Ο Γιώργος Πάττας κέρδισε το 2ο Βραβείο σε Παγκόσμιο Ποιητικό Διαγωνισμό

Ο Ρο­δί­της συγ­γρα­φέ­ας-ποι­η­τής Γιώρ­γος Πάτ­τας με το ποί­η­μα του με τίτλο “Πα­τρίς Γλυ­κο­φι­λού­σα” κέρ­δι­σε το Β’ Βρα­βείο στον 10ο Πα­γκό­σμιο Ποι­η­τι­κό Δια­γω­νι­σμό με θέμα «Ελ­λά­δας προ­σκλη­τή­ριο 1821-2021…κοι­τί­δα του πνεύ­μα­τος, του πο­λι­τι­σμού και της ει­ρή­νης» που διορ­γα­νώ­θη­κε από την Αμ­φι­κτυο­νία Ελ­λη­νι­σμού και είναι αφιε­ρω­μέ­νος στα 200 Χρό­νια από την Επα­νά­στα­ση του 1821.

Το ποί­η­μα μά­λι­στα συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νε­ται στην Αν­θο­λο­γία Ι’ Πα­γκό­σμιου Ποι­η­τι­κού Δια­γω­νι­σμού – 2021, με το ίδιο θέμα.

Το ποί­η­μα που κέρ­δι­σε είναι το εξής:

«Πα­τρίς Γλυ­κο­φι­λού­σα» (Γε­ωρ­γί­ου Ι. Πάττα)

Η μο­να­δι­κή χώρα που επέ­ζη­σε μέσα στην σκλα­βιά,

ειν’η Ελ­λά­δα η ξα­κου­στή, ηρώων κα­ρα­βιά.

Χρυ­σές σε­λί­δες πνεύ­μα­τος και ιστο­ρί­ας γρά­φει,

με θαύμα το κα­τόρ­θω­σε, Θεός το υπο­γρά­φει.

Κοι­τί­δα του πο­λι­τι­σμού, δι­καί­ως ονο­μά­σαν

και τα με­γά­λα πνεύ­μα­τα που έβγα­λε, αγιά­σαν.

Πά­ντο­τε την εζή­λευαν μα και την εφθο­νού­σαν,

πλη­γές πολ­λές κα­τά­φε­ραν και την ψυ­χορ­ρα­γού­σαν.

Τα επι­τεύγ­μα­τα της τρο­με­ρά, τα έπη της με­γά­λα,

πολ­λών λαών απο­τε­λεί, την τέ­λεια δα­σκά­λα.

Ποιος να το πί­στευε αυτό που έχου­νε κα­τα­φέ­ρει,

οι κλέ­φτες και οι αρ­μα­τω­λοί, με Γέρο κα­νο­νιέ­ρη.

Σαν ένα σώμα μια ψυχή ξε­χύ­θη­καν στην πλάση,

κα­τόρ­θω­σαν το αδύ­να­το, στου φεγ­γα­ριού την χάση.

Χωρίς πολλά εφό­δια, δίχως καμιά ελ­πί­δα,

πέ­τυ­χαν ν’απο­κτή­σου­με και πάλι την πα­τρί­δα.

Μα όπως σ’όλους τους ήρωες δεν λεί­πουν τα ψε­γά­δια,

οι έρι­δες των αδελ­φών, απύθ­με­να πη­γά­δια.

Η δύ­να­μη μας τρο­με­ρή μα μόνο ενω­μέ­νοι,

καμία νίκη δεν θα’ρθει, αν όντως δι­χα­σμέ­νοι.

Κι αν τα χρό­νια πέ­ρα­σαν και πάμε σαν χα­μέ­νοι,

το μή­νυ­μα της λευ­τε­ριάς, ακόμα πα­ρα­μέ­νει.

Σε χει­με­ρία νάρκη μπαί­νου­με σε λή­θαρ­γο βαρύ,

χρειά­ζε­ται επα­γρύ­πνη­ση, αγάπη κα­θα­ρή.

Αν τα ιδα­νι­κά ξε­θά­ψου­με και δούμε την αξία,

τότες θα εξα­φα­νι­στεί αμέ­σως η φοβία.

Όταν ανα­κα­λύ­ψου­με τι αίμα κου­βα­λά­με,

ολη­με­ρίς τα μού­σια μας σί­γου­ρα θα βλο­γά­με.

Μία σπίθα από την λάμψη προ­γό­νων να φω­τί­σει,

σε πρό­ο­δο και προ­κο­πή, θα μας οδη­γή­σει.

Οι ανα­μνή­σεις μόνες τους δεν φτά­νουν θέλει κι άλλο,

απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα και θέ­λη­ση και τσα­γα­νό με­γά­λο.

Ει­ρη­νι­κά πο­ρεύ­ο­ντας έργα δη­μιουρ­γού­με,

μα ξέ­ρου­με πολύ καλά σκλη­ρά να πο­λε­μού­με.

Το Έθνος το Ελ­λη­νι­κό πά­ντο­τε θα υπάρ­χει,

με φω­τει­νό του οδηγό τον Μέγα Τα­ξιάρ­χη.

Ελλάς αγα­πη­μέ­νη μας πα­τρίς γλυ­κο­φι­λού­σα,

για σένα νε την πίστη μου πα­ντού θ’ομο­λο­γού­σα.

Όρκο με αίμα δί­νου­με υπό­σχε­ση με­γά­λη,

την γα­λα­νό­λευ­κη εσαεί, ψηλά, εκεί, ν’αγά­λει.