Η ιστορία του Γιάννη που μεγαλώνει 4 παιδιά μόνος του στην Κάρπαθο

Εδώ και εννιά χρόνια ο Γιάννης Τσέρκης έχει ανα­λά­βει την απο­κλει­στική φρο­ντίδα των γιων του και διη­γεί­ται την ιστορία του στο iefimerida.gr

Ένα δια­δι­κτυακό κάλεσμα στην ομάδα «Ονει­ρο­μπε­λά­δες» στο facebook ήταν η αφορμή για να γνωρίσω τον Γιάννη Τσέρκη, ένα μπαμπά «ακού­ρα­στο» με πολλή ενέρ­γεια που μεγα­λώ­νει μόνος του τέσσερα παιδιά. Μέσα από τη συγκε­κρι­μένη ομάδα έχει δώσει μια γεύση πώς είναι η ζωή στο σπίτι με τέσσερα παιδιά, οργα­νώ­νει μου­σι­κές βραδιές και προ­τεί­νει παι­χνί­δια σε γονείς για να απα­σχο­λή­σουν δημιουρ­γικά τα παιδιά τους.

Η ιστορία του μου τράβηξε το ενδια­φέ­ρον και επι­κοι­νω­νή­σαμε κάποιες φορές προ­κει­μέ­νου να μιλήσει δημόσια για τη ζωή του. Ζει στην Κάρπαθο, εργά­ζε­ται στο δήμο του νησιού των Δωδε­κα­νή­σων και μεγα­λώ­νει μόνος τέσσερα παιδιά: τον 13χρονο Μάνο, τον 12χρονο Πανα­γιώτη, τον 10χρονο Φώτη και τον 8χρονο Φώτη.

Γιάννη από πότε ανέ­λα­βες την απο­κλει­στική φρο­ντίδα των παιδιών σου;

Φέτος μπαί­νουμε στον ένατο χρόνο από εκείνη την ημέρα που ανέλαβα να τα μεγα­λώσω μόνος μου. Όλα ξεκί­νη­σαν το 2013 και τελικά τα έχουμε κατα­φέ­ρει παρά τις δυσκο­λίες.

Θα γυρίσω το χρόνο πίσω: πώς είναι για έναν άντρα να μένει ξαφνικά μόνος στο σπίτι με τέσσερα μικρά παιδιά;

Το πρώτο διά­στημα ένιωθα από­γνωση γιατί δεν ήξερα να κάνω τίποτα. Ανα­ρω­τιό­μουν συνεχώς πώς θα αντα­πε­ξέλθω και θα τα βγάλω πέρα με τέσσερα μικρά παιδιά. Ο μικρό­τε­ρος δεν είχε καν χρο­νί­σει. Δεν ήξερα να αλλάζω πάνες, να μαγει­ρεύω. Θυμάμαι έκαιγα τα γάλατα τους, τα παιδιά έκλαι­γαν γιατί πει­νού­σαν και ανα­γκα­ζό­μουν να πάρω έτοιμο φαγητό. Ήταν πάρα πολύ δύσκολα στην αρχή. Κου­ρά­στηκα και ταλαι­πω­ρή­θηκα πολύ. Αργό­τερα, ξεκί­νησα δειλά δειλά να κάνω κάποια πράγ­ματα και το βράδυ πριν πέσω για ύπνο έλεγα «Ευτυχώς βγήκε και αυτή η μέρα».

Πότε βρήκες τις ισορ­ρο­πίες σου;

Άργησα πολύ να βρω τα πατή­ματα μου. Δεν γινόταν από τη μία στιγμή στην άλλη γιατί ήταν πολλές οι ευθύνες μαζε­μέ­νες. Χρειά­στη­καν δύο χρόνια για να ισορ­ρο­πήσω. Από την άλλη ήμουν και άνεργος, περίπου δύο χρόνια, γιατί ήταν αδύ­να­τον να εργά­ζο­μαι και ταυ­τό­χρονα να μεγα­λώνω τέσσερα μικρά παιδιά. Ο μικρό­τε­ρος ήταν μόλις 3 μηνών. Όταν έμεινα μόνος να μεγα­λώνω τα παιδιά ήμουν άνεργος. Μέχρι εκείνη τη στιγμή εργα­ζό­μουν ως επο­χια­κός υπάλ­λη­λος στο αερο­δρό­μιο του νησιού, αλλά έληξε η σύμβαση μου. Δεν γινόταν να πάω να πιάσω δουλειά γιατί τα παιδιά ήταν πολύ μικρά και με χρειά­ζο­νταν κοντά τους. Ξέρεις τι έκανα; Όταν έπεφταν για ύπνο, κάποιες ημέρες πήγαινα για δουλειά τη νύχτα και τις περισ­σό­τε­ρες φορές για ελά­χι­στα χρήματα. Δεν γινόταν αλλιώς. Υπήρχαν βράδια που δούλευα και το πρωί ήμουν κανο­νικά μαζί τους. Δεν υπήρχε άλλη επιλογή και φυσικά δεν εμπι­στευό­μουν κανέναν άλλον να είναι μαζί τους. Έχουμε περάσει πολλές δυσκο­λίες και με αρρώ­στιες, αλλά είμαι αισιό­δο­ξος.

«Έχω κάνει μεγάλο αγώνα για να μην περνάνε τα αγόρια μου χρόνο με τα tablets»

Υπήρξε στιγμή που φοβή­θη­κες μήπως δεν τα βγάλεις πέρα;

Φυσικά! Το διά­στημα που είχε λήξει η σύμβαση μου και δεν μπο­ρούσα να εργαστώ φοβή­θηκα πως μπορεί να μην τα βγάλω πέρα και να μου πάρουν τα παιδιά. Τότε είπα θα κάνω τα αδύνατα δυνατά για να μεγα­λώσω τα παιδιά μου. Γιατί δεν μπο­ρούσα να φαντα­στώ πως θα φύγουν από ΄μένα τα παιδιά. Πέρα από την αγάπη χρειά­ζο­νταν φρο­ντίδα και περι­ποί­ηση.

Εννιά χρόνια μετά νιώθεις δικαιω­μέ­νος;

Νιώθω ήρωας! Δεν θα μπο­ρούσα να ζήσω χωρίς τα παιδιά μου. Όταν τα βλέπω την ώρα που κοι­μού­νται τα καμα­ρώνω και νιώθω περή­φα­νος που τα έχω κατα­φέ­ρει μέχρι σήμερα. Τα μεγα­λώνω με πάρα πολλή αγάπη. Είμαι φίλος, μπαμπάς και μαμά. Αν και πάντα τους λέω ότι η μαμά είναι μόνο μία.

Περιέ­γραψε μου μια τυπική ημέρα με τα παιδιά.

Ξυπνάω στις 6 το πρωί για να τους ετοι­μάσω τα ρούχα, να είναι σιδε­ρω­μένα και μετά ετοι­μάζω τις τσάντες με τα φαγητά τους – τα μικρό­τερα μένουν στο ολο­ή­μερο. Έπειτα πηγαίνω στο δωμάτιο τους ξυπνάω με χαρά και λιώνω όταν μου λένε «μπαμπά σ΄ αγαπάμε». Στη συνέ­χεια τους αφήνω στο σχολείο και πηγαίνω στη δουλειά μου, όπου επι­στρέφω το μεση­μέρι και ξεκι­νάνε όλες οι δου­λειές: μαγεί­ρεμα, καθά­ρι­σμα, πλυ­ντή­ριο, διά­βα­σμα και εξω­σχο­λι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες. Το βράδυ θα επι­στρέ­ψουμε σπίτι θα τσι­μπή­σουμε κάτι ελαφρύ γιατί δεν θέλω να τρώνε βαριά και θα συζη­τή­σουμε πώς περά­σαμε την ημέρα μας, θα δια­βά­σουμε βιβλία, θα δούμε καμιά ταινία. Έχω κατα­φέ­ρει να μην ασχο­λού­νται πολύ με το tablet. Έχω παίξει από μου­σι­κές καρέ­κλες μέχρι «περνά- περνά η μέλισσα» προ­κει­μέ­νου μην μάθουν το tablet και είναι κολ­λη­μένα στο δια­δί­κτυο. Πιστεύω πως γεν­νή­θηκα για τα παιδιά.

Τι απο­λαμ­βά­νετε να κάνετε όλοι μαζί;

Μας αρέσουν πολύ τα παι­χνί­δια. Περνάμε πολύ χρόνο και μέσα στην κουζίνα φτιά­χνο­ντας γλυκά και φαγητά, όπως σπα­να­κό­πιτα, γαλα­κτο­μπού­ρεκο που είναι η σπε­σια­λιτέ μου, πλά­θουμε κου­λου­ρά­κια. Επίσης, κάνουμε βόλτες στη θάλασσα, βλέ­πουμε ταινίες, τρα­γου­δάμε. Είμαστε και οι πέντε μαζί. Επι­πλέον, κάποιες φορές μαζεύ­ο­νται οι φίλοι τους στο σπίτι τους φτιάχνω πίτσα και κρέπες και όλοι μαζί βλέ­πουμε ταινίες. Αυτά τα χρόνια δεν θα ξανα­γυ­ρί­σουν πίσω και θέλω να τα απο­λαύσω, να τα χορτάσω και να μην φύγουν στιγμές χαμένες. Περνάω πολύ καλά με τα παιδιά μου.

Είναι δύσκολο να συν­δυά­σεις την εργασία με το μεγά­λωμα των παιδιών;

Όταν πηγαίνω για δουλειά, ξεσκάω και το απο­λαμ­βάνω. Τα συν­δυάζω με χαρά και πλέον με το σωστό προ­γραμ­μα­τι­σμό προ­λα­βαίνω τα πάντα. Αυτή είναι η καθη­με­ρι­νό­τητα μου, η ζωή μου και είμαστε πολύ καλά.

Ο Γιάννης με τους τέσ­σε­ρις γιους του

Από εκεί που έκαιγες τα φαγητά έχεις γίνει εξπέρ στην κουζίνα;

Όταν πει­σμώ­σεις με κάτι μετά τα κατα­φέρ­νεις. Κι εγώ πεί­σμωσα πάρα πολύ για τα παιδιά μου! Συνει­δη­το­ποί­ησα πως πρέπει να παλέψω και να προ­χω­ρήσω μπροστά για να έχουν μια όμορφη ζωή τα παλ­λη­κά­ρια μου.

Ανέ­φε­ρες πως μεγα­λώ­νεις τα παιδιά σου με αξίες. Μεταξύ άλλων τι θεωρείς σημα­ντικό και θέλεις να το μάθουν οι γιοι σου;

Τους έχω μάθει να σέβο­νται, να εκτι­μάνε,να μιλάνε πάντα στον πλη­θυ­ντικό στους μεγα­λύ­τε­ρους. Τώρα τους μαθαίνω να σέβο­νται τις γυναίκες- είναι σε ηλικία που μπορούν να κατα­λά­βουν. Λέω στα παιδιά πως ότι και να κάνει η γυναίκα εμείς ως άντρες οφεί­λουμε να είμαστε κύριοι απέ­να­ντι τους. Να μην σηκώ­σουν ποτέ χέρι πάνω σε γυναίκα και να τη βλέ­πουμε ως ένα τρια­ντά­φυλλο. Τι κάνουμε στα τρια­ντά­φυλλα; Προ­σέ­χουμε να μην μαρα­θούν, τα φρο­ντί­ζουμε κάθε ημέρα και τα προ­σέ­χουμε. Έτσι ακριβώς είναι η γυναίκα. Πιστεύω πως μέχρι στιγμής τα έχω κατα­φέ­ρει και με ακούν.

Παρα­τη­ρώ­ντας τα videos που ανε­βά­ζετε οι πέντε σας στο Facebook βλέπω χαρού­μενα και χαμο­γε­λα­στά παιδιά.

Φυσικά! Γιατί μέσα στο σπίτι της υπάρχει πολλή αγάπη και επι­κρα­τεί ηρεμία. Δεν μεγα­λώ­νουν με φωνές, φασα­ρίες και γκρί­νιες. Θέλω να αγα­πιού­νται μεταξύ τους και να σέβο­νται ο ένας τον άλλον. Ευτυχώς είναι δεμένοι μεταξύ τους και εγώ είμαι από πάνω τους.

Ο μεγα­λύ­τε­ρος γιος σου μπήκε στην εφηβεία. Να υποθέσω πως είναι ευκο­λό­τερα τώρα τα πράγ­ματα που μεγα­λώ­νουν;

Η εφηβεία είναι πολύ δύσκολη υπόθεση. Νομίζω τώρα είναι πιο δύσκολα τα πράγ­ματα που ο Μάνος έγινε 13 ετών και ο Πανα­γιώ­της 12 και μπαί­νουν στην εφηβεία. Όταν ήταν μικρά περ­νούσα δύσκολα γιατί στην αρτχή δεν είχα δουλειά και έπρεπε να μάθω να τα κάνω όλα μόνος μου. Από τη στιγμή που έμαθα ήταν όλα μια χαρά και είχα τα παιδιά από κοντά. Τώρα με την εφηβεία που ξεκι­νάνε οι βόλτες με τους φίλους ανησυχώ πολύ.

Βρέ­θη­κες ξαφνικά να μεγα­λώ­νεις εντελώς μόνος σου τέσσερα παιδιά. Τι μήνυμα θέλεις να δώσεις σε γονείς;

Το πρώτο πράγμα που θα ήθελα να μοι­ρα­στώ είναι αντί να κατα­φύ­γουμε στην εύκολη λύση και να δίνουμε συνέ­χεια tablets στα παιδιά μας ας ασχο­λη­θούμε περισ­σό­τερο μαζί τους. Μην χάνουμε τα καλύ­τερα τους χρόνια γιατί δεν υπάρχει τίποτα καλύ­τερο στον κόσμο από τα παιδιά.

Επίσης, με πολλή αγάπη θα συμ­βού­λευα τους μπα­μπά­δες όταν επι­στρέ­φουν από την εργασία τους να βοηθάνε μέσα στο σπίτι και να μην τα περι­μέ­νουν όλα έτοιμα από τις γυναί­κες τους. Ούτε να τις μειώ­νουν, ούτε να λένε «επέ­στρεψα κου­ρα­σμέ­νος». Δεν υπάρχει η λέξη κου­ρά­στηκα όταν απο­φα­σί­ζεις να γίνεις γονιός. Πρέπει οι άντρες να είμαστε υπεύ­θυ­νοι για την οικο­γέ­νεια μας.

Η κάθε μανούλα τραβάει μεγάλο ζόρι μέσα στο σπίτι γιατί πρέπει να φέρει εις πέρας πολλούς ρόλους σε ένα μόλις 24ωρο. Εγώ τα συνει­δη­το­ποί­ησα όλα αυτά μόλις έμεινα μόνος στο σπίτι με τέσσερα παιδιά. Ξέρεις κάτι; Όταν ακούω γυναί­κες που χωρί­ζουν ξέρω πως φταίνε και οι δύο. Δεν μπορούν να τα κάνουν όλα μόνες τους για αυτό και μόνο θα συμ­βού­λευα να σεβό­μα­στε τις γυναί­κες.

Γιάννη θα ήθελες να φτιά­ξεις ξανά τη ζωή σου;

Τώρα τελευ­ταία είναι κάτι που το θέλω, μέχρι πριν λίγο καιρό δεν το σκε­φτό­μουν. Πάντως δεν είναι τόσο εύκολο στις ημέρες μας να μπει στο σπίτι μου με τέσσερα παιδιά μια γυναίκα. Αν ποτέ συμβεί θα την περάσει ακτι­νο­γρα­φία που λέμε. Όποια γυναίκα μπει θα μείνει γιατί θα την έχω γνω­ρί­σει στα παιδιά μου. Πάνω απο όλα με ενδια­φέ­ρει να σεβα­στεί τα παιδιά μου και η ίδια έχει παιδιά δεν με νοιάζει καθόλου γιατί έχω κατα­λά­βει πως τα παιδιά είναι η μεγα­λύ­τερη ευτυχία. Εγώ πάντα θα ευχα­ρι­στώ την μητέρα των παιδιών μου για αυτά τα 4 υπέροχα δώρα που μου έκανε στη ζωή.

Πηγή: iefimerida.gr