Απορρίφθηκε προσφυγή εμπλεκόμενης σε απόπειρα παράνομης πρόσληψης συμβασιούχων στην Αρχαιολογία

Με την υπ’ αρίθμ. 241/2020 από­φα­ση του Γ’ Τμή­μα­τος του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας απορ­ρί­φθη­κε η προ­σφυ­γή που άσκη­σε τον Σε­πτέμ­βριο του 2013 μια υπάλ­λη­λος της 4ης Εφο­ρεί­ας Βυ­ζα­ντι­νών Αρ­χαιο­τή­των κατά του Υπουρ­γού Πο­λι­τι­σμού και Αθλη­τι­σμού και κατά της υπ’ αριθμ. 24/6.5.2014 απο­φά­σε­ως του Πει­θαρ­χι­κού Συμ­βου­λί­ου της Γε­νι­κής Γραμ­μα­τεί­ας Πο­λι­τι­σμού του Υπουρ­γεί­ου Πο­λι­τι­σμού, Παι­δεί­ας και Θρη­σκευ­μά­των.

Με την προ­σφυ­γή της η υπάλ­λη­λος, που έχει κα­τα­δι­κα­στεί τε­λε­σι­δί­κως από Δι­κα­στή­ριο των Αθη­νών, ζή­τη­σε την εξα­φά­νι­ση απο­φά­σε­ως του Πει­θαρ­χι­κού Συμ­βου­λί­ου της Γε­νι­κής Γραμ­μα­τεί­ας Πο­λι­τι­σμού του Υπουρ­γεί­ου Πο­λι­τι­σμού, Παι­δεί­ας και Θρη­σκευ­μά­των, με την οποία της επι­βλή­θη­κε, ως μό­νι­μη υπάλ­λη­λο του κλά­δου ΠΕ Αρ­χαιο­λό­γων της 4ης Εφο­ρεί­ας Βυ­ζα­ντι­νών Αρ­χαιο­τή­των στη Ρόδο, η πει­θαρ­χι­κή ποινή του υπο­βι­βα­σμού κατά ένα (1) βαθμό για το πει­θαρ­χι­κό πα­ρά­πτω­μα της πα­ρά­βα­σης του υπαλ­λη­λι­κού κα­θή­κο­ντος.

Τον Απρί­λιο του 2015 η ανω­τέ­ρω κα­τα­δι­κά­στη­κε από το Β’ Τρι­με­λές Εφε­τείο Αθη­νών σε ποινή φυ­λά­κι­σης 6 μηνών με 3ετή ανα­στο­λή αφού κρί­θη­κε ένοχη ψευ­δούς βε­βαιώ­σε­ως ενώ σε ποινή φυ­λά­κι­σης 6 μηνών με 3ετή ανα­στο­λή δύο συμ­βα­σιού­χες, που κρί­θη­καν ένο­χες, με ελα­φρυ­ντι­κά, χρή­σε­ως ψευ­δούς βε­βαιώ­σε­ως.

Οι κα­τη­γο­ρού­με­νες φέ­ρο­νται να ενε­πλά­κη­σαν, σε υπό­θε­ση από­πει­ρας πα­ρά­νο­μης πρό­σλη­ψης συμ­βα­σιού­χων στην 4η Εφο­ρεία Βυ­ζα­ντι­νών Αρ­χαιο­τή­των, στη Ρόδο.

Οι δύο συμ­βα­σιού­χες είχαν κα­τα­δι­κα­στεί πρω­το­δί­κως σε ποινή φυ­λά­κι­σης ενός έτους με 3ετή ανα­στο­λή, ενώ η υπάλ­λη­λος της αρ­χαιο­λο­γί­ας είχε κρι­θεί αθώα με από­φα­ση που έλαβε κατά πλειο­ψη­φία το πρω­το­βάθ­μιο δι­κα­στή­ριο.
Κατά της τε­λευ­ταί­ας αθω­ω­τι­κής κρί­σης άσκη­σε έφεση υπέρ του νόμου Ει­σαγ­γε­λέ­ας των Αθη­νών και η κα­τη­γο­ρού­με­νη κα­τα­δι­κά­στη­κε από το Εφε­τείο.

Εν πάση πε­ρι­πτώ­σει η υπάλ­λη­λος της αρ­χαιο­λο­γί­ας, φέ­ρε­ται στην Αθήνα, στις 13.04.2009 με την ιδιό­τη­τά της ως ανα­πλη­ρώ­τριας προϊ­στα­μέ­νης στην 4η Εφο­ρεία Βυ­ζα­ντι­νών Αρ­χαιο­τή­των να προ­έ­βη στη σύ­ντα­ξη της υπ’ αριθμ. πρωτ. 951/04.03.2009 ανα­κοι­νο­ποί­η­σης στο ορθό, βε­βαί­ω­σης, στην οποία, ανα­φε­ρό­με­νη σε συμ­βα­σιού­χο, βε­βαί­ω­σε ότι ερ­γά­σθη­κε σε ιδιώ­τη, ως ει­δι­κευ­μέ­νη ερ­γά­τρια για τα χρο­νι­κά δια­στή­μα­τα από την 01.12.2002 έως τις 31.12.2002 και από τις 03.02.2003 έως τις 30.04.2003, εν γνώ­σει της ότι αυτά ήσαν ψευδή, καθ’ όσον κατά τα ως άνω χρο­νι­κά δια­στή­μα­τα δεν υπήρ­χαν απο­φά­σεις ανά­θε­σης συ­γκε­κρι­μέ­νου έργου ανα­σκα­φής από την 4η Εφο­ρεία Βυ­ζα­ντι­νών Αρ­χαιο­τή­των, η ως άνω υπάλ­λη­λος δεν ήταν ασφα­λι­σμέ­νη στο ΙΚΑ και για το ανω­τέ­ρω χρο­νι­κό διά­στη­μα επι­δο­τεί­το ως άνερ­γη.

Πε­ραι­τέ­ρω, την ίδια ημε­ρο­μη­νία φέ­ρε­ται να προ­έ­βη στη σύ­ντα­ξη της υπ’ αριθμ. πρωτ. 1156/13.03.2009 ανα­κοι­νο­ποί­η­σης στο ορθό βε­βαί­ω­σης, στην οποία ανα­φε­ρό­με­νη σε συμ­βα­σιού­χο βε­βαί­ω­νε ομοί­ως ότι ερ­γά­σθη­κε σε ιδιώ­τη, ως ει­δι­κευ­μέ­νη ερ­γά­τρια, για τα χρο­νι­κά δια­στή­μα­τα από την 01.06.2002 έως τις 30.09.2002, από την 01.02.2003 έως τις 17.05.2003 και από την 01.02.2004 έως τις 30.04.2004, εν γνώ­σει της ότι αυτά ήσαν ψευδή, καθ’ όσον κατά τα ως άνω χρο­νι­κά δια­στή­μα­τα δεν υπήρ­χαν απο­φά­σεις ανά­θε­σης συ­γκε­κρι­μέ­νου έργου ανα­σκα­φής από την 4η Εφο­ρεία Βυ­ζα­ντι­νών Αρ­χαιο­τή­των, η άνω υπάλ­λη­λος δεν ήταν ασφα­λι­σμέ­νη στο Ι.Κ.Α. και για το ανω­τέ­ρω χρο­νι­κό διά­στη­μα επι­δο­τεί­το ως άνερ­γη.

Επί­σης, στην Αθήνα το έτος 2008, σε αδιευ­κρί­νι­στη ημε­ρο­μη­νία, φέ­ρε­ται να προ­έ­βη στη σύ­ντα­ξη της υπ. αριθμ. πρωτ. Δ.Υ./23.Ό3.2006, βε­βαί­ω­σης, στην οποία, ανα­φε­ρό­με­νη σε άλλη συμ­βα­σιού­χο βε­βαί­ω­σε, ότι ερ­γά­ζε­ται στην αρ­χαιο­λο­γία καθ’ υπό­δει­ξη και με την επί­βλε­ψη της αρ­χαιο­λο­γί­ας σε σω­στι­κές ανα­σκα­φές οι­κο­πέ­δων ιδιω­τών με χρη­μα­το­δό­τη­ση των ιδίων σύμ­φω­να με τη συ­νημ­μέ­νη βε­βαί­ω­ση κατά τα πα­ρα­κά­τω χρο­νι­κά δια­στή­μα­τα 01.12.2002 – 31.12.2002, 03.022003 – 30.04.2003.

Επί­σης φέ­ρε­ται να την εμ­φά­νι­σε ότι κατά τα πα­ρα­πά­νω χρο­νι­κά δια­στή­μα­τα, απα­σχο­λή­θη­κε σε επεί­γου­σες ερ­γα­σί­ες που προ­έ­κυ­ψαν, όπως διεκ­πε­ραί­ω­ση και αρ­χειο­θέ­τη­ση ει­κό­νων και αρ­χείο ανα­σκα­φών στο φω­το­γρα­φι­κό αρ­χείο, εν γνώ­σει της ότι αυτά ήσαν ψευδή, καθ’ όσον κατά τα ως άνω χρο­νι­κά δια­στή­μα­τα δεν υπήρ­χαν απο­φά­σεις ανά­θε­σης συ­γκε­κρι­μέ­νου έργου ανα­σκα­φής από την 4η Εφο­ρεία Βυ­ζα­ντι­νών Αρ­χαιο­τή­των, η ως άνω υπάλ­λη­λος δεν ήταν ασφα­λι­σμέ­νη στο ΙΚΑ, για το ανω­τέ­ρω χρο­νι­κό διά­στη­μα επι­δο­τεί­το ως άνερ­γη, δεν ασχο­λή­θη­κε με την διεκ­πε­ραί­ω­ση και αρ­χειο­θέ­τη­ση ει­κό­νων και αρ­χείο ανα­σκα­φών στο φω­το­γρα­φι­κό αρ­χείο της 4ης Εφο­ρεί­ας Βυ­ζα­ντι­νών Αρ­χαιο­τή­των.

Επι­πλέ­ον εμ­φά­νι­σε έτερη συμ­βα­σιού­χο ότι ερ­γα­ζό­ταν από 01.06.2002 – 30.09.2002, 01.02.2003 – 17.05.2003, 01.02.2004 – 30.04.2004 σε όμοιες ερ­γα­σί­ες και ότι λόγω της με­γά­λης εμπει­ρί­ας της που απο­κρί­θη­κε έπει­τα από την χρό­νια ενα­σχό­λη­σή της με θέ­μα­τα δια­χεί­ρι­σης και της γνώ­σης χρή­σης Η/Υ, ασχο­λή­θη­κε για επεί­γου­σες ερ­γα­σί­ες, που προ­έ­κυ­ψαν, όπως σύ­ντα­ξη λο­γι­στι­κών φύλ­λων και κα­τα­στά­σε­ων για θέ­μα­τα απο­γρα­φής και τα­ξι­νό­μη­σης αρ­χεια­κού υλι­κού και υλι­κού βι­βλιο­θή­κης καθώς και σύ­ντα­ξη επει­γου­σών στα­τι­στι­κών στοι­χεί­ων για κα­τα­γρα­φές στο Πα­λά­τι Με­γά­λου Μα­γί­στρου και των πω­λη­τη­ρί­ων εκ­μα­γεί­ων εν γνώ­σει της ότι αυτά ήσαν ψευδή.

Το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τεί­ας λαμ­βά­νο­ντας υπόψη και συ­νε­κτι­μώ­ντας όλα τα στοι­χεία του φα­κέ­λου, με­τα­ξύ των οποί­ων ιδιαι­τέ­ρως την από­φα­ση του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Πλημ­με­λη­μά­των Αθη­νών, η οποία κα­τέ­στη αμε­τά­κλη­τη με την 578/2016 από­φα­ση του Αρεί­ου Πάγου, έκρι­νε ότι τα πραγ­μα­τι­κά πε­ρι­στα­τι­κά ταυ­τί­ζο­νται πλή­ρως με αυτά που στοι­χειο­θε­τούν την αντι­κει­με­νι­κή υπό­στα­ση του πει­θαρ­χι­κού πα­ρα­πτώ­μα­τος, το οποίο απο­δό­θη­κε στην προ­σφεύ­γου­σα, κρί­νει ότι αυτή υπέ­πε­σε στο πει­θαρ­χι­κό πα­ρά­πτω­μα της πα­ρα­βά­σε­ως του υπαλ­λη­λι­κού κα­θή­κο­ντος (άρθρο 106 ν. 3528/2007, όπως ισχύ­ει). Εκρι­νε πα­ρα­πέ­ρα ότι η πει­θαρ­χι­κή ποινή του υπο­βι­βα­σμού κατά ένα (1) βαθμό που της επι­βλή­θη­κε είναι εύ­λο­γη και προ­σή­κου­σα, όλα δε τα περί του αντι­θέ­του προ­βαλ­λό­με­να από αυτή με την προ­σφυ­γή της κρί­θη­καν απορ­ρι­πτέα, ως αβά­σι­μα.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­στη­καν οι δι­κη­γό­ροι κ.κ. Στέ­λιος Κιουρ­τζής και Γ. Κο­ντός.