Αναβίωσε υπόθεση ληστείας κοσμημάτων μεγάλης αξίας από έναν Λεριό

Ανα­βί­ωσε ενώπιον του Αρείου Πάγου το αστικό μέρος μιας ένδικης δια­φο­ράς που ανέκυψε μετά από ληστεία κοσμη­μά­των ιδιαί­τερα μεγάλης αξίας από κοσμη­μα­το­πώλη στη Λέρο προ 11ετίας.

Με την υπ’αριθμ. 651/2019 απόφαση του Γ’ Πολι­τι­κού Τμή­μα­τος του Αρείου Πάγου απορ­ρί­φθηκε η αίτηση αναί­ρε­σης ενός κατοί­κου Αθηνών, που άσκησε κατά της υπ’αριθμ. 2150/2017 από­φα­σης του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Αθηνών.

Σύμφωνα με την απόφαση του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Αθηνών, ο ενάγων είναι χρυ­σο­χόος – κοσμη­μα­το­πώ­λης και δια­τη­ρεί εργα­στή­ριο κατα­σκευής κοσμη­μά­των και κατά­στημα εμπο­ρίας στη Λέρο.

Τα κοσμή­ματα που πωλεί σε τρίτους με κέρδος είτε τα κατα­σκευά­ζει ο ίδιος, είτε ανα­θέ­τει στην κατα­σκευή τους σε τρίτους τεχνί­τες, με τους οποίους συνερ­γά­ζε­ται.

Στο πλαίσιο της εμπο­ρι­κής του δρα­στη­ριό­τη­τας καθώς τα κοσμή­ματα που πωλεί σε τρίτους είτε τα κατα­σκεύ­α­ζει ο ίδιος είτε ανα­θέ­τει την κατα­σκευή τους σε τρίτους τεχνί­τες, προ­γραμ­μά­τισε ένα ταξίδι τον Απρίλιο του έτους 2008. Σκοπός του ταξι­διού ήταν να πωλήσει κοσμή­ματα σε έτερο έμπορο με τον οποίο συνερ­γα­ζό­ταν. Το βράδυ, ενώ βρι­σκό­ταν στην είσοδο της πολυ­κα­τοι­κίας κρα­τώ­ντας τη βαλίτσα του, άγνω­στος δράστης με την απειλή όπλου αφαί­ρεσε από την κατοχή του την παρα­πάνω βαλίτσα και ιδιο­ποι­ή­θηκε παρά­νομα, εκτός των άλλων αντι­κει­μέ­νων, και τα προς πώληση κοσμή­ματα, η συνο­λική αξία των οποίων ανερ­χό­ταν στο ποσό των 302.280 ευρώ.

Την σε βάρος του παρα­πάνω αξιό­ποινη πράξη ο ενάγων κατήγ­γειλε στην Ασφά­λεια και ο Εισαγ­γε­λέας Πρω­το­δι­κών Πειραιά άσκησε ποινική δίωξη κατ’ αγνώ­στων δραστών, αλλά, λόγω μη ανα­κά­λυ­ψής τους κατά το στάδιο της προ­α­νά­κρι­σης, η δικο­γρα­φία τέθηκε στο αρχείο αγνώ­στων δραστών.

Τον Οκτώ­βριο του ίδιου έτους, ένας γνωστός του ενά­γο­ντος που είναι και αυτός κοσμη­μα­το­πώ­λης προ­σήλθε στην Ασφά­λεια και υπέβαλε μήνυση σε βάρος του συνερ­γάτη, ο οποίος είχε παρα­λά­βει από αυτόν ποσό­τητα κοσμη­μά­των, προ­κει­μέ­νου να τα πωλήσει σε τρίτους και να του απο­δώ­σει το τίμημα, αλλά τα είχε ιδιο­ποι­η­θεί παρά­νομα.

Την ίδια ημέρα οι Αστυ­νο­μι­κοί του διε­νήρ­γη­σαν έρευνα στο ενε­χυ­ρο­δα­νει­στή­ριο που δια­τη­ρεί ο ενα­γό­με­νος στην Αθήνα.

Κατά την έρευνα αυτή βρέ­θη­καν και κατα­σχέ­θη­καν από τους Αστυ­νο­μι­κούς πολλά κοσμή­ματα και άλλα τιμαλφή, τα οποία ο κατη­γο­ρού­με­νος δεν είχε κατα­χω­ρί­σει, όπως όφειλε, στα βιβλία του κατα­στή­μα­τος.

Στα κοσμή­ματα που επέ­δει­ξαν στο θύμα δεν ανα­γνώ­ρισε τα δικά του κοσμή­ματα, πλην όμως ανα­γνώ­ρισε σε κάποια από αυτά την τεχνο­τρο­πία των κοσμη­μά­των του ενά­γο­ντος, καθώς, στο πλαίσιο επαγ­γελ­μα­τι­κών ταξι­διών που είχε κάνει στο παρελ­θόν στη Λέρο, είχε δει κοσμή­ματα αυτού να εκτί­θε­νται στο κοσμη­μα­το­πω­λείο του.

Κατόπιν αυτού, ενη­με­ρώ­θηκε ο ενάγων και προ­σήλθε στο τμήμα όπου του επι­δεί­χθη­καν τα εν λόγω κοσμή­ματα, μεταξύ των οποίων ανα­γνώ­ρισε με βεβαιό­τητα ένα μέρος των κοσμη­μά­των του, τα οποία, όπως προ­α­να­φέρ­θηκε, πριν μερι­κούς μήνες, είχε αφαι­ρέ­σει από την κατοχή του με την απειλή όπλου ο άγνω­στος δράστης και τα είχε ιδιο­ποι­η­θεί παρά­νομα.

Μεταξύ αυτών ανα­γνώ­ρισε 25 δαχτυ­λί­δια αξίας 35.000 ευρώ, 22 ζεύγη σκου­λα­ρί­κια αξίας 25.000 ευρώ, 7 βρα­χιό­λια αξίας 50.000 ευρώ, 8 περι­δέ­ραια αξίας 50.000 ευρώ και 7 μεντα­γιόν αξίας 6.000 ευρώ. Η αξία όλων των παρα­πάνω ανέρ­χε­ται στο ποσό των 166.000 ευρώ. Τα κοσμή­ματα αυτά παρα­δό­θη­καν από τον Διοι­κητή του Τμή­μα­τος στο Ταμείο Παρα­κα­τα­θη­κών και Δανείων προς φύλαξη.

Ο ισχυ­ρι­σμός του ενα­γό­με­νου ότι τα εν λόγω κοσμή­ματα ανήκαν στην κυριό­τητά του, αφού δεν εκθέτει τον τρόπο και χρόνο κτήσης τους παρά μόνο επι­ση­μαί­νει ότι η κυριό­τητα άρχεται από τον χρόνο εγχά­ρα­ξης σε αυτά του κωδικού και αριθμό ταυ­τό­τη­τος του κατα­σκευα­στή δεν έπεισε το δικα­στή­ριο καθώς εκτός από αυτό η απόφαση του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Αθηνών με την οποία κηρύ­χθηκε αθώος για την αξιό­ποινη πράξη απο­δο­χής προ­ϊ­ό­ντων εγκλή­μα­τος, ήτοι των κοσμη­μά­των που προ­έρ­χο­νταν από τη ληστεία σε βάρος του ενά­γο­ντος, δεν δεσμεύει το Δικα­στή­ριο.

Έτσι το δικα­στή­ριο δέχθηκε πως, εφόσον απο­δεί­χθηκε ότι τα επίδικα κοσμή­ματα ήταν στη νομή του ενά­γο­ντος μέχρι και τον Απρίλιο του 2008, οπότε αφαι­ρέ­θη­καν παρα­νό­μως από αυτόν, αυτός ήταν κύριος αυτών κατά τη διάρ­κεια της νομής τους.

Ομοίως κρίθηκε και από το Δικα­στή­ριο του Αρείου Πάγου ότι η απόφασή του Τρι­με­λούς Εφε­τείου ορθώς απέρ­ριψε από ουσια­στι­κής απόψεως την έφεση του αναι­ρε­σεί­ο­ντος κατά της πρω­τό­δι­κης από­φα­σης του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Αθηνών που ανα­γνώ­ρισε τον αναι­ρε­σί­βλητο, κατά παρα­δοχή της αγωγής του, κύριο των επι­δί­κων κοσμη­μά­των.