“Αφήστε μας να ζήσουμε, να κάνουμε αθλητισμό”

Ο προ­πο­νη­τής του Ρο­δί­ων Άθλη­σις Τέλης Χα­τζη­φού­ντας, πήρε θέση για όσα συμ­βαί­νουν εδώ και καιρό λόγο κο­ρω­νοϊ­ού στον αθλη­τι­σμό. Ανα­λυ­τι­κά, όσα έγρα­ψε στον «τοίχο» του στο facebook. «Δεν συ­νη­θί­ζω να μοι­ρά­ζο­μαι δη­μό­σια τις σκέ­ψεις μου αλλά όταν βλέ­πεις κάτι που αγα­πάς να γκρε­μί­ζε­ται δεν μπο­ρείς απλά να πα­ρα­κο­λου­θείς. Για­τρός δεν κα­τά­φε­ρα να γίνω αλλά η λο­γι­κή μου δεν με αφή­νει να δεχτώ απο­φά­σεις προ­κλη­τι­κές που κρα­τά­νε τον χώρο του μα­ζι­κού και ερα­σι­τε­χνι­κού αθλη­τι­σμού σχε­δόν 8 μήνες ανε­νερ­γό τον τε­λευ­ταίο χρόνο!

8 μήνες!

8 μήνες χωρίς κί­νη­ση, βελ­τί­ω­ση, στό­χους, ψυ­χα­γω­γία και όλα εκεί­να τα συ­ναι­σθή­μα­τα που νιώ­θει κά­ποιος όταν αθλεί­ται – αγω­νί­ζε­ται – προ­πο­νεί­ται. Και στο βάθος σκο­τά­δι. Η απο­ρία μου σχε­τι­κά απλή: Γιατί ολο­κλη­ρω­τι­κό λου­κέ­το στον αθλη­τι­σμό; Γιατί όχι άνοιγ­μα με πε­ριο­ρι­σμούς σε ανοι­κτούς χώ­ρους και αυ­στη­ρά πρω­τό­κολ­λα υγιει­νής όπως σε άλ­λους κλά­δους; Γιατί δεν πα­ρα­δείγ­μα­τι­ζο­μα­στε από αλλά κράτη που ήδη έχουν ξε­κι­νή­σει προ­πο­νή­σεις με αυ­στη­ρά μέτρα αν και με πα­ρα­πά­νω κρού­σμα­τα;

Φο­βό­μα­στε ένα γή­πε­δο μπά­σκετ που μπο­ρεί να φι­λο­ξε­νή­σει minimum 12 αθλη­τές με 3 μέτρα από­στα­ση με­τα­ξύ τους με ατο­μι­κή μπάλα και ατο­μι­κό εξο­πλι­σμό; Φο­βό­μα­στε μια πι­σί­να με χλώ­ριο που μέχρι το κα­λο­καί­ρι ήταν απ’ τα πιο ασφα­λή άθλη­μα­τα βάση ερευ­νών; Φο­βό­μα­στε οποια­δή­πο­τε μορφή άσκη­σης γε­νι­κά σε ανοι­κτό ή με­γά­λο χώρο με μέτρα ανά­λο­γα με αυτά του κα­λο­και­ριού; Εξάλ­λου δεν θυ­μά­μαι κά­ποια εξαρ­ξη, βάση των αριθ­μών πάντα, στα κρού­σμα­τα το κα­λο­καί­ρι όταν άνοι­ξε ο αθλη­τι­σμός και αυτό ίσως γιατί η εφαρ­μο­γή μέ­τρων σε αυ­τούς τους χώ­ρους είναι πιο εύ­κο­λη απ ότι σε μια αλυ­σί­δα ρού­χων ή ένα λε­ο­φω­ρείο. Μη γε­λιό­μα­στε οι ει­κό­νες είναι μπρο­στά μας και κα­θη­με­ρι­νές!

Αφή­στε μι­κρούς /με­γά­λους αθλη­τές και ασκού­με­νους να κά­νουν ατο­μι­κά σε πρώτη φάση και σε κα­τάλ­λη­λους χώ­ρους αυτό που τους δίνει πάθος για ζωη. Αφή­στε γυ­μνα­στές και προ­πο­νη­τές να ασκή­σουν αυτό που τόσο αγα­πά­νε και έχουν ονει­ρευ­τεί. Αφή­στε άτομα που ζουν από αυτό και το έχουν ανά­γκη, να ζή­σουν!

Δε έχω απο­δεί­ξεις για το ότι ο αθλη­τι­σμος είναι στις 4 πιο επι­κίν­δυ­νες δρα­στη­ριό­τη­τες όσον αφορά τη με­τά­δο­ση αλλά βλέπω πόσο επι­κίν­δυ­νο είναι το ολικό κλεί­σι­μο του. Δεν ζη­τά­με επι­στρο­φή στην κα­νο­νι­κό­τη­τα εδώ και τώρα (αγώ­νες- γή­πε­δα/γυ­μνα­στή­ρια γε­μά­τα και προ­πο­νή­σεις όπως το παλιό καλό καιρό), ζη­τά­με προ­σαρ­μο­γή στα νέα δε­δο­μέ­να με τα αντί­στοι­χα μέτρα.

Κί­νη­ση ση­μαί­νει υγεία και ελευ­θε­ρία και έχει δια­γρα­φεί πα­ντε­λώς απ’ τις συ­νή­θειες μας. Όλα αυτά χωρίς καμ­μία διά­θε­ση για ει­ρω­νεία ή επί­δει­ξη. Κα­θα­ρά σκέ­ψεις που βα­σα­νί­ζουν τον κλάδο μας απ’ την ματιά της λο­γι­κής όπως είπα στο ξε­κί­νη­μα. Γιατί δεν με έχει πεί­σει έστω ένας για το αντί­θε­το και επει­δή όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο τε­λευ­ταία συ­να­ντώ αθλη­τές, συ­να­δέλ­φους μου και γο­νείς να με ρω­τά­νε με ύφος αγω­νί­ας “Εμείς πότε»;