Η συνέντευξη – παρακαταθήκη του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη με τον όρο να προβληθεί μετά το θάνατό του

«Εγώ του­λά­χι­στον καμία στιγ­μή δεν υπο­λό­γι­σα το λε­γό­με­νο πο­λι­τι­κό κό­στος διότι είχα την πο­λι­τι­κή άνεση και την ηθική άνεση αν θέ­λε­τε διότι εγώ δεν είχα υπο­σχε­θεί τί­πο­τε στον ελ­λη­νι­κό λαό.  Αντί­θε­τα προ­ε­κλο­γι­κά είχα πει ότι θα βελ­τιώ­σω το επί­πε­δο του ελ­λη­νι­κού λαού όσο μπορώ αλλά θα του ζη­τή­σω πε­ρισ­σό­τε­ρη δου­λειά, είχα ρίξει το σύν­θη­μα οι Έλ­λη­νες να δου­λεύ­ουν πε­ρισ­σό­τε­ρο, και υπήρ­χε μία προ­ε­τοι­μα­σία της κοι­νής γνώ­μης. Για αυτό η κυ­βέρ­νη­ση άρ­χι­σε από την πρώτη ώρα απο­φα­σι­στι­κά να κάνει με­ταρ­ρυθ­μί­σεις και τομές» είναι τα λόγια του Κων­στα­ντί­νου Μη­τσο­τά­κη σε συ­νέ­ντευ­ξη που πα­ρα­χώ­ρη­σε στον Αλέξη Πα­πα­χε­λά, υπό τον όρο να προ­βλη­θεί μετά το θά­να­τό του.

Στην συ­νέ­ντευ­ξη, μικρό μέρος της οποί­ας προ­βλή­θη­κε από τον Σκάι, ο Κων­στα­ντί­νος Μη­τσο­τά­κης εμ­φα­νί­ζε­ται να δη­λώ­νει ότι την κυ­βέρ­νη­σή του έρι­ξαν ιδιω­τι­κά συμ­φέ­ρο­ντα, με αιχμή τον ΟΤΕ, και ση­μειώ­νει ότι η «πα­λαιά κα­ρα­μαν­λι­κή» πτέ­ρυ­γα δεν τον στή­ρι­ξε στην κυ­βερ­νη­τι­κή του προ­σπά­θεια.

Ο Κων­στα­ντί­νος Μη­τσο­τά­κης πε­ριέ­γρα­ψε τον τρόπο που κυ­βερ­νού­σε, ση­μειώ­νο­ντας ότι είχε άμεση ει­κό­να και άποψη για τις απο­φά­σεις των υπουρ­γών του: «η κυ­βέρ­νη­ση αυτή ήμουν εγώ, μπορώ να το πω, η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι αυτή, οι υπουρ­γοί δεν λει­τουρ­γού­σαν μόνοι τους, κα­νέ­νας υπουρ­γός, οι πρω­το­βου­λί­ες ήταν 100% δικές μου.  Εγώ του­λά­χι­στον κυ­βερ­νού­σα δια­φο­ρε­τι­κά απ ότι τώρα κυ­βερ­νά­ται ο τόπος, δηλ. το πρωί που πή­γαι­να είχα την γε­νι­κή ει­κό­να του τόπου και έπαιρ­να στο κόκ­κι­νο τη­λέ­φω­νο 2, 3, 5 όσους χρεια­ζό­ταν υπουρ­γούς, για να τους πω τι να κά­νουν, δι­ηύ­θυ­να σαν το μα­έ­στρο της ορ­χή­στρας, δι­ηύ­θυ­να και τον υπουρ­γό και τον υφυ­πουρ­γό και πολ­λές φορές κα­τέ­βαι­να και πα­ρα­κά­τω, σε προ­έ­δρους ή γε­νι­κούς διευ­θυ­ντές ή συ­γκα­λού­σα συ­σκέ­ψεις, ή πή­γαι­να στα υπουρ­γεία, η πο­λι­τι­κή ήταν πο­λι­τι­κή κυ­βερ­νη­τι­κή δεν ήταν πο­λι­τι­κή προ­σώ­που».

Πα­ράλ­λη­λα, επε­σή­μα­νε ότι η με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κή του προ­σπά­θεια δεν προ­χώ­ρη­σε με τους ρυθ­μούς που θα ήθελε καθώς οι συν­θή­κες δεν ήταν ώρι­μες, υπήρ­ξαν αντι­δρά­σεις («να σας υπεν­θυ­μί­σω ότι δυ­σκο­λό­τε­ρη τομή από την ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση των αστι­κών συ­γκοι­νω­νιών στην Αθήνα δεν υπήρ­χε, έπρε­πε να απο­λύ­σεις 7. 500 αν­θρώ­πους οι οποί­οι είχαν συν­δι­κα­λι­στι­κά στη­ρίγ­μα­τα και οι οποί­οι αν θυ­μά­στε τι προ­βλή­μα­τα είχαν δη­μιουρ­γή­σει»).

Οι αντι­δρά­σεις

«Εγώ είχα πρό­βλη­μα διότι στην κυ­βέρ­νη­ση αυτή δεν συμ­φω­νού­σαν όλοι στην δική μου τα­κτι­κή» υπο­στη­ρί­ζει, στη συ­νέ­ντευ­ξη που πα­ρα­χω­ρή­θη­κε προ ετών, ο Κων­στα­ντί­νος Μη­τσο­τά­κης και προ­σθέ­τει ότι «υπήρ­χε πά­ντο­τε η πτέ­ρυξ η μια, η οποία στην ουσία ήταν η παλιά καρ­μαν­λι­κή πτέ­ρυ­γα, η παλιά ελ­λη­νι­κή δεξιά η οποία δεν συμ­φω­νού­σε του­λά­χι­στον στην έκτα­ση και τους ρυθ­μούς που εγώ ήθελα».

Ως προς την πτώση της κυ­βέρ­νη­σής του, ο Κων­στα­ντί­νος Μη­τσο­τά­κης ση­μεί­ω­σε: «το θέμα του ΟΤΕ  δεν ήταν μεί­ζον θέμα, το θέμα του ΟΤΕ ήταν μεί­ζον και κα­τέ­λη­ξε να είναι μεί­ζον, διότι ενε­πλέ­κο­ντο τα ιδιω­τι­κά συμ­φέ­ρο­ντα τα οποία σε τε­λι­κή ανά­λυ­ση έρι­ξαν την κυ­βέρ­νη­ση… ήμα­στε μία κυ­βέρ­νη­ση οποία δεν συμ­βι­βά­στη­κε, κα­θό­λου και η οποία είχε το θάρ­ρος να παίρ­νει τις απο­φά­σεις που ωφε­λού­σαν τον τόπο, κατά την δική μας κρίση βέ­βαια, αλά­θη­τοι δεν ήμα­στε, αλλά σε καμία πε­ρί­πτω­ση δεν κά­να­με κα­νέ­ναν συμ­βι­βα­σμό ούτε για συ­ναι­σθη­μα­τι­κούς λό­γους, φι­λι­κούς και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο γι’ ότι τυχόν εί­χα­με επη­ρε­α­στεί από αντι­πα­ρο­χές».

Κα­θη­με­ρι­νή