Γιατί αιφνιδιασμός;

Η κα­τάρ­γη­ση των μειω­μέ­νων συ­ντε­λε­στών είναι γνω­στή, ψυ­θι­ρι­ζό­ταν, πήρε σάρκα και οστά από επο­χής δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων του “καυ­τού” Ιου­νί­ου, υπο­γρά­φη­κε και έγινε νόμος του κρά­τους, τον οποίο ψή­φι­σαν ΟΛΟΙ.

Και εκεί­νοι που δεν θα έπρε­πε να αιφ­νι­δια­στούν, είναι οι πο­λι­τι­κοί, αλλά και οι το­πι­κοί φο­ρείς, μέσα σε ένα ρευ­στό οι­κο­νο­μι­κό τοπίο, όπου τα πάντα ανα­τρέ­πο­νται από την μια ώρα στην άλλη και έχουν δει όλα τα τε­λευ­ταία χρό­νια τις κυ­βερ­νή­σεις να μην τη­ρούν ποτέ τις υπο­σχέ­σεις τους στους πο­λί­τες, αλλά ούτε καν τις δε­σμεύ­σεις τους απέ­να­ντι των δα­νει­στών.

Ολοι, επα­να­παύ­θη­καν, στο ότι έχου­με καιρό βρε αδερ­φέ, μέχρι να έρθει η σειρά του δικού μας γκρουπ το 2016.

Ας μου επι­τρα­πεί να πι­στεύω, πως οι επι­στο­λές προς τον πρω­θυ­πουρ­γό έπρε­πε να στα­λούν από την πρώτη στιγ­μή και πριν την ψή­φι­ση, τα ρα­ντε­βού τα οποία προ­τί­θε­νται να κλεί­σουν μαζί του να είχαν ήδη γίνει και μά­λι­στα από ΟΛΟΥΣ τους βου­λευ­τές- πάλι πριν την ψή­φι­ση, οι οποί­οι θα έπρε­πε να έχουν ξε­χά­σει τους ρό­λους που εν­δύ­ο­νται της συ­μπο­λί­τευ­σης, της αντι­πο­λί­τευ­σης -και της μι­κρο­πο­λι­τι­κής- και να λει­τουρ­γή­σουν σαν απλοί ΝΗ­ΣΙΩ­ΤΕΣ εκ­πρό­σω­ποι όλων των απλών νη­σιω­τών, οι θε­σμοί να είναι στα κά­γκε­λα από τότε που αυτό απο­φα­σί­σθη­κε, χωρίς στα­μα­τη­μό, να έχει ήδη προ­χω­ρή­σει η κί­νη­ση προς τα ευ­ρω­παϊ­κά δι­κα­στή­ρια ή όπου αλλού, να βγαί­νουν κάθε ημέρα στις τη­λε­ο­ρά­σεις του κρά­τους των Αθη­νών, να ανα­στεί­λουν όλες τις εκ­δη­λώ­σεις και πα­νη­γύ­ρια (για τις ημέρα του­ρι­σμού πα­ρά­δειγ­μα) και τη θέση τους να πά­ρουν εκ­δη­λώ­σεις δια­μαρ­τυ­ρί­ας με τίτλο «Ποιού του­ρι­σμού;» και οι δε­κά­ρι­κοι περί εναλ­λα­κτι­κών και επι­μή­κυν­σης της σεζόν, να δώ­σουν τη θέση τους στην ενη­μέ­ρω­ση-πρό­σκλη­ση, ώστε να δια­μορ­φω­θεί αυτό το «συ­μπα­γές και αρ­ρα­γές μέ­τω­πο από του νη­σιώ­τες» που είναι το ζη­τού­με­νο τους.

Και όλα αυτά, ας μου ξα­να­ε­πι­τρα­πεί, ως συ­νέ­χεια πολ­λών άλλων “ακτι­βι­σμών” που δεν εί­δα­με να συμ­βαί­νουν, για τους για­τρούς που δεν υπάρ­χουν, για τα Νο­σο­κο­μεία που δεν έχουν γάζες, για τις επι­χει­ρή­σεις που κλεί­νουν 5 χρό­νια τώρα, για τις υπο­βαθ­μι­σμέ­νες του­ρι­στι­κές σχο­λές, για την «μαύρη» ερ­γα­σία δήθεν «σπου­δα­στών», για τις δη­μό­σιες υπη­ρε­σί­ες που σε μια νύχτα έφυ­γαν από την Ρόδο, για την ρο­δί­τι­κη πε­ριου­σία που… «αξιο­ποιεί­ται», για τα πλοία που δεν υπάρ­χουν, για τα νε­ο­γέν­νη­τα που πε­θαί­νουν σε ελι­κό­πτε­ρα στο δρόμο για την Κρήτη ή την Αθήνα, για τον απο­δε­κα­τι­σμό αστυ­νο­μί­ας και λι­με­νι­κού, για το με­τα­να­στευ­τι­κό-προ­σφυ­γι­κό που δεν προ­έ­κυ­ψε ξαφ­νι­κά φέτος, και άκρη δεν έχει η υπο­βάθ­μι­ση και η αδια­φο­ρία.

Οι επι­στο­λές και ανταλ­λα­γές δελ­τί­ων τύπων του ενός ενα­ντί­ον του άλλου, είναι για να’ χουμε να λέμε. Να με συγ­χω­ρεί­τε, αλλά δεν επι­τρέ­πε­ται αιφ­νι­δια­σμός, γιατί η πο­λι­τι­κή είναι κυ­ρί­ως πρό­βλε­ψη. Όπως δεν είναι και α λα καρτ…

Με απλά λόγια και να με συγ­χω­ρούν όσοι θα δυ­σα­ρε­στη­θούν, οι πο­λι­τι­κές της εκά­στο­τε κε­ντρι­κής εξου­σί­ας στη­ρί­ζο­νται από τους φίλα προ­σκεί­με­νους στο κόμμα που βρί­σκε­ται στο τι­μό­νι και ξορ­κί­ζο­νται από τους αντι­πο­λι­τευό­με­νους. Αρ­ρα­γές και συ­μπα­γές μέ­τω­πο μη ψά­χνουν από τους πο­λί­τες, όσο οι ίδιοι είναι χω­ρι­σμέ­νοι σε Πρά­σι­νους και Βέ­νε­τους.