Σκέρτσος: Αλμα προς τα μπρος ή προς τα… πίσω;

Το μεγάλο δίλημμα της επι­κεί­με­νης κάλπης και γιατί δεν πρέπει η πολι­τική να ξανα­γί­νει παρά­γο­ντας… κρίσης. Η ανάγκη για ισχυρές μονο­κομ­μα­τι­κές κυβερ­νή­σεις και τα επι­τεύγ­ματα. Γράφει ο υπουρ­γός Επι­κρα­τείας Ακης Σκέρ­τσος.

Κάθε εθνική κάλπη είναι ασφαλώς σημα­ντική, ωστόσο ορι­σμέ­νες ανα­με­τρή­σεις -όπως οι προ­σε­χείς εκλογές- έχουν κομβική σημασία για την πορεία της Ελλάδας.

Τι δια­κυ­βεύ­ε­ται σε λίγες εβδο­μά­δες; Αν θα συνε­χί­σει η χώρα να κινεί­ται προς τα εμπρός και να βελ­τιώ­νει διαρκώς τη θέση της στην ΕΕ και τον κόσμο υπέρ των πολλών ή αν αυτή η πορεία θα ανα­κο­πεί και θα επι­στρέ­ψουμε σε κατα­στά­σεις που οι περισ­σό­τε­ροι και οι περισ­σό­τε­ρες θέλουμε να ξεχά­σουμε. Αυτό είναι ουσια­στικά το δίλημμα που καλού­νται να απα­ντή­σουν οι πολίτες.

Μπορεί το 2015 να μείναμε στην ΕΕ αλλά για χρόνια βρι­σκό­μα­σταν στην τελευ­ταία θέση και απο­κλί­ναμε από τον σκληρό ευρω­παϊκό πυρήνα, πλη­ρώ­νο­ντας ακριβά τον λαϊ­κι­σμό, την κομ­μα­τική τύφλωση και την πόλωση. Από το 2019, η Ελλάδα έχει κάνει σημα­ντικά βήματα ανα­σύ­ντα­ξης, κέρδισε αρκετό από το χαμένο έδαφος σε πολλά πεδία. Όμως η χώρα χρειά­ζε­ται να κάνει άλματα για να «κλει­δώ­σει» τη θέση που μπορεί και αξίζει μεταξύ των προηγ­μέ­νων οικο­νο­μιών της ΕΕ.

Γι’ αυτό επ’ ουδενί δεν πρέπει το πολι­τικό σύστημα να γίνει ξανά παρά­γο­ντας κρίσης και αιτία εκτρο­χια­σμού της χώρας. Δεν αντέ­χουν η χώρα και η κοι­νω­νία πολι­τικά πει­ρά­ματα σαν αυτά που δοκι­μά­στη­καν στο πρό­σφατο παρελ­θόν. Ούτε πεζο­δρο­μια­κού τύπου δημο­κρα­τία σαν αυτή που όψιμα θυμή­θηκε πάλι η αξιω­μα­τική αντι­πο­λί­τευση, περι­φρο­νώ­ντας την κοι­νο­βου­λευ­τική δημο­κρα­τία, τους πολίτες, την εκλεγ­μένη κυβέρ­νηση και απο­χω­ρώ­ντας από τη Βουλή. Μπορεί ένας «κοπα­να­τζής» της δημο­κρα­τίας να απο­τε­λεί ταυ­τό­χρονα και θεμα­το­φύ­λα­κάς της; Ή μια αξιό­πι­στη και υπεύ­θυνη πρόταση εξου­σίας; Πολύ αμφι­βάλλω.

Σε συν­θή­κες πολυ­κρί­σεων σαν αυτές που ζούμε τα τελευ­ταία χρόνια, χρεια­ζό­μα­στε ισχυρές μονο­κομ­μα­τι­κές κυβερ­νή­σεις για να παίρ­νουν γρή­γο­ρες και δύσκο­λες απο­φά­σεις και φυσικά να τρέξουν τις μεταρ­ρυθ­μί­σεις που τόσο έχουμε ανάγκη για τον μετα­σχη­μα­τι­σμό κράτους και οικο­νο­μίας.

Οι πολίτες πλέον δεν θέλουν τοξι­κό­τητα και τυφλή σύγκρουση, αλλά απο­τέ­λε­σμα, λύσεις και προ­γράμ­ματα που θα καλυ­τε­ρέ­ψουν την Ελλάδα και τη ζωή τους. Η αξιω­μα­τική αντι­πο­λί­τευση -σαν να μην πήρε το μάθημα από το πρό­σφατο παρελθόν- επι­μέ­νει μανιω­δώς στον διχασμό, προ­φα­νώς για να καλύψει την ένδειά της σε εμπε­ρι­στα­τω­μένο πρό­γραμμα για το μέλλον του τόπου, ούτε τη συμ­φέ­ρει μια νηφάλια σύγκριση των πεπραγ­μέ­νων μας. Πρω­τί­στως στην οικο­νο­μία, που όσο καλύ­τερα πηγαί­νει τόσο μειώ­νο­νται οι ανι­σό­τη­τες και βελ­τιώ­νο­νται τα εισο­δή­ματα όλων.

Ας δούμε λοιπόν συνο­πτικά -με στοι­χεία που δεν χωρούν καμία αμφισβήτηση- ορι­σμέ­νες επι­δό­σεις της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας την περίοδο 2015-2019, εν μέσω ενός θετικού διε­θνούς οικο­νο­μι­κού κύκλου, με αυτές κατά την περίοδο 2019-2022, εν μέσω της παγκό­σμιας ύφεσης που προ­κά­λε­σαν η παν­δη­μία μαζί με την ενερ­γειακή και πλη­θω­ρι­στική κρίση.

Κατά τη διάρ­κεια της δικής μας δια­κυ­βέρ­νη­σης 2019-2022, η ελλη­νική οικο­νο­μία όχι μόνο άντεξε σθεναρά στις εξω­γε­νείς τεκτο­νι­κές ανα­τα­ρά­ξεις αλλά υπερ­βαί­νο­ντας τις προσ­δο­κίες, πέτυχε ανά­πτυξη 1,73% κατά μ.ο., σχεδόν διπλά­σιο από τον μέσο όρο στην Ευρω­ζώνη, που ήταν 1%.

Την περίοδο 2015-2019 ο μέσος όρος ανά­πτυ­ξης στη χώρα μας ήταν 0,53%, το ¼ του μέσου ευρω­παϊ­κού όρου που είχε φτάσει στο 2,08%!

Το Δημόσιο Χρέος επί δια­κυ­βέρ­νη­σης ΣΥΡΙΖΑ το 2018 αυξή­θηκε στο 181,2% ως ποσοστό του ΑΕΠ από 178,9% το 2014. Εκείνη την περίοδο, ο λόγος δημο­σίου χρέους προς ΑΕΠ μειώ­θηκε σε όλες τις χώρες της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης με δύο εξαι­ρέ­σεις, μια εκ των οποίων είναι η Ελλάδα. Αντι­θέ­τως το 2022 το Δημόσιο Χρέος σημεί­ωσε τη μεγα­λύ­τερη πτώση στην Ευρώπη κατά 35 μονάδες (μετά την ανα­γκαία δημο­σιο­νο­μική επέ­κταση της παν­δη­μίας) μειώ­θηκε στο 169% και ανα­μέ­νε­ται να μειωθεί περαι­τέρω στο 161% έως το τέλος του 2023.

Η ανεργία μειώ­θηκε κατά 7 μονάδες επί ΣΥΡΙΖΑ σε 4,5 χρόνια. Όμως περίπου 705.000 θέσεις εργα­σίας ήταν επι­σφα­λείς part time ή full time δου­λειές με μισθούς κάτω των 700 ευρώ. Επί Νέας Δημο­κρα­τίας, μέσα σε 3,5 χρόνια και παρά τις εξω­γε­νείς επάλ­λη­λες κρίσεις, η ανεργία μειώ­θηκε κατά επι­πλέον 6 ποσο­στιαίες μονάδες. Το σημα­ντι­κό­τερο ωστόσο είναι ότι μαζί με την υπο­χώ­ρηση της ανερ­γίας μειώ­θη­καν κατά 255.000, δηλαδή κατά ⅓, οι θέσεις εργα­σίας που αμεί­βο­νταν με μισθούς κάτω των 700 ευρώ έως το 2019 και αυξή­θη­καν σημα­ντικά στις υψη­λό­τε­ρες μισθο­λο­γι­κές κλί­μα­κες. Άρα και περισ­σό­τε­ρες και καλύ­τε­ρες δου­λειές.

Μεταξύ 2015 και 2018, η Ελλάδα ήταν η χώρα της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης που παρου­σί­ασε τη μικρό­τερη αύξηση του κατά κεφαλή πραγ­μα­τι­κού δια­θέ­σι­μου εισο­δή­μα­τος νοι­κο­κυ­ριών, μόνο κατά 1,1%, τρι­πλά­σιο ήταν στην ΟΝΕ, 6πλάσιο στην ΕΕ.

Το εννε­ά­μηνο του 2022, η άνοδος του δια­θέ­σι­μου εισο­δή­μα­τος είναι 10 δισ. ευρώ σε σχέση με το 2019. Ο κατώ­τα­τος μισθός αυξή­θηκε 2 φορές κατά σχεδόν 10% (και ανα­μέ­νε­ται να αυξηθεί ξανά τον Απρίλιο), ο μέσος μισθός πάνω από 12%, ενώ υπήρξαν περισ­σό­τε­ρες από 50 μειώ­σεις φόρων και ασφα­λι­στι­κών εισφο­ρών που κατα­τάσ­σουν την Ελλάδα στη 2η θέση μεταξύ των μελών του Ο.Ο.Σ.Α στη μείωση της φορο­λο­γι­κής επι­βά­ρυν­σης.