«Μάτι: Τα ντοκουμέντα μιλούν» – Οι συγκλονιστικοί διάλογοι της μοιραίας νύχτας

Νέες πτυ­χές της πύ­ρι­νης τρα­γω­δί­ας του πε­ρα­σμέ­νου κα­λο­και­ριού στην ανα­το­λι­κή Ατ­τι­κή, απο­κα­λύ­πτει το ντο­κι­μα­ντέρ «Μάτι: Τα ντο­κου­μέ­ντα μι­λούν», μια με­γά­λη έρευ­να του Αλέξη Πα­πα­χε­λά για την τη­λε­ό­ρα­ση του ΣΚΑΪ.

Η ολι­γω­ρία και τα λάθη των αρ­μο­δί­ων, οι συ­γκλο­νι­στι­κές τη­λε­φω­νι­κές συ­νο­μι­λί­ες πο­λι­τών προς τις αρχές και τα νέα ηχη­τι­κά ντο­κου­μέ­ντα από το κέ­ντρο της Πυ­ρο­σβε­στι­κής συν­θέ­τουν το δρα­μα­τι­κό σκη­νι­κό που εκτυ­λί­χθη­κε τη μοι­ραία νύχτα της 23ης Ιου­λί­ου, κο­στί­ζο­ντας τη ζωή σε 101 αν­θρώ­πους.

Στις 16.42 η κά­με­ρα ασφα­λεί­ας ενός σπι­τιού κα­τα­γρά­φει το ξε­κί­νη­μα της μοι­ραί­ας πυρ­κα­γιάς κι ενώ την ίδια ώρα όλες οι δυ­νά­μεις της πυ­ρο­σβε­στι­κής βρί­σκο­νταν στην Κι­νέτ­τα.

«Κά­ποια στιγ­μή ο συ­νά­δελ­φος δίπλα μου, μου λέει “μάλ­λον κα­πνός είναι αυτός”, πράγ­μα­τι παίρ­νου­με τα κιά­λια και βλέ­που­με καπνό προς Νταού Πέ­ντε­λης ή Αγιο Σπυ­ρί­δω­να» λέει ο επι­κε­φα­λής στο πυ­ρο­φυ­λά­κιο δήμου Ρά­φη­νας.

«Κα­λού­σα το κέ­ντρο επα­νει­λημ­μέ­να δεν έπαιρ­να απα­ντή­σεις ήταν και το συμ­βάν της Κι­νέτ­τας οπότε στο κέ­ντρο, γι­νό­ταν το αδια­χώ­ρη­το από κι­νη­τι­κό­τη­τα» προ­σθέ­τει.

«Εάν δεν κά­νε­τε ένα θαύμα, να ση­κώ­σε­τε όλα τα ενα­έ­ρια μέσα, θα κα­ού­νε δύο πό­λεις. Δεν αντι­με­τω­πί­ζε­ται» ακού­γε­ται λίγο αρ­γό­τε­ρα σε μία συ­νο­μι­λία.

Η κα­τά­στα­ση γί­νε­ται κρί­σι­μη, η πυ­ρο­σβε­στι­κή έχει πρό­βλη­μα συ­ντο­νι­σμού καθώς και πρό­βλη­μα επι­κοι­νω­νί­ας με τις άλλες υπη­ρε­σί­ες.

Κά­τοι­κοι βρί­σκο­νται εγκλω­βι­σμέ­νοι στα σπί­τια τους και σε από­γνω­ση κα­λούν το κέ­ντρο της Πυ­ρο­σβε­στι­κής: ««Είμαι μόνη μου, έχω εγκλω­βι­στεί και δεν μπορώ να φύγω. Καί­γε­ται και όλος ο κήπος γύρω γύρω».

«Όταν είδα όλη τη φωτιά γύρω γύρω, κα­τά­λα­βα ότι δεν είχε νόημα να φύγω τρέ­χο­ντας στο δρόμο, θα και­γό­μουν τρέ­χο­ντας» λέει η Κο­ρί­να Κων­στα­ντι­νι­δου που ήταν εγκλω­βι­σμέ­νη στο σπίτι της στο Μάτι.

Η κα­τά­στα­ση γί­νε­ται κρί­σι­μη, η πυ­ρο­σβε­στι­κή έχει πρό­βλη­μα συ­ντο­νι­σμού καθώς και πρό­βλη­μα επι­κοι­νω­νί­ας με τις άλλες υπη­ρε­σί­ες. Αρ­χί­ζουν οι προ­σπά­θειες για να εκ­κε­νω­θούν ιδρύ­μα­τα και κα­τα­σκη­νώ­σεις.

«Η εντο­λή που έχου­με δώσει είναι να μην μπαί­νουν αυ­το­κί­νη­τα προς τη φωτιά και να τα επι­στρέ­φουν πίσω. Αυτοί που είναι μέσα επί­σης να φεύ­γουν» ακού­γε­ται στο ηχη­τι­κό ντο­κου­μέ­ντο.

Τα στε­λέ­χη της Τρο­χαί­ας κα­λού­νται να πά­ρουν δύ­σκο­λες απο­φά­σεις μέσα σε λίγα λεπτά. Σε ορι­σμέ­νες πε­ρι­πτώ­σεις στέλ­νουν τον κόσμο προς τις φλό­γες.

Εν­δει­κτι­κό της κα­τά­στα­σης που επι­κρα­τεί είναι ένα ηχη­τι­κό: «Εχει χαθεί η μπάλα εδώ, εγκλώ­βι­σμέ­νοι… δεν μπο­ρούν να μπουν στο Μάτι να τους σώ­σουν».

Στις 19.50 κα­τα­γρά­φε­ται η πρώτη κλήση για νεκρό: «Κύριε διοι­κη­τά έχου­με νεκρό άτομο στο Κόκ­κι­νο Λι­μα­νά­κι». Στο συ­ντο­νι­στι­κό κέ­ντρο είναι όμως επι­φυ­λα­κτι­κοί.

Ίσως αυτό που αι­σθά­νο­νται όλοι είναι αυτό που είπε η κ. Αρ­γυ­ρο­πού­λου, όταν κά­λε­σε στο κέ­ντρο της Πυ­ρο­σβε­στι­κής, εγκλω­βι­σμέ­νη μέσα στο σπίτι της και πο­λε­μού­σε μόνη τη μας τις φλό­γες: «Γιατί μας έχετε ξε­χά­σει;».

«Το είπα. Όταν κά­ποιος δεν ζει κα­τα­στά­σεις, μπο­ρεί να λέει ό,τι θέλει. Πήγαν τόσο άν­θρω­ποι χα­μέ­νοι, παι­διά, 100 άν­θρω­ποι  Μετά από τό­σους μήνες έκα­ναν κάτι; Από λόγια πολλά, άλλα έργα;  Δι­καί­ω­ση για αυ­τούς τους αν­θρώ­πους» λέει.