“Γιατί να είμαι υποψήφιος;”-Αρθρο του Γιώργου Τριάντου

Γιατί να είμαι υπο­ψή­φιος;

Μα είναι η εποχή, που υπο­χρε­ω­τικά σε στέλνει να ασχο­λεί­σαι με τα κοινά, ή να εκφρά­ζεις πολι­τική σκέψη. Αν μετά από όσα έχουμε βιώσει τα τελευ­ταία χρόνια, εξα­κο­λου­θούμε να καθό­μα­στε σπίτι, απα­ξιώ­νο­ντας γενικώς και αορί­στως τους πολι­τι­κούς, είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Το να ζητάμε μια δια­φο­ρε­τική κοι­νω­νία, ένα δια­φο­ρε­τικό μέλλον, απ’ αυτό που μας σερ­βί­ρε­ται ως υπο­χρε­ω­τικό μενού, δεν μπορεί να δαι­μο­νο­ποι­η­θεί από κανέναν.

Υπο­ψη­φιό­τητα για δημο­τι­κός σύμ­βου­λος σημαί­νει να θες να βοη­θή­σεις την μικρή κοι­νω­νία που σε περι­βά­λει, τη γει­το­νιά σου. Να κάνεις δυο πράγ­ματα να διευ­κο­λύ­νεις την καθη­με­ρι­νό­τητα ορι­σμέ­νων ανθρώ­πων. Δεν πας να σώσεις την Ελλάδα. Υπάρχει κεντρική εξουσία γι’ αυτή τη δουλειά. Η ενα­σχό­ληση με τα κοινά σημαί­νει ότι δεν κοιτάς μόνο τον εαυτό σου. Κανο­νικά, θα έπρεπε να απο­τε­λεί ιερό καθήκον όλων. Η δαι­μο­νο­ποί­ηση έγκει­ται στη γενι­κό­τερη ισο­πέ­δωση των πάντων την οποία βιώ­νουμε. Θες να ασχο­λη­θείς; Κάποιοι θα σε βρίσουν ή θα σε χλευά­σουν. Αδια­φο­ρείς πλήρως; Πάλι κάποιοι θα σε βρίσουν ή θα σε χλευά­σουν! Συνεπώς αφήνεις τη συνεί­δησή σου να σε οδη­γή­σει και όπου σε βγάλει…

Από τη στιγμή που συμ­με­τέ­χεις στα κοινά ξέρεις πως θα δεχτείς την κριτική, ιδιαί­τερα αυτή την εποχή. Όσοι με γνω­ρί­ζουν και ξέρουν τα κίνητρά μου, στη­ρί­ζουν την επιλογή μου. Από την άλλη βέβαια, δεν λείπουν και οι καχύ­πο­πτοι. Εκείνοι για τους οποίους πρέπει να δώσουμε αγώνα και να τους πεί­σουμε πως δεν ζητια­νεύ­ουμε τη ψήφο τους στο βωμό της αυτο­προ­βο­λής, αλλά είμαστε έτοιμοι να θυσιά­σουμε τον ελεύ­θερό μας χρόνο και να παλέ­ψουμε για μια καλύ­τερη γει­το­νιά. Ο λαός τώρα έχει το πάνω χέρι και ορθά απο­λο­γού­μα­στε σ’ αυτόν για τις προ­θέ­σεις μας.

Στο ερώτημα αν δέχομαι την απο­γο­ή­τευση του κόσμου ή δέχομαι τη γενί­κευση του ¨όλοι ίδιοι” είναι η απά­ντηση είναι: Ότι κι εμείς στους απο­γοη­τευ­μέ­νους ανή­κουμε! Δεν ζούσαμε σε γυάλα! Η γενί­κευση είναι εξ ορισμού μια λαν­θα­σμένη λογική. Όμως θα τη δεχτώ. Ας με πάρει μαζί της. Τι να κάνουμε; Μήπως στη δουλειά μας το ίδιο ακριβώς πράγμα δεν ισχύει; Για παρά­δειγμα, ο κόσμος θεωρεί ότι οι γιατροί γενικά «τα παίρ­νουν», όλοι τα παίρ­νουν. Δυσκο­λεύ­ο­νται να δια­κρί­νουν ποιος είναι αυτός που δεν τα παίρνει. Κι έτσι τους τσου­βα­λιά­ζουν όλους. Άρα ότι και να γράψεις, ότι και να πεις, ότι και να κάνεις θα θεω­ρη­θεί στημένο. Λένε, τι ξέρει γιατρός από Δήμο και Διοί­κηση; Δεν βγήκαν όλοι από παρ­θε­νο­γέ­νεση. Συμ­με­τεί­χαν, έπαθαν, έκαναν λάθη, έμαθαν. Εσύ όμως πρέπει να συνε­χί­σεις να κάνεις τη δουλειά σου, όπως πρέπει να την κάνεις ανε­ξάρ­τητα από τη γενί­κευση. Δεν έχεις άλλο δρόμο… Δεν είναι θέμα επαγ­γέλ­μα­τος και σε καμία περί­πτωση δεν σημαί­νει πως αν κάποιος είναι γιατρός ξέρει περισ­σό­τερα πράγ­ματα από έναν δημο­σιο­γράφο ή έναν μηχα­νικό ή ένα ελεύ­θερο επαγ­γελ­μα­τία ας πούμε. Κάποτε ίσχυε το… «να είσαι έξυπνος και ικανός και ας είσαι και λαμόγιο». Όχι, το σημα­ντικό είναι να είσαι έντιμος και πεντα­κά­θα­ρος και ας κάνεις και λάθη. Όλα είναι θέμα προ­θέ­σεων, αξιών και όρεξης. Θέμα ανθρώ­πων.

Οι περισ­σό­τε­ροι χαρα­κτη­ρί­ζουν ουτο­πικό το να μπορεί ένας δημο­τι­κός σύμ­βου­λος να κάνει τη διαφορά. Πρα­κτικά, τι μπορεί να κάνει ένας δημο­τι­κός σύμ­βου­λος για τον τόπο του; Ουτοπία λέξη που δεν την συμπαθώ καθόλου. Νομίζω πως ένας δημο­τι­κός σύμ­βου­λος μπορεί να προ­σφέ­ρει πολλά. Να ασκήσει πιέσεις σε θέματα και ζητή­ματα που μπορούν να απο­δει­χθούν μοιραία για την πόλη του, να δώσει αγώνες προ­κει­μέ­νου να βελ­τιω­θεί η ποιό­τητα ζωής των γει­τό­νων του, να προ­σφέ­ρει τις ιδέες του για ανα­δια­μόρ­φωση του δήμου και πάνω απ’ όλα να παρα­μεί­νει για πέντε χρόνια ο εκπρό­σω­πος των ανθρώ­πων που τον πίστε­ψαν, τον ψήφισαν και τώρα ήρθε η στιγμή να τους δικαιώ­σει.

Ωστόσο, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι θέμα μόνο ενός ή πέντε, ή δέκα Δημο­τι­κών Συμ­βού­λων ή ενός “καλού” Δημάρ­χου. Η συμ­με­το­χική δια­δι­κα­σία είναι απα­ραί­τητη προ­ϋ­πό­θεση για να πετύ­χουμε πράγ­ματα, όλοι μαζί. Μόνος του ένας δημο­τι­κός σύμ­βου­λος δεν μπορεί να κάνει τη διαφορά, αλλά έχει απόλυτη γνώση για τα προ­βλή­ματα της περιο­χής που ζει. Της γει­το­νιάς με την πιο στενή έννοια δηλαδή. Ξέρει από την… λακ­κούβα που μπορεί να έχει ο παρα­κάτω δρόμος, μέχρι το ποιοι άνθρω­ποι που ζουν δίπλα του ή απέ­να­ντί του αντι­με­τω­πί­ζουν πρό­βλημα. Μπορεί λοιπόν, πρώτα απ’ όλα να μετα­φέ­ρει το πρό­βλημα. Παράλ­ληλα να προ­τεί­νει λύση και να πιέσει για την υλο­ποί­ησή της. Αυτά, τα απλά και μικρά, που βελ­τιώ­νουν την καθη­με­ρι­νό­τητα.

Άλλαξαν όμως και πολλά στη χώρα τα τελευ­ταία χρόνια με την κρίση και αυτό επη­ρέ­ασε ασφαλώς και τη Ρόδο που ήταν πάντα συνη­θι­σμένη σε άλλους ρυθμούς και σε άλλα οικο­νο­μικά μεγέθη. Συνεπώς πρέπει να γίνουν αρκετά, που δεν δια­φέ­ρουν δρα­μα­τικά από τα προ­βλή­ματα άλλων Δήμων και έχουν να κάνουν κυρίως με τον οικο­νο­μικό μαρασμό των νοι­κο­κυ­ριών. Απαι­τού­νται δράσεις που είμαστε έτοιμοι να τις υλο­ποι­ή­σουμε ώστε να βοη­θη­θούν οι νέοι αλλά και οι ηλι­κιω­μέ­νοι, να δοθεί βάρος στην ιατρο­φαρ­μα­κευ­τική περί­θαλψη και στον αδύναμο συμπο­λίτη μας, αλλά και παράλ­λη­λες δράσεις με στόχο την περαι­τέρω ενί­σχυση της οικο­νο­μι­κής ανε­ξαρ­τη­σίας του Δήμου, την πρόοδο της Πόλης και του Νησιού, με την εκμε­τάλ­λευση της παρά­δο­σης και τη αξία αυτού του τόπου.

Με όλα αυτά, πιστεύω να απά­ντησα σε μερικά από τα ερω­τή­ματά σας, που είναι καθη­με­ρινά με το κατα­λη­κτικό ερώτημα “πως το απο­φά­σισα”. Είναι θέμα στιγμής, από­φα­σης και διά­θε­σης προ­σφο­ράς και εμπι­στο­σύ­νης στην παρά­ταξη που ανήκεις.