“Τα σπίτια χώροι ασφάλειας και προοπτικής”-Γράφει η Σωτηρία Κρητικού

Κοι­νω­νι­κή Λει­τουρ­γός Στέ­λε­χος Πρό­λη­ψης Κέ­ντρου Πρό­λη­ψης «Δί­ο­δος»

«Μέ­νου­με σπίτι» το σύν­θη­μα των ημε­ρών. Μεί­να­με σπίτι για την προ­σω­πι­κή, ατο­μι­κή ασφά­λεια, αλλά και την κοι­νω­νι­κή.

Αλή­θεια, τι πρω­τό­γνω­ρη, τι αδια­νό­η­τα αντι­θε­τι­κή πα­ρα­δο­χή και διά­στα­ση ήταν αυτό το κά­λε­σμα του να «μέ­νου­με σπίτι» με τα μέχρι τότε δε­δο­μέ­να για την βιο­ψυ­χο­κοι­νω­νι­κή υγεία του Αν­θρώ­που!

Κατά την πε­ρί­ο­δο του κο­ρω­νοϊ­ού ο Άν­θρω­πος προ­σκλή­θη­κε σε έναν υπαρ­ξια­κό «κα­τα­κερ­μα­τι­σμό» αφού για να επι­βιώ­σει ως βιο­λο­γι­κή οντό­τη­τα έπρε­πε να απο­συν­δε­θεί από την ψυ­χο­κοι­νω­νι­κή του οντό­τη­τα.

Να μπει, «στον πάγο» για όσο χρεια­στεί, στην ανα­μο­νή, στον ανα­γκα­στι­κό «απο­κλει­σμό» των υπο­ε­αυ­τών του. Το κά­λε­σμα της επι­στή­μης, της Πο­λι­τεί­ας της Κοι­νω­νί­ας ήταν η κα­ρα­ντί­να εντός και εκτός Σπι­τιού που έμοια­ζε σαν μια βου­τιά στο κενό, στο φόβο, στην ανα­σφά­λεια του θα­νά­του, στο αό­ρα­το μέλ­λον. Εσω­τε­ρι­κή δι­χο­τό­μη­ση αλλά και εξω­τε­ρι­κή.

Και στο επί­κε­ντρο το Σπίτι. Ο με­γά­λος Πρω­τα­γω­νι­στής αφού από «μι­κρό­κο­σμος», έγινε ο κό­σμος όλος. Έγινε ο τόπος που φι­λο­ξέ­νη­σε με τρόπο «υπο­χρε­ω­τι­κό» τη συμ­βί­ω­ση των μελών της. Το κα­τα­φύ­γιο όπου οι άν­θρω­ποι με­τα­φέ­ρουν το εσω­τε­ρι­κό τους άγχος, τους φό­βους τους, την αγω­νία και τις δυ­σκο­λί­ες που προ­έρ­χο­νται από το εξω­τε­ρι­κό τους πε­ρι­βάλ­λον.

Πέρα από τα ση­μα­ντι­κά στα­τι­στι­κά νού­με­ρα Υγειο­νο­μι­κής Ασφά­λειας που σχε­τί­ζο­νται με τον εγκλει­σμό στο Σπίτι έχει ση­μα­σία να βά­λου­με στην οπτι­κή μας και κά­ποιες μη εκ­φρα­σμέ­νες πλευ­ρές αυτού του εγκλει­σμού.

Για πα­ρά­δειγ­μα, στην Κίνα αυ­ξή­θη­καν τα δια­ζύ­για, ενώ στην Κύπρο αυ­ξή­θη­καν τα φαι­νό­με­να εν­δο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας, τόσο προς τις γυ­ναί­κες όσο και προς τα παι­διά. Και αυτό ήταν φυ­σι­κό, αφού η μη λει­τουρ­γι­κή οι­κο­γέ­νεια δυ­σκο­λεύ­τη­κε να αντι­στα­θεί στην απαι­τη­τι­κή πρό­κλη­ση της απο­μό­νω­σης.

Ανα­δεί­χθη­καν ως ευά­λω­τοι άν­θρω­ποι, ευά­λω­τες οι­κο­γέ­νειες, ευά­λω­τοι πλη­θυ­σμοί π.χ. άτομα με χρό­νια ανα­πνευ­στι­κά προ­βλή­μα­τα αλλά και «βα­πτί­σθη­καν» δυ­νη­τι­κά ευά­λω­τοι π.χ. οι κοι­νω­νι­κά ενερ­γοί πο­λί­τες. Για τις οι­κο­γέ­νειες με Άτομα με Ει­δι­κές Ανά­γκες, ψυ­χια­τρι­κά προ­βλή­μα­τα, εξαρ­τη­μέ­νοι από Ου­σί­ες κ.α. δεν γι­νό­ταν ιδιαί­τε­ρη συ­ζή­τη­ση. Ούτε για τους μο­να­χι­κούς αν­θρώ­πους. Πι­θα­νόν, ορί­ζο­νταν ως λι­γό­τε­ρο ευά­λω­τοι.

Εντός του Σπι­τιού απει­λή­θη­κε η δυ­να­τό­τη­τα για προ­σω­πι­κό χώρο και χρόνο, καθώς, χά­θη­καν οι δρα­στη­ριό­τη­τες, οι κοι­νω­νι­κές σχέ­σεις, τα προ­σω­πι­κά εν­δια­φέ­ρο­ντα.

Ο δη­μό­σιος διά­λο­γος γι­νό­ταν μέσα από τους δέ­κτες της τη­λε­ό­ρα­σης και η εκ­παί­δευ­ση και «κοι­νω­νι­κο­ποί­η­ση» των παι­διών μέσω του δια­δι­κτύ­ου ως την απο­κλει­στι­κή δυ­να­τό­τη­τα, όταν μέχρι χθες όλοι εκ­παι­δεύ­ο­νταν στην οριο­θε­τη­μέ­νη χρήση του.

Εκεί που ο άν­θρω­πος δεν είχε ελεύ­θε­ρο χρόνο, χρόνο «κοι­νής» συ­νά­ντη­σης στην οι­κο­γέ­νεια, τώρα χρεια­ζό­ταν να αξιο­ποι­ή­σει τον άπλε­το ελεύ­θε­ρο χρόνο του. Τα σχέ­δια για το μέλ­λον ακυ­ρώ­θη­καν, οι «χώροι» απο­στει­ρώ­θη­καν, οι ασθε­νείς αυ­τοϊ­ά­θη­καν, τα αν­θρώ­πι­να σώ­μα­τα αγκυ­λώ­θη­καν.

Επι­πλέ­ον οι άν­θρω­ποι κλει­σμέ­νοι στα Σπί­τια ανε­ξαρ­τή­του κα­τα­γω­γής, κοι­νω­νι­κής ή οι­κο­νο­μι­κής κα­τά­στα­σης βί­ω­ναν οι­κο­νο­μι­κές και επαγ­γελ­μα­τι­κές δυ­σκο­λί­ες ή κιν­δύ­νους, με τρόπο σχε­δόν κα­θο­λι­κό, αιφ­νί­διο, πα­γκό­σμιο.

Τι κο­σμοϊ­στο­ρι­κές ανα­τρο­πές που ζή­σα­με και ζούμε υπό την Ψυ­χο­λο­γία της Κα­ρα­ντί­νας! Τι είναι άραγε λοι­πόν ένα Σπίτι; Πώς οι πρό­σφα­τες μας μνή­μες, οι κρυ­φές ή φα­νε­ρές μας αφη­γή­σεις το επη­ρε­ά­ζουν; Πώς οι εμπει­ρί­ες μας του σή­με­ρα μας οδη­γούν στο Σπίτι του Μέλ­λο­ντος;

Για να προ­χω­ρή­σεις μπρο­στά πρέ­πει να κοι­τά­ξεις πίσω. Αλλά και από την άλλη το «τα­ξί­δι» της ανα­κά­λυ­ψης δεν ση­μαί­νει να ψά­χνεις και­νούρ­για μέρη αλλά και να έχεις και­νούρ­για ματιά. ( Marcel Proust).

Μένει λοι­πόν ανοι­χτό το ερώ­τη­μα πώς γί­νο­νται οι με­τα­βά­σεις και οι με­τα­σχη­μα­τι­σμοί χώρων, τόπων και αν­θρώ­πων.

Η παν­δη­μία που δεν εκλαμ­βά­νε­ται μόνο ως φυ­σι­κό φαι­νό­με­νο, αλλά ως κρίση του πα­γκο­σμιο­ποι­η­μέ­νου κό­σμου, επι­φέ­ρει κα­θε­στώ­τα επι­σφά­λειας, με χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά όπως προ­εί­πα­με την κα­τάρ­ρευ­ση προη­γού­με­νων βε­βαιο­τή­των, ατο­μι­κών και συλ­λο­γι­κών, τη σχάση των ορίων, τη διά­σπα­ση του χρό­νου, του πριν και του μετά, του δη­μό­σιου και ιδιω­τι­κού χώρου, την αί­σθη­ση του αλ­λό­κο­του, του εγκλει­σμού, της κοι­νω­νι­κής απο­στα­σιο­ποί­η­σης.

Οι κρί­σεις, κάθε εί­δους κρί­σεις είναι ευ­και­ρί­ες και προ­κλή­σεις για στο­χα­σμό. Ανοί­γο­ντας τον «φακό» χω­ρι­κά και χρο­νι­κά, μπο­ρεί κα­νείς να στο­χα­στεί, επι­στρέ­φο­ντας στον πυ­ρή­να των ιδεών και αφή­νο­ντας στην άκρη την μι­κρο­σκο­πι­κή ματιά της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τάς του. Να ανα­ζη­τή­σει σχέ­δια για το μέλ­λον, νέες προ­ο­πτι­κές, βιω­μέ­νες ικα­νό­τη­τες, προ­σα­να­το­λι­σμούς Ζωής, νέες κα­τα­κτή­σεις.

Εν κα­τα­κλεί­δι «αν σε προ­βλη­μα­τί­ζει το παρόν, ονει­ρέ­ψου το μέλ­λον».

Οι δρά­σεις του Κέ­ντρου Πρό­λη­ψης «Δί­ο­δος» είναι βα­σι­σμέ­νες στους πα­ρα­πά­νω προ­βλη­μα­τι­σμούς και τα σύγ­χρο­να ζη­τή­μα­τα που απα­σχο­λούν τον Άν­θρω­πο, ενή­λι­κα και παιδί.

Πε­ρισ­σό­τε­ρες πλη­ρο­φο­ρί­ες γι­΄αυ­τές στο τη­λέ­φω­νο 22410-77205 και kpdiodos.simplesite.com

Ρόδος Ιού­λιος 2020