Νέες ευνοϊκές ρυθμίσεις για τις μεγάλες τουριστικές επενδύσεις

Πλήθος τρο­πο­ποι­ή­σεων της πολε­ο­δο­μι­κής νομο­θε­σίας υπέρ των μεγάλων του­ρι­στι­κών επεν­δύ­σεων περι­λαμ­βά­νει σχέδιο νόμου που έδωσε προς δια­βού­λευση το υπουρ­γείο Του­ρι­σμού. Ανάμεσα σε αυτές, προ­βλέ­πε­ται ότι γύρω από περιο­χές οργα­νω­μέ­νων του­ρι­στι­κών ανα­πτύ­ξεων μπορεί να τίθε­νται πολε­ο­δο­μι­κοί περιο­ρι­σμοί σε εκτά­σεις τρίτων, ενώ δημό­σιες δασικές εκτά­σεις μπορούν να χρη­σι­μο­ποιού­νται και για τη δημιουρ­γία γηπέδων γκολφ. Επίσης μπορούν κατ’ εξαί­ρεση να πωλη­θούν δημό­σιες εκτά­σεις στον παλαιό αιγιαλό, που πριν από ένα έτος χαρα­κτη­ρί­στη­καν κοι­νό­χρη­στες.

Οι δια­τά­ξεις περι­λαμ­βά­νο­νται σε σχέδιο νόμου με κύριο θέμα την ανά­πτυξη του κατα­δυ­τι­κού του­ρι­σμού, που έχει τεθεί σε δημόσια δια­βού­λευση έως τις 9 Μαρτίου. Ένα σημα­ντικό μέρος των δια­τά­ξεων ουσια­στικά επε­κτεί­νει τις ευερ­γε­τι­κές ρυθ­μί­σεις που είχαν θεσπι­στεί από το 2013 έως σήμερα για διά­φο­ρες μορφές μεγάλων του­ρι­στι­κών εγκα­τα­στά­σεων. Πιο συγκε­κρι­μένα:

-Δημόσια δάση ή δασικές εκτά­σεις που συμπε­ρι­λαμ­βά­νο­νται στα όρια μεγάλων του­ρι­στι­κών ανα­πτύ­ξεων συνυ­πο­λο­γί­ζο­νται ως προς την αρτιό­τητα ενός γηπέδου (η συνο­λική έκταση πρέπει να είναι μεγα­λύ­τερη από 50 στρέμ­ματα). Δηλαδή αν σε μια περιοχή το ιδιω­τικό οικό­πεδο είναι πολύ μικρό για να χτιστεί, μπορεί να «προ­σθέ­σει» δημόσια δάση, παρότι δεν του ανήκουν, για να γίνει το οικό­πεδο οικο­δο­μή­σιμο. Για να γίνει όμως επέμ­βαση σε αυτά (μέχρι ποσο­στού 10%) χρειά­ζε­ται απόφαση της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης.

-Τροποποιείται η δασική νομο­θε­σία ώστε να επι­τρέ­πε­ται μέσα σε δάση και δασικές εκτά­σεις και η δημιουρ­γία γηπέδων γκολφ και των υπο­στη­ρι­κτι­κών τους κτιρίων (με συντε­λε­στή δόμησης 0,05).

-Επιτρέπεται στο προ­ε­δρικό διά­ταγμα για την έγκριση μιας ΠΟΤΑ  (Περιο­χές Οργα­νω­μέ­νων Του­ρι­στι­κών Ανα­πτύ­ξεων) να περι­λαμ­βά­νε­ται εκτός των ρυθ­μί­σεων που αφορούν την ίδια την επέν­δυση, να προ­βλε­φθεί μια «ειδική ζώνη προ­στα­σίας» περι­με­τρικά (δηλαδή εκτός των ορίων της επέν­δυ­σης). Στη ζώνη αυτή, δηλαδή σε γει­το­νικά ακίνητα τρίτων, μπορούν να επι­βλη­θούν περιο­ρι­σμοί στις χρήσεις γης, στους όρους δόμησης και εν γένει στην άσκηση δρα­στη­ριο­τή­των. Παρότι η φιλο­σο­φία της ρύθ­μι­σης είναι κατα­νοητή (να προ­στα­τευ­τεί μια μεγάλη του­ρι­στική επέν­δυση), οι περιο­ρι­σμοί στην εκμε­τάλ­λευση της ιδιο­κτη­σίας ιδιωτών (τρίτων) υπέρ ενός άλλου ιδιώτη  πρέπει να εξε­τα­στούν προ­σε­κτικά προ­κει­μέ­νου να μην εγεί­ρο­νται ζητή­ματα αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τας.

-Μέχρι σήμερα, η νομο­θε­σία θεω­ρούσε ίδιου επι­πέ­δου (στην ιεραρ­χία του πολε­ο­δο­μι­κού σχε­δια­σμού) τις ΠΟΤΑ και τα Ειδικά Χωρικά Σχέδια (ΕΧΣ). Πλέον ορί­ζε­ται ότι οι ΠΟΤΑ μπορούν και να λει­τουρ­γούν όπως τα ΕΧΣ, δηλαδή να μπορούν να τρο­πο­ποιούν τον υφι­στά­μενο σε μια περιοχή σχε­δια­σμό (πολε­ο­δο­μικά σχέδια, ζώνες οικι­στι­κού ελέγχου κλπ) και να εγκρί­νο­νται με την ίδια δια­δι­κα­σία.

-Κάθε μορφής πολε­ο­δό­μηση στη νομο­θε­σία απαιτεί την έκδοση προ­ε­δρι­κού δια­τάγ­μα­τος, πρό­βλεψη που έχει τεθεί μετά από πλούσια νομο­λο­γία του ΣτΕ. Όμως προ­βλέ­πε­ται ότι στην περί­πτωση των ΠΟΤΑ η πολε­ο­δό­μηση θα εγκρί­νε­ται με απόφαση γενικών διευ­θυ­ντών ή με κοινή απόφαση των υπουρ­γών Περι­βάλ­λο­ντος και Του­ρι­σμού. Επι­πλέον, με την ίδια απόφαση μπορούν να εγκρί­νο­νται και οι περι­βαλ­λο­ντι­κοί όροι. Η διάταξη αυτή μειώνει σαφώς το χρόνο που απαι­τεί­ται για την ολο­κλή­ρωση του σχε­δια­σμού μιας ΠΟΤΑ, επε­κτεί­νει όμως τη φιλο­σο­φία των «δύο ταχυ­τή­των» στον πολε­ο­δο­μικό σχε­δια­σμό και ενδε­χο­μέ­νως να συνα­ντή­σει τις αντιρ­ρή­σεις του ΣτΕ, αν προ­σβλη­θεί.

-Επιτρέπεται στις ΠΟΤΑ να αντι­κα­τα­στα­θεί (μετά την έγκριση ενός σχεδίου) μέρος της δυνα­μι­κό­τη­τας των ξενο­δο­χεια­κών κατα­λυ­μά­των για να γίνουν του­ρι­στι­κές κατοι­κίες προς ενοι­κί­αση ή πώληση. Στην ισχύ­ουσα νομο­θε­σία, είναι προ­ϋ­πό­θεση για την ίδρυση μιας ΠΟΤΑ η ύπαρξη ξενο­δο­χείου 1.000 κλινών. Με την προ­τει­νό­μενη ρύθμιση δεν διευ­κρι­νί­ζε­ται αν η μείωση των κλινών των ξενο­δο­χείων μπορεί να «πέσει» κάτω από αυτό το όριο.

-Η επι­τρε­πό­μενη αύξηση ή μείωση της έκτασης μιας ΠΟΤΑ (χωρίς να απαι­τεί­ται νέο προ­ε­δρικό διά­ταγμα) επε­κτεί­νε­ται από 10% της συνο­λι­κής έκτασης σε 15%.

-Επιτρέπεται να απο­σπα­στεί από μια ΠΟΤΑ ένα τμήμα προ­κει­μέ­νου να γίνει αυτο­τε­λής ΠΟΤΑ, ενδε­χο­μέ­νως και με αλλαγή ιδιο­κτη­σίας (λ.χ. να πωληθεί). Δεν διευ­κρι­νί­ζε­ται αν τα νέα κομ­μά­τια μπορούν να είναι μικρό­τερα από το όριο των 800 στρεμ­μά­των, που ετίθετο ως ελά­χι­στο εμβαδό μιας περιο­χής ώστε να χαρα­κτη­ρι­στεί ΠΟΤΑ (ώστε αυτό να μην οδη­γή­σει σε κατα­τμή­σεις, που θα έχουν τους ευνοϊ­κούς όρους μεγάλων επεν­δύ­σεων).

-Η νομο­θε­σία για τις ΠΟΤΑ και για τα σύνθετα του­ρι­στικά κατα­λύ­ματα είχε προ­βλέ­ψει από το 2013 πως όταν από την έκτασή τους περνούν δρόμοι, τότε δεν θεω­ρεί­ται ότι οι δρόμοι αυτοί τις κατα­τμούν (τις χωρί­ζουν σε οικό­πεδα), αλλά θα αντι­με­τω­πί­ζο­νται κατ’ εξαί­ρεση ως μια ενιαία έκταση (σαν να μην υπήρχαν οι δρόμοι). Η ρύθμιση αυτή επε­κτεί­νε­ται τώρα σε όλες τις μορφές μεγάλων του­ρι­στι­κών ανα­πτύ­ξεων (ξενο­δο­χεία 4 ή 5 αστέρων εγκα­τα­στά­σεις ειδικής του­ρι­στι­κής υπο­δο­μής, ΕΣΧΑΣΕ, ΕΣΧΑΔΑ κ.α.). Κατ΄ε­πέ­κταση, η δόμηση επι­τρέ­πε­ται να τοπο­θε­τη­θεί σε οποιο­δή­ποτε τμήμα του ακι­νή­του.

-Επιτρέπεται η λει­τουρ­γική ενο­ποί­ηση camping και ξενο­δο­χείων.

-Με τον ν.4607/2019 όλες οι δημό­σιες εκτά­σεις στον παλαιό αιγιαλό χαρα­κτη­ρί­στη­καν «κοι­νό­χρη­στες», δεν μπο­ρού­σαν δηλαδή να πωλη­θούν όπως εκείνες που ανήκουν στην ιδιω­τική περιου­σία του δημο­σίου . Με ρύθμιση στο προ­τει­νό­μενο σχέδιο νόμου ανοίγει ένα μεγάλο «παρά­θυρο» στην πρό­βλεψη αυτή για όλους όσους είχαν υπο­βάλ­λει αίτημα εξα­γο­ράς μιας τέτοιας έκτασης πριν την έναρξη ισχύος του νόμου (δηλαδή τις 24 Απρι­λίου 2019) για να επε­κτεί­νουν υφι­στά­με­νες ή να δημιουρ­γή­σουν νέες του­ρι­στι­κές εγκα­τα­στά­σεις. Σύμφωνα με την αιτιο­λο­γική έκθεση, σκοπός της ρύθ­μι­σης είναι η απο­κα­τά­σταση της ασφά­λειας δικαίου. Το ερώτημα είναι κατά πόσο η αρχή αυτή είναι συνταγ­μα­τικά ισχυ­ρό­τερη από τη δια­σφά­λιση του κοι­νό­χρη­στου χαρα­κτήρα μιας έκτασης, άρα και του δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος. Περαι­τέρω, ενδε­χο­μέ­νως να γεν­νώ­νται και ζητή­ματα για την ασφά­λεια της όλης δια­δι­κα­σίας.

Αξιο­ση­μεί­ωτη πάντως είναι η «απουσία» του υπουρ­γείου Περι­βάλ­λο­ντος (που είναι αρμόδιο για την πολε­ο­δο­μική και χωρο­τα­ξική νομο­θε­σία) για ακόμα μια φορά από την κατάρ­τιση αμιγώς πολε­ο­δο­μι­κών ρυθ­μί­σεων.

πηγή kathimerini.gr

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΑΛΙΟΣ