«Αγιε Βασίλη, θα ήθελα να μου φέρεις…»

Ο μικρός Ηλίας έχει μόλις ολο­κλη­ρώ­σει το γράμμα του. Το διπλώ­νει με προσοχή για να το βάλει στον φάκελο. Είναι η πρώτη φορά που γράφει σε κάποιον, αλλά αυτός ο κάποιος… δεν είναι όποιος κι όποιος. Είναι ο Αγιος με την κόκκινη στολή και τα άσπρα γένια, που του έχουν πει ότι κάνει τα χατίρια όλων των παιδιών. Και αφού οι γονείς του δεν μπορούν να του αγο­ρά­σουν την μπάλα που έχει ζητήσει για να παίζει με τον μικρό­τερο αδελφό του, τότε είναι βέβαιο ότι ο Αγιος Βασίλης θα τα κατα­φέ­ρει.

Το γράμμα του επτά­χρο­νου Ηλία, που ζει σε ένα χωριό της Βόρειας Ελλάδας, είναι αληθινό. Είναι μία από τις χιλιά­δες ιστο­ρίες –χιλιά­δες μικρές προσ­δο­κίες στην πραγ­μα­τι­κό­τητα– που απο­τυ­πώ­νο­νται σε ένα κομμάτι χαρτί με παρα­λή­πτη τον Αγιο Βασίλη. Οι πιο απλές και κάποιες φορές οι πιο απί­θα­νες επι­θυ­μίες κρύ­βο­νται σε αυτά τα γράμ­ματα που είναι γεμάτα από παιδική αθω­ό­τητα, τρυ­φε­ρές ζωγρα­φιές, ενίοτε από μουν­τζού­ρες και ανορ­θό­γρα­φες λέξεις.

«Κατά­θεση ψυχής»

Στον έβδομο όροφο του κτιρίου όπου στε­γά­ζο­νται τα Ελλη­νικά Ταχυ­δρο­μεία, στην πλατεία Κοτζιά, υπάρχει ένα γραφείο που στα λίγα τετρα­γω­νικά του φιλο­ξε­νεί έναν «πολύ­τιμο θησαυρό». Τις επι­στο­λές που κάθε χρόνο στέλ­νουν τα παιδιά προς τον Αγιο Βασίλη. Η Ελένη Κοντού, υπεύ­θυνη του τομέα Δημο­σίων Σχέσεων των ΕΛΤΑ, είναι εκείνη που τις παρα­λαμ­βά­νει. Οπως λέει στην «Κ», κάθε γράμμα που δια­βά­ζει είναι μία νέα έκπληξη – και όχι πάντα ευχά­ρι­στη. «Υπάρ­χουν αρκετά γράμ­ματα από τα οποία λείπει το όνομα και η διεύ­θυνση απο­στο­λέα, που συνήθως είναι και τα πιο στε­νά­χωρα. Είναι γραμ­μένα από μεγα­λύ­τερα παιδιά ή ενή­λι­κες που μέσα από αυτή την επι­κοι­νω­νία εκφρά­ζουν προ­σω­πι­κές αγωνίες για θέματα που αφορούν κυρίως την υγεία ή κάποιες οικο­νο­μι­κές δυσκο­λίες».

Eνα από αυτά τα γράμ­ματα, που έφτασε πριν από λίγα χρόνια τέτοιες ημέρες στα ΕΛΤΑ, η Ελένη Κοντού θα το θυμάται πάντα. «Hταν ένα κορίτσι, η Μαρ­γα­ρίτα, που έγραφε στον Aγιο Βασίλη να της δώσει δύναμη για να ανα­κοι­νώ­σει στην οικο­γέ­νειά της πως ο αδελφός της βρι­σκό­ταν στην εντα­τική, ύστερα από ατύχημα με μοτο­σι­κλέτα. Πριν το πει στη μητέρα της, έριξε ένα χαρτί μέσα στο γραμ­μα­το­κι­βώ­τιο και έφτασε στα χέρια μας», περι­γρά­φει συγκι­νη­μένη. «Εμείς την ανα­ζη­τή­σαμε γιατί είχε γράψει το όνομα του αδελφού της και τη βρήκαμε μέσω του ΕΚΑΒ. Μιλή­σαμε μαζί της, της είπαμε ότι η αγωνία της είχε φτάσει σε εμάς και ότι ήμασταν εκεί εάν χρεια­ζό­ταν κάτι. Ευτυχώς, στο τέλος πήγαν όλα καλά για τον αδελφό της».

Οι πιστοί του Αγιου Βασίλη περι­μέ­νουν με έναν τρόπο μαγικό ο σάκος του να χωρέσει τα πάντα. Iσως και μία δουλειά που θα τους βγάλει από την ανεργία. «Ανάμεσα στις επι­στο­λές, τα τελευ­ταία χρόνια έχει συμβεί να βρούμε ακόμη και βιο­γρα­φικά ανθρώ­πων που ανα­ζη­τούν εργασία», λέει στην «Κ» η Βίκυ Μαν­τζιάρη, που εργά­ζε­ται στο τμήμα Δημο­σίων Σχέσεων των ΕΛΤΑ. Eχει σαστί­σει πολλές φορές από τις επι­θυ­μίες που κρύ­βο­νται μέσα στους φακέ­λους. «Θυμάμαι τον μικρό Χρι­στάκη που έψαχνε γαμπρό για τη νονά του ή ένα κορι­τσάκι με ειδικές ανάγκες που ζητούσε ένα ρολόι για να βλέπει την ώρα, αλλά και αρκε­τούς τα τελευ­ταία χρόνια να ζητούν λίγο πετρέ­λαιο για να ζεστα­θούν στο σπίτι τους».

«Διά χειρός» Αλκης Ζέη

Περισ­σό­τε­ρες από 100.000 επι­στο­λές κάθε χρόνο ταχυ­δρο­μού­νται προς τον Aγιο Βασίλη. Και κάθε χρόνο τα ΕΛΤΑ απα­ντούν εκ μέρους του. Φέτος, μία από τις πιο αγα­πη­μέ­νες συγ­γρα­φείς των παιδιών, η Αλκη Ζέη, έχει ανα­λά­βει αφι­λο­κερ­δώς, στο πλαίσιο της δράσης των ΕΛΤΑ «Γράψε ένα γράμμα στον Aγιο Βασίλη», να γράψει την απα­ντη­τική κάρτα, εμπνευ­σμένη από ένα βρα­βευ­μένο της έργο.

«Από την αγάπη που δεί­χνουν τα παιδιά στο “Kαπλάνι της βιτρί­νας”, που τη δια­πι­στώνω στις επι­σκέ­ψεις μου στα σχολεία, απο­φά­σισα να το κάνω ταχυ­δρόμο τους. Το καπλάνι να πάει τα γράμ­ματά τους στον Aγιο Βασίλη», λέει στην «Κ» η Αλκη Ζέη. «Σε συνερ­γα­σία με τα ΕΛΤΑ, επι­στρα­τεύ­σαμε το καπλάνι, αλλά και τη Βάσω Ψαράκη να ζωγρα­φί­σει την κάρτα. Νομίζω ότι το απο­τέ­λε­σμα της συνερ­γα­σίας μας θα δώσει χαρά στα παιδιά τις γιορ­τι­νές αυτές μέρες».

«Μη θαμπω­θείς από τα λαμπιό­νια, η Ελλάδα υπο­φέ­ρει»

Στην Ελλάδα της κρίσης, κάποια παιδικά γράμ­ματα μοιά­ζουν να βρί­σκο­νται κοντά στα προ­βλή­ματα, σαν να μην μπορούν να ξεφύ­γουν από αυτά. Οταν οι γονείς χάνουν τη δουλειά τους, τίποτα δεν μένει πια το ίδιο. Η καθη­με­ρι­νό­τητα αλλάζει, τα χρήματα δεν αρκούν ούτε για τα βασικά, πόσο μάλλον για κάποιο παι­χνίδι. Ποιος όμως μπορεί να σβήσει την ελπίδα από τα παιδιά;

Μέσα στα γράμ­ματά τους απο­τυ­πώ­νε­ται η αγωνία για την επόμενη μέρα, για την επι­στροφή στην κανο­νι­κό­τητα. Διστα­κτικά –κάποιες φορές ενοχικά– ζητούν από τον αγα­πη­μένο τους Αγιο στήριξη, χωρίς να ξεχνούν το δώρο που θα τους δώσει λίγη χαρά. Οπως σε αυτό το γράμμα κάποιου μικρού κορι­τσιού: «Αγιε Βασίλη, σε παρα­καλώ μη θυμώ­νεις αν θα σου ζητήσω κάτι. Η μαμά δεν μπορεί να μου πάρει το δώρο που θέλω γιατί δεν δου­λεύει. Εσύ όμως μπορείς. Το δώρο που θα ήθελα είναι μία κούκλα Μπάρμπι. Αν δεν έχεις λεφτά, δεν πει­ρά­ζει».

Και όταν η ελπίδα δεν φαί­νε­ται να υπάρχει πουθενά, ακόμη και οι ενή­λι­κες μπαί­νουν στον πει­ρα­σμό να γράψουν στον Αγιο που έχει τη φήμη ότι πραγ­μα­το­ποιεί τα όνειρα των ανθρώ­πων. Η ανώνυμη επι­στολή μιας γυναί­κας που στα 45 της αναζητά δουλειά είναι από εκείνες που δύσκολα μπορεί κάποιος να αγνο­ή­σει. « […] Μη θαμπω­θείς και φέτος από τα πολύ­χρωμα λαμπιό­νια και τα στο­λί­δια που θα δεις στα δέντρα της πόλης και θεω­ρή­σεις ότι όλα είναι μια χαρά. Ο κόσμος πεινάει και υπο­φέ­ρει στην Ελλάδα. Δεν λένε τίποτα πλέον στα παιδιά τα κου­νι­στά αλο­γά­κια και οι πολύ­χρω­μες κου­κλί­τσες που έχεις στο σακίδιό σου! Λυπάμαι που στο γράφω», εξο­μο­λο­γεί­ται στον Αγιο Βασίλη και συνε­χί­ζει:

«Φέρε ό,τι και­νο­τόμο νομί­ζεις ότι μπορεί να κάνει τη διαφορά στη ζωή μας. Κάτι που θα μας κάνει “κλικ” και θα ξανα­στή­σουμε όλοι μαζί την Ελλάδα στα πόδια της, κάτι που θα εξα­φα­νί­σει το μαύρο από τη ζωή μας και θα μας κάνει να πάρουμε μπρος. Λένε ότι κάνεις μαγικά και εγώ σαν Ελλη­νίδα άνεργη στα 45 μου χρόνια, έχω ανάγκη να πιστέψω ότι μπορείς κάτι να αλλά­ξεις στη ζωή όλων μας. Είσαι η τελευ­ταία μας ελπίδα!».

Τα παιδιά νοιά­ζο­νται για τα άλλα παιδιά και αυτό το κατα­λα­βαί­νει κανείς από τα γράμ­ματά τους προς τον Αγιο Βασίλη. Ενας μεγάλος αριθμός επι­στο­λών, που φθάνουν στα ΕΛΤΑ μέσα από τα κόκκινα γραμ­μα­το­κι­βώ­τια, φανε­ρώ­νει την αγάπη και το αληθινό ενδια­φέ­ρον των παιδιών προς τους συνο­μη­λί­κους τους που υπο­φέ­ρουν από τον πόλεμο και τη φτώχεια. Πριν από λίγα χρόνια, ένα μικρό αγόρι είχε γράψει για τα παιδιά, θύματα του πολέμου: «Αγιε μου Βασίλη, φέτος θέλω να αδειά­σεις τον σάκο σου με τα δώρα και να τα δώσεις σε όλα τα φτωχά παιδιά. Υστερα, καθώς θα γυρί­ζεις από χώρα σε χώρα, μάζεψε όλα τα όπλα του πολέμου και κλείσ’ τα καλά μέσα στον σάκο σου για να μην μπορεί να τα βρει ποτέ κανείς».

Σήμερα, πολλά παιδιά στην Ελλάδα δεί­χνουν μέσα από τις ίδιες επι­στο­λές την αγάπη που νιώθουν για τα προ­σφυ­γό­πουλα. Αλλωστε, τα παιδιά αυτά που έφυγαν κυνη­γη­μένα από την πατρίδα τους εξαι­τίας του πολέμου, σήμερα μπορεί να κάθο­νται μαζί τους στο ίδιο θρανίο, να κάνουν τα ίδια μαθή­ματα, να παίζουν μαζί τους στο διά­λειμμα.

Χαρά για τα παιδιά

Πριν από λίγες μέρες, στα Ελλη­νικά Ταχυ­δρο­μεία έφτασε το γράμμα της Σοφίας. Η μικρή μαθή­τρια γράφει στον Αγιο Βασίλη, με την ωρι­μό­τητα που θα ζήλευαν πολλοί μεγα­λύ­τε­ροί της. Τι ζητά; Οχι κάποιο παι­χνίδι για την ίδια, αλλά λίγη χαρά για τους φίλους της που ήρθαν στην Ελλάδα από τις εμπό­λε­μες ζώνες.

«[…] Κατά­λαβα πως εγώ έχω σπίτι και είμαι χαρού­μενη. Ομως, υπάρ­χουν μερικά παι­δά­κια που δεν έχουν τίποτα από όλα όσα έχω εγώ. Είναι άστεγα και ταλαι­πω­ρη­μένα, προ­σφυ­γό­πουλα και άλλα που στο σπίτι τους επι­κρα­τεί βία. Ξέρω πως εγώ δεν θα ήθελα να περνάω όσα περνάνε. Ούτε τα ίδια διά­λε­ξαν να είναι έτσι όπως είναι. Οπότε το δώρο μου για τα Χρι­στού­γεννα θέλω να είναι να δω αυτά τα παι­δά­κια χαρού­μενα», γράφει η Σοφία. «Ξέρω πως η δουλειά σας δεν είναι αυτή, απλά θα ήθελα να πω σε κάποιον αυτό που νιώθω. Θα ήμουν πολύ ευτυ­χι­σμένη αν έβλεπα έστω κι ένα από αυτά τα παι­δά­κια χαρού­μενο».

Να γίνει ένα θαύμα ζητούν ακόμη και οι «μεγάλοι»

Δεν κρύβουν όλα τα γράμ­ματα την παιδική ανε­με­λιά. Η επι­στολή που έφτασε στα γραφεία των ΕΛΤΑ με ημε­ρο­μη­νία 6 Δεκεμ­βρίου 2016, ήταν κλει­σμένη σε έναν λευκό φάκελο που απέξω είχε μία παιδική ζωγρα­φιά: Ενα χρι­στου­γεν­νιά­τικο δέντρο χωρίς χρώμα. Το γράμμα ωστόσο δεν ήταν γραμ­μένο από κάποιο παιδί – απο­στο­λέας του ήταν μία νεαρή γυναίκα, μητέρα ενός παιδιού.

«Αγαπητέ μου Αγιε Βασίλη, είναι η πρώτη φορά που σου γράφω γράμμα… είμαι 39 ετών. Εδώ και τρία χρόνια παλεύω με τον καρκίνο. Είμαι σε διαρκή πόλεμο μαζί του, μέχρι τώρα τον νικώ αλλά ξανάρ­χε­ται».

Μέσα από αυτές τις απλές λέξεις που φανε­ρώ­νουν την αγάπη της για τη ζωή και τη θέλησή της να κατα­φέ­ρει να μεγα­λώ­σει την κόρη της, η γυναίκα αυτή νιώθει την ανάγκη να πιστέ­ψει στον Αγιο των παιδιών, που –όπως λέγεται– φέρνει ευλογία και τύχη.

«Θα ήθελα, λοιπόν, φέτος τα Χρι­στού­γεννα να γίνει ένα θαύμα και να κατα­φέρω να τον νικήσω μια και καλή. Με άλλα λόγια, σου ζητώ να μου φέρεις για δώρο την καλή υγεία μου για να χαρώ την υπέροχη κόρη μου». Και η συγκι­νη­τική επι­στολή, που εστάλη χωρίς όνομα και διεύ­θυνση, κλείνει με αυτόν τον όμορφο τρόπο: «Δεν είμαι απόλυτα καλό παιδί, αλλά θα προ­σπα­θήσω περισ­σό­τερο. Σε ευχα­ρι­στώ».

Οι εργα­ζό­με­νοι στα ΕΛΤΑ θυμού­νται κι άλλες παρό­μοιες επι­στο­λές. Ισως όχι πολλές, όμως είναι από αυτές που δύσκολα μπορεί κανείς να ξεχάσει. Σε ένα αντί­στοιχο γράμμα, πριν από λίγα χρόνια ένα μικρό κορίτσι, η Ελένη, ζητούσε από τον Αγιο Βασίλη να κάνει ένα θαύμα για τη μητέρα της. « […] Πρώτα πρώτα να κάνεις καλά τη μαμά μου που είναι άρρωστη. Οταν ήταν καλά και δούλευε πάντα ερχόταν ο Αϊ-Βασίλης τη βραδιά των Χρι­στου­γέν­νων κάτω από το δέντρο. Τώρα ξέρω καλά πως τα δώρα τα έφερνε αυτή… Εγώ θέλω μόνο τη μαμά να κάνεις καλά για να χαμο­γε­λάει πάντα. Σε φιλώ χίλιες φορές. Σε αγαπώ πολύ. Ξέρω ότι υπάρχει το πνεύμα σου».

«Dear Santa…»

Στα Ελλη­νικά Ταχυ­δρο­μεία φθάνουν γράμ­ματα όχι μόνο από την Ελλάδα, αλλά και από το εξω­τε­ρικό. Και αυτά κάθε χρόνο είναι και πιο πολλά. Παιδιά από την Αμερική, τον Καναδά, την Κίνα, την Ευρώπη, γράφουν στον αγα­πη­μένο τους Santa Claus ελπί­ζο­ντας το γράμμα τους να φτάσει σε εκείνον μέσω (και) της χώρας μας. Είναι γράμ­ματα γεμάτα αγάπη, ευχές και όνειρα, που δεν δια­φέ­ρουν πολύ από τα όνειρα και τις προσ­δο­κίες των παιδιών της Ελλάδας. Σε ένα από αυτά, η 7χρονη Σίλεϊ από τον Καναδά γράφει:

«Αγαπητέ Santa, πέρυσι ήμουν καλό κορίτσι. Βοήθησα στις δου­λειές του σπιτιού χωρίς να μου το ζητή­σουν και φρό­ντισα τα ζωάκια μας. Τα πάω πολύ καλά στο σχολείο και στις δρα­στη­ριό­τη­τές μου. Σε παρα­καλώ, θα μπο­ρού­σες να μου στεί­λεις ένα μεγάλο δώρο αυτή τη χρονιά;».

Από τα πιο όμορφα γράμ­ματα που έφτασαν φέτος είναι αυτό της μικρής Χλόης, από την Ταϊβάν. Μόλις πριν από λίγους μήνες μετα­κό­μισε με τους γονείς που την υιο­θέ­τη­σαν στη Νέα Υόρκη. Στο γράμμα της απο­τυ­πώ­νε­ται η γλυ­κύ­τητα και η αθω­ό­τητα ενός παιδιού πέντε χρόνων:

«Αγαπητέ Santa, πώς είσαι; Ελπίζω να με θυμάσαι ακόμη. Το όνομά μου είναι Χλόη Τσανγκ. Πριν από λίγους μήνες μετα­κό­μισα στην Αμερική από την Ταϊβάν με τους θετούς γονείς μου. Είμαι 5 χρόνων και ξεκί­νησα νηπια­γω­γείο τον Σεπτέμ­βριο. Μου αρέσει το σχολείο. Τις περισ­σό­τε­ρες φορές όμως δεν κατα­λα­βαίνω αυτά που λένε οι άνθρω­ποι γύρω μου. Δεν έχω νιώσει ακόμη φόβο, αισθά­νο­μαι καλά να κάθομαι ήσυχα στην τάξη και να μαθαίνω. Η μητέρα μου μού είπε να συνε­χίσω να χαμο­γε­λάω γιατί έτσι θα κάνω φίλους. Εχει δίκιο. Πιάνει. Ευτυχώς και τα αγγλικά μου είναι καλύ­τερα μέρα με τη μέρα. Σε ευχα­ρι­στώ πολύ για τα βιβλία που μου έστει­λες πέρυσι. Αυτή τη χρονιά θα ήθελα να λάβω πολλά αυτο­κόλ­λητα σε παρα­καλώ. Θα τα χρη­σι­μο­ποι­ήσω στη ζωγρα­φιά μου για να φτιάξω ένα μονα­δικό έργο Τέχνης. Ελπίζω να σου άρεσαν τα μπι­σκότα από μέλι που ετοι­μά­σαμε πέρυσι για εσένα. Αυτή τη χρονιά έχουμε φτιάξει σπιτικά μπι­σκότα από πράσινο τσάι για εσένα και καρότα για τους ταράν­δους σου, Χλόη».