­ρου από τις πα­τρο­γο­νι­κές των εστί­ες και οι πε­ριου­σί­ες τους καρ­πώ­θη­καν από Τά­τα­ρους που ζού­σαν σε αχυ­ρο­κα­λύ­βες.

Ας τεθεί λοι­πόν ως θέμα επί της στρογ­γυ­λής τρα­πέ­ζης το προ­κύ­ψαν θέμα και τότε θα δούμε ποιος θα βγει ητ­τη­μέ­νος και ποιος Νι­κη­φό­ρος. Οπότε ένα τέ­τοιο θέμα δεν συμ­φέ­ρει κα­θό­λου την γεί­το­να χώρα αφού η πλά­στιγ­γα γέρ­νει προς το μέρος των Ελ­λή­νων.

Ένα άλλο θέμα επί­σης είναι και η επα­να­λει­τουρ­γία της Αγίας Σο­φί­ας σαν τζαμί, παρά την απα­γό­ρευ­ση του Κεμάλ Ατα­τούρκ, ιδρυ­τού της σύγ­χρο­νης Τουρ­κί­ας, ο οποί­ος θε­ω­ρού­σε πως ο ναός της Ορ­θο­δο­ξί­ας πρέ­πει λει­τουρ­γεί πλέον ως μου­σείο.

Ο ναός βέ­βαια δεν είναι ελ­λη­νι­κό κει­μή­λιο αλλά κλη­ρο­νο­μιά απά­σης της Ορ­θο­δο­ξί­ας καθώς τα υλικά δό­μη­σης του είχαν με­τα­φερ­θεί από όλη την επι­κρά­τεια της βυ­ζα­ντι­νής αυ­το­κρα­το­ρί­ας για να έχει στους αιώ­νες χα­ρα­κτή­ρα οι­κου­με­νι­κό.

Η Ελ­λη­νι­κή Κυ­βέρ­νη­ση και πρω­τί­στως το Οι­κου­με­νι­κό Πα­τριαρ­χείο οφεί­λει να αφή­σει κατά μέρος την δι­πλω­μα­τία και τις νο­μεν­κλα­τού­ρες και να πάρει σαφή θέση με το όποιο τί­μη­μα. Εί­δα­με εξάλ­λου την έκ­βα­ση της δι­πλω­μα­τί­ας στο πα­ρελ­θόν με τον αφο­ρι­σμό της επα­νά­στα­σης και τον απαγ­χο­νι­σμό του μαρ­τυ­ρι­κού Πα­τριάρ­χη, Γρη­γο­ρί­ου του Ε’.

Είναι και­ρός ο Πα­τριάρ­χης και η περί αυτόν Σύ­νο­δος να πάρει μια γεν­ναία και ει­λι­κρι­νή από­φα­ση περί της Αγίας Σο­φί­ας, αντί να ανα­λώ­νο­νται με τα κου­τα­λά­κια του πα­γω­τού σαν υπο­κα­τά­στα­τα της Αγίας Λα­βί­δος.

Φτά­νει που ο λαός μας δεν βρί­σκει απο­κού­μπι και όραμα στην πο­λι­τι­κή ζωή. Η Εκ­κλη­σία, η οποία αρέ­σκε­ται να αυ­το­α­πο­κα­λεί­ται εθναρ­χού­σα, οφεί­λει να ανα­λά­βει τα ηνία της και να στα­θεί αντά­ξια του δια­χρο­νι­κού της ρόλου.

Ο και­ρός της σιω­πής πα­ρήλ­θε ανε­πι­στρε­πτί. Οι εξε­λί­ξεις τρέ­χουν και η αβε­βαιό­τη­τα συν­θλί­βει τις ψυχές μας.

Και­ρός λοι­πόν να ανα­λά­βου­με τας πτέ­ρυ­γας μας.

Με αγάπη και πόνο ψυχής,

Αθα­νά­σιος Μισ­σός

Αρ­χι­μαν­δρί­της της Ιεράς Μη­τρο­πό­λε­ως Ρόδου