Σκέψεις Ινδίκτου

Για κά­ποιους πε­ρί­ερ­γους λό­γους το ποί­η­μα του Σε­φέ­ρη « Με τον τρόπο του Γ.Σ. το έχω συν­δέ­σει με το τέλος του κα­λο­και­ριού και την αρχή του φθι­νο­πώ­ρου. Ισως γιατί οι στί­χοι του πε­ρι­δια­βαί­νουν από του­ρι­στι­κούς κα­λο­και­ρι­νούς και αρ­χαιο­λο­γι­κούς τό­πους σε φθι­νο­πω­ρι­νά τοπία. Ισως γιατί θεωρώ σαν τους Ρω­μαί­ους και τους Βυ­ζα­ντι­νούς το φθι­νό­πω­ρο αρχή του έτους με απο­λο­γι­σμούς σαν του Σε­φέ­ρη στο ποί­η­μά του, για  τη σχέση των αν­θρώ­πων με τον τόπο, το πα­ρελ­θόν, τους γύρω τους, αλλά και τον εαυτό τους, τους στό­χους τους. «Όπου και να τα­ξι­δέ­ψω η Ελ­λά­δα με πλη­γώ­νει.» ο γνω­στός στί­χος. Μας πλη­γώ­νει η Ελ­λά­δα. Αλλά αν το σκε­φτού­με τίμια, στην ουσία μάς πλη­ρώ­νει με το ίδιο νό­μι­σμα. Μας αντι­γυ­ρί­ζει, , τις πλη­γές που προ­κα­λού­με στο σώμα της, προ­σβάλ­λο­ντας την ιστο­ρία και την κλη­ρο­νο­μιά της, λε­η­λα­τώ­ντας τη φύση της, απο­μυ­ζώ­ντας τους πό­ρους της, αδια­φο­ρώ­ντας εγω­πα­θώς για το πώς θα βρει ένα δρόμο που να ικα­νο­ποιεί τις ανά­γκες των πολ­λών και όχι την απλη­στία των ολί­γι­στων (και με τις δύο έν­νοιές της η τε­λευ­ταία λέξη) Να μη λη­σμο­νού­με επί­σης ότι όσο μας πλη­γώ­νει, άλλο τόσο όπου και να πάμε, στα βουνά ή στις θά­λασ­σές της, στα χωριά ή στις πό­λεις της, σε άτομα ή σε κοι­νό­τη­τες αν­θρώ­πων, μας απο­ζη­μιώ­νει, έστω πλη­γω­μέ­νη· μας ευ­χα­ρι­στεί, μας δω­ρί­ζει την ομορ­φιά της, που ακόμη δεν χά­θη­κε όλη. Και μας δι­δά­σκει την αντο­χή της. Αντο­χή αξιο­θαύ­μα­στη μέσα σε τόσες φουρ­τού­νες, με κα­πε­τά­νιους ατζα­μή­δες και με πλή­ρω­μα όλους εμάς, πότε βα­ριε­στη­μέ­νο ή λου­φα­δό­ρι­κο και πότε -όπως τώρα- εξου­θε­νω­μέ­νο και απο­γοη­τευ­μέ­νο. Παρ όλα αυτά , ο Σε­πτέμ­βριος είναι ένας μήνας που σε παίρ­νει να κά­νεις μια νέα αρχή σε οτι­δή­πο­τε θέ­λεις. Μη τον αφή­σεις να πε­ρά­σει ανα­ξιο­ποί­η­τος. Καλό μήνα. Καλό Φθι­νό­πω­ρο!