Η φωτογραφία της χρονιάς -” Το χέρι”

Η ζωή με τα capital controls: Ιούλιος 2015. Aυτή η φωτο­γρα­φία του Γιάννη Μπε­χράκη για το Reuters έρχεται να μας θυμίσει πως χάσαμε εκτός από την αξιο­πρέ­πεια και το νόημά της. Είναι η φωτο­γρα­φία ενός ηλι­κιω­μέ­νου άνδρα, έξω από την κλειστή Εθνική Τράπεζα στην Αθήνα. Ένα γερα­σμένο χέρι, χτυπά την κλειστή πόρτα. Σε ποιο πρόσωπο ανήκει; Δεν έχει και τόση σημασία. Είναι το χέρι του παππού μας που μας έδινε το χαρ­τζι­λίκι. Μοιάζει με το χέρι του πατέρα μας που τον είδαμε να γερνάει χωρίς την αυτο­νό­ητη περη­φά­νια που του αξίζει. Είναι το χέρι που πάγωσε το βλέμμα μας όταν στα­μα­τη­μέ­νοι στο φανάρι, το είδαμε να απλώ­νε­ται με αξιο­πρέ­πεια και συστολή μπροστά μας. Χέρι γνωστό. Οικείο. Ναι, σίγουρα το έχουμε ξαναδεί. Σημασία έχει ότι η φωτο­γρα­φία απο­τυ­πώ­νει το σήμερα τόσο επι­τυ­χη­μένα όσο περι­γρά­φει και το χθες. Ολα δηλαδή, όσα οδή­γη­σαν το χέρι αυτό σε μια πόρτα ερμη­τικά κλειστή. Που τη χτυπά για να κερ­δί­σει πολλά παρα­πάνω από τη σύνταξή του: Το χαρ­τζι­λίκι «για το παιδί», την περη­φά­νια του, την αξιο­πρέ­πειά του. Είναι σίγουρα κάποιος που πέρασε μια ζωή δου­λεύ­ο­ντας για να μαζέψει πέντε δραχμές (έκφραση και όχι ευχή για Grexit), για να προ­σφέ­ρει στα παιδιά του, για να μπορεί να δώσει ένα χαρ­τζι­λίκι στα εγγόνια του, για να μην έχει ανάγκη απλώσει το χέρι να ζητήσει λεφτά, όπως κάνει χρόνια και χρόνια τώρα το κράτος. Αυτή ήταν η δική του αξιο­πρέ­πεια: να μη χρειά­ζε­ται να ζητάει δανεικά. Ίσως. Με το χέρι του, ο ηλι­κιω­μέ­νος ακου­μπάει στην κλειστή πόρτα. Σαν να μη μπορεί να σταθεί όρθιος άλλο. Ακου­μπάει και λυγίζει τους πάντες. Πως να αντέ­ξεις αυτή την εικόνα. Δεν αντέ­χε­ται…