Tείχη

Της Νε­κτα­ρί­ας Μπίλ­λη

Ήταν το 480 π.Χ όταν οι Πέρ­σες με ανα­ρίθ­μη­το στρα­τό είχαν ει­σβά­λει στην Ελ­λά­δα και κα­τευ­θύ­νο­νταν προς την Αθήνα. Εμπρός στον επι­κεί­με­νο κίν­δυ­νο οι Αθη­ναί­οι ζή­τη­σαν χρη­σμό από το Μα­ντείο των Δελ­φών. Ο χρη­σμός που έδωσε το Μα­ντείο ήταν ότι «τα ξύ­λι­να τείχη θα σώ­σουν τας Αθή­νας».

Οι συ­ντη­ρη­τι­κοί Αθη­ναί­οι πί­στε­ψαν ότι ο χρη­σμός της Πυ­θί­ας ανα­φε­ρό­ταν σε ξύ­λι­να τείχη που έπρε­πε να στη­θούν γύρω από την Ακρό­πο­λη. Κατά τον Ηρό­δο­το ήσαν οι γέ­ρο­ντες και οι υπό «ασθε­νίη βίον» ανα­φε­ρό­με­νος ο ιστο­ρι­κός στους αδύ­να­μους γε­νι­κό­τε­ρα, σ΄αυ­τούς που δεν είχαν τη δυ­να­τό­τη­τα ούτε να με­τα­κι­νη­θούν ούτε να πο­λε­μή­σουν, στους φτω­χούς, σε όσους ζουν μια ζωή χωρίς σθέ­νος και οχυ­ρώ­νο­νται πίσω από ξύ­λι­να τείχη.

Όμως ο ιδιο­φυ­ής, προ­ο­δευ­τι­κός στρα­τη­γός Θε­μι­στο­κλής ερ­μή­νευ­σε το χρη­σμό σύμ­φω­να με τα σχέ­δια του, ότι δη­λα­δή τα ξύ­λι­να τείχη ήταν ο στό­λος, οι τρι­ή­ρεις και με τον τρόπο αυτό κα­τέ­στρε­ψε τον περ­σι­κό στόλο στα στενά της Σα­λα­μί­νας. Ο αρ­κού­ντως θαρ­ρα­λέ­ος Θε­μι­στο­κλής τα έπαι­ξε όλα για όλα ώστε να εμπνέ­υ­σει.

Τα ξύ­λι­να τείχη που από παι­διά όλοι γνω­ρί­ζου­με, είναι από τις ση­μα­ντι­κό­τε­ρες και δι­δα­κτι­κό­τε­ρες ιστο­ρί­ες της αρ­χαί­ας Ελ­λά­δας.

Η ιστο­ρία δι­δά­σκει μέσα από σθε­να­ρά πα­ρα­δείγ­μα­τα. Στο πρό­σω­πο του Θε­μι­στο­κλή δια­κρί­νε­ται ο ακραιφ­νής προ­ο­δευ­τι­κός και απο­φα­σι­στι­κός άν­δρας, ο ηγέ­της, και όχι ο κα­τ΄ε­πί­φα­σιν προ­ο­δευ­τι­κός που στις δυ­σκο­λί­ες οχυ­ρώ­νε­ται πίσω από τείχη και πε­ρι­χα­ρα­κώ­νε­ται στη μι­ζέ­ρια του. Και επει­δή τα τε­λευ­ταία χρό­νια έγινε με­γά­λος λόγος για την πρώτη φορά ανα­νέ­ω­ση και προ­ο­δευ­τι­κό­τη­τα, τα γε­γο­νό­τα είναι εκεί­να που έρ­χο­νται να επι­κυ­ρώ­σουν ότι η θε­ω­ρία απέ­χει πολύ από την πράξη και αυτά είναι πολλά.

Με­γά­λος ντό­ρος έγινε τα προη­γού­με­να ει­κο­σι­τε­τρά­ω­ρα, μετά την ορ­γα­νω­μέ­νη επι­χεί­ρη­ση αστυ­νο­μι­κών και ει­σαγ­γε­λι­κών αρχών εκ­κέ­νω­σης κτι­ρί­ων που τε­λού­σαν υπό κα­τά­λη­ψη στο άβατο των Εξαρ­χεί­ων. Δα­κρύ­βρε­χτες ιστο­ρί­ες με κρο­κο­δεί­λια δά­κρυα και πολύς πόνος για τις μα­νού­λες που κρα­τού­σαν στην αγκα­λιά τους τα τα­λαι­πω­ρη­μέ­να μωρά τους.

Το ερώ­τη­μα είναι γιατί αυτοί οι άν­θρω­ποι ζού­σαν στα συ­γκε­κρι­μέ­να κτί­ρια ως κα­τα­λη­ψί­ες και όχι σε αξιο­πρε­πείς κα­ταυ­λι­σμούς μέσα σε συν­θή­κες ασφά­λειας και υγιει­νής, την ώρα που 1,6 δις € ει­σέ­ρευ­σαν στη χώρα μας για τη δη­μιουρ­γία τέ­τοιων δομών.

Θα μας απα­ντή­σει κα­νείς που πήγαν αυτά τα λεφτά; Διότι αν κρί­νει κα­νείς από τις συν­θή­κες της Μό­ριας και των εγκα­τα­λε­λει­μέ­νων κτι­ρί­ων, σί­γου­ρα δεν πήγαν εκεί. Όπως θα έλεγε και ο αεί­μνη­στος Νίκος Κούρ­κου­λος «όχι άλλο κάρ­βου­νο», όχι άλλη τέ­τοια ευαι­σθη­σία παι­διά.

Που ήταν όλος αυτός ο πόνος, η ευαι­σθη­σία και οι με­γα­λο­στο­μί­ες μπρο­στά στο αί­σχος των δομών της Μό­ριας; Ποιος νοιά­στη­κε για τους τα­λαί­πω­ρους αυ­τούς αν­θρώ­πους που διέ­νυ­σαν χι­λιό­με­τρα για να απο­φύ­γουν τον πό­λε­μο και να εξα­σφα­λί­σουν ένα κα­λύ­τε­ρο μέλ­λον για τα παι­διά τους, και εγλω­βί­στη­καν μέσα σε άθλιες, υπάν­θρω­πες συν­θή­κες κα­κου­χί­ας και πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τας.Η αντι­με­τώ­πι­ση του προ­σφυ­γι­κού- με­τα­να­στευ­τι­κού απαι­τεί ορ­γα­νω­μέ­νο κρά­τος με δομές και υπο­δο­μές. Δεν κλέι­νου­με το μάτι και τους κα­λού­με ανοί­γο­ντας τα σύ­νο­ρα, για να λια­στούν και να εξα­φα­νι­στούν.

Ούτε η πρό­ο­δος ούτε η ανα­νέ­ω­ση εκ­δη­λώ­νο­νται με τέ­τοιες με­θό­δους και πρα­κτι­κές.

Ο ηγέ­της είναι διο­ρα­τι­κός, έχει επί­γνω­ση, εν­συ­ναί­σθη­ση, συ­ναι­σθη­μα­τι­κή νοη­μο­σύ­νη, θέτει στό­χους, δεν πο­ρεύ­ε­ται με αυ­τα­πά­τες και ισο­πε­δω­τι­κή πο­λι­τι­κή, δεν κα­θι­στά τη χώρα του εξαί­ρε­ση στην διε­θνή πο­λι­τι­κή και οι­κο­νο­μία. Ανα­λαμ­βά­νει πρω­το­βου­λί­ες, με όποιο κό­στος, προ­κει­μέ­νου να πε­τύ­χει το κα­λύ­τε­ρο και να κα­τα­στή­σει τη χώρα του αντα­γω­νι­στι­κή στο διε­θνές γί­γνε­σθαι. Δεν είναι πρό­ο­δος ούτε ανα­νέ­ω­ση να είναι κα­νείς αντί­θε­τος στα ιδιω­τι­κά πα­νε­πι­στή­μια και να υπο­νο­μεύ­ει τον θεσμό, ενώ ο ίδιος να δεί­χνει την προ­τί­μη­ση του στην ιδιω­τι­κή εκ­παί­δευ­ση.

Προ­ο­δευ­τι­κό­τη­τα είναι να αγω­νί­ζε­σαι για την ανα­βάθ­μι­ση των ελ­λη­νι­κών πα­νε­πι­στη­μί­ων επεν­δύ­ο­ντας στην και­νο­το­μία και στην έρευ­να και όχι να κα­ταγ­γέ­λεις και να δί­νεις μάχες για την επα­να­φο­ρά του ασύ­λου, κα­θι­στώ­ντας τα ιδρύ­μα­τα άντρα έκνο­μων ενερ­γειών και πα­ρα­βά­σε­ων και με σύν­θη­μα ότι «η αρι­στεία είναι ρε­τσι­νιά». Ο λόγος του ηγέτη είναι συ­ναι­νε­τι­κός και όχι δι­χα­στι­κός. Ο ηγέ­της τον αντί­πα­λο του τον αντι­με­τω­πί­ζει με επι­χει­ρη­μα­το­λο­γι­κή ρη­το­ρι­κή και όχι πλέ­κο­ντας σκευω­ρί­ες εις βάρος του.

Χωρίς πε­ρί­σκε­ψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ με­γά­λα κ΄υ­ψη­λά τρι­γύ­ρω μου έκτι­σαν τείχη. Και κά­θο­μαι και απελ­πί­ζο­μαι τώρα εδώ.

Και από τα τείχη της Ακρό­πο­λης στα τείχη του Κα­βά­φη.