Γιώργος Χατζημάρκος: «Κανονικότητα στο Νότιο Αιγαίο είναι να κάνουμε το αδύνατο δυνατό»

Στον Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Νο­τί­ου Αι­γαί­ου Γιώρ­γο Χα­τζη­μάρ­κο χρω­στάω αρ­κε­τούς κα­φέ­δες. Οσους με έχει κε­ρά­σει ο ίδιος στο φι­λό­ξε­νο γρα­φείο του στις συ­νε­ντεύ­ξεις, μάλ­λον συ­ζη­τή­σεις είναι η κα­λύ­τε­ρη από­δο­ση, με τις οποί­ες με έχει τι­μή­σει. Στο κλεί­σι­μο του 2022, του υπεν­θύ­μι­σα το κα­θιε­ρω­μέ­νο πλέον ρα­ντε­βού μας και με πολλή ευ­γέ­νεια μου απά­ντη­σε ότι ποτέ δεν έχει πει όχι σε μια καλή συ­ζή­τη­ση με καλή παρέα. Αλλά όχι συ­νέ­ντευ­ξη, μου τό­νι­σε. Σε μια συ­ζή­τη­ση, οι συμ­με­τέ­χο­ντες λει­τουρ­γούν πιο αυ­θόρ­μη­τα όπως μου εξή­γη­σε.

Ομο­λο­γώ ότι και εγώ απο­λαμ­βά­νω πλέον πε­ρισ­σό­τε­ρο την συ­ζή­τη­ση από την τυ­πι­κή συ­νέ­ντευ­ξη και βέ­βαια σε αυτό οφεί­λω να προ­σθέ­σω ότι συμ­βάλ­λει κα­θο­ρι­στι­κά η οξυ­δέρ­κεια του συ­νο­μι­λη­τή και ο Γιώρ­γος Χα­τζη­μάρ­κος είναι ένας συ­νο­μι­λη­τής που κρατά πάντα ζω­ντα­νή μια συ­ζή­τη­ση.

Εί­μα­στε λοι­πόν ξανά στο γρα­φείο του Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου όπου οι πρώ­τες κι­νή­σεις είναι οι ίδιες με αυτές που προη­γή­θη­καν των προη­γού­με­νων συ­ζη­τή­σε­ων μας. Δίνει στην διεύ­θυ­ντρια του γρα­φεί­ου του τα δύο κι­νη­τά τη­λέ­φω­νά του και ζητά να μας ετοι­μά­σουν καφέ και να φρο­ντί­σουν να μην μας ενο­χλή­σει κα­νείς, παρά μόνον αν είναι κάτι πολύ επεί­γον.

Τον πα­ρα­κο­λου­θώ χρό­νια στις συ­χνές Συ­νε­ντεύ­ξεις Τύπου που πα­ρα­χω­ρεί στους δη­μο­σιο­γρά­φους και μου έχει κάνει εντύ­πω­ση ότι πά­ντο­τε κλεί­νει με την ίδια επι­σή­μαν­ση. ‘’Μπο­ρεί­τε να με ρω­τή­σε­τε για οποιο­δή­πο­τε θέμα επι­θυ­μεί­τε, χωρίς κα­νέ­να απο­λύ­τως πε­ριο­ρι­σμό’’, λέει σε κάθε Συ­νέ­ντευ­ξη Τύπου και ανε­ξαρ­τή­τως των θε­μά­των για τα οποία εκεί­νος μόλις μί­λη­σε.

Αυτή την άνεση απο­λαμ­βά­νουν οι συ­νο­μι­λη­τές του Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη και φυ­σι­κά αυτό δη­μιουρ­γεί και το πε­ρι­βάλ­λον μιας ου­σια­στι­κής συ­ζή­τη­σης.

Μπαί­νο­ντας στο γρα­φείο του Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη, με βα­σά­νι­ζε η σκέψη ότι έχω την χαρά πολ­λών πο­λι­τι­κών συ­ζη­τή­σε­ων με τον Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη και μπαί­νο­ντας σε μια χρο­νιά που πε­ρι­λαμ­βά­νει εκλο­γές, ξέρω ότι θα έχου­με τη δυ­να­τό­τη­τα να μι­λή­σου­με για πο­λι­τι­κή, διε­ξο­δι­κά. ‘Ηταν πει­ρα­σμός για εμένα να μι­λή­σω με τον άν­θρω­πο και για τον άν­θρω­πο Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη. Τή­ρη­σε την δέ­σμευ­σή του και νο­μί­ζω ότι προ­έ­κυ­ψε μια δια­φο­ρε­τι­κή συ­ζή­τη­ση.

Δ.Α.: Κύριε Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη, σας ευ­χα­ρι­στώ για την φι­λο­ξε­νία και την ευ­και­ρία να έχου­με ξανά μια συ­ζή­τη­ση για την «Δη­μο­κρα­τι­κή της Ρόδου».

ΓΧ: Κύριε Αθα­να­σί­ου, νο­μί­ζω ότι σας κέρ­δι­σε ο καφές μας. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, εγώ σας ευ­χα­ρι­στώ για την ευ­και­ρία που μου δί­νε­τε να απευ­θυν­θώ στους ανα­γνώ­στες σας και στους συ­μπο­λί­τες μας.

ΔΑ: Χρό­νια πα­ρα­τη­ρώ, σε κάθε δική σας Συ­νέ­ντευ­ξη Τύπου, να επα­να­λαμ­βά­νε­τε ότι επι­τρέ­πο­νται όλες οι ερω­τή­σεις και για οποιο­δή­πο­τε θέμα επι­θυ­μούν οι δη­μο­σιο­γρά­φοι. Ισχύ­ει και στη ση­με­ρι­νή συ­ζή­τη­ση μας;

ΓΧ: Στην δική μας πο­λι­τι­κή, κύριε Αθα­να­σί­ου, δεν υπάρ­χουν ούτε σκο­τει­νές γω­νί­ες ούτε βέ­βαια μυ­στι­κή δι­πλω­μα­τία.

ΔΑ: Ωραία λοι­πόν, γιατί σή­με­ρα απο­φά­σι­σα να μην σας ρω­τή­σω μόνο για έργα, χρη­μα­το­δο­τή­σεις, προ­κλή­σεις, Του­ρι­σμό, πρω­τιές κτλ αλλά και για την προ­σω­πι­κή σας ζωή.

ΓΧ: Κύριε Αθα­να­σί­ου, μήπως ήρ­θα­τε σε λάθος γρα­φείο; (γελά)

ΔΑ: Στο σωστό γρα­φείο ήρθα, αλλά όχι για να κα­λύ­ψω μόνο πο­λι­τι­κά θέ­μα­τα. Θα έχου­με όλο τον χρόνο που υπο­δε­χό­μα­στε σε λίγο, το 2023, να μι­λά­με για πο­λι­τι­κή αφού είναι μια χρο­νιά που θα έχει συ­νε­χείς εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις και σε όλα τα επί­πε­δα. Εθνι­κές εκλο­γές, πι­θα­νό­τα­τα μά­λι­στα δύο γύρων αλλά και αυ­το­διοι­κη­τι­κές εκλο­γές. Σή­με­ρα λοι­πόν ήθελα με την άδειά σας να μι­λή­σου­με και για εσάς.

ΓΧ: Κύριε Αθα­να­σί­ου, μου αρέ­σει να μιλάω για πο­λι­τι­κή, την αγαπώ την πο­λι­τι­κή και μου φαί­νε­ται λίγο πε­ρί­ερ­γο αυτό που έχετε στο μυαλό σας, αλλά τηρώ τον λόγο μου και ισχύ­ει ότι εσείς κά­νε­τε τις ερω­τή­σεις.

ΔΑ: Θέλω να ξε­κι­νή­σω από την σχο­λι­κή πε­ρί­ο­δο. Σε ποιο δη­μο­τι­κό σχο­λείο πή­γα­τε;

ΓΧ: Στην Αμα­ρά­ντειο, στο Νιο­χώ­ρι. Εκεί έμενε και η για­γιά μου η Σοφία με τον παπ­πού μου τον Γιώρ­γο, στο σπίτι των οποί­ων πή­γαι­να πάντα μετά το σχο­λείο μέχρι να τε­λειώ­σουν την δου­λειά οι γο­νείς μου και να έρ­θουν να με πά­ρουν.

ΔΑ: Πως ήταν τότε το Νιο­χώ­ρι;

ΓΧ: Γει­το­νιά με όλη την ση­μα­σία της λέξης. Παι­χνί­δι έξω με τα παι­διά, στα ελεύ­θε­ρα οι­κό­πε­δα που τότε ακόμα υπήρ­χαν, πολύ πο­δό­σφαι­ρο και βόλ­τες στην Ψα­ρο­πού­λα που τότε ξε­κι­νού­σε να γί­νε­ται μια του­ρι­στι­κή πα­ρα­λία.

ΔΑ: Τι θυ­μά­στε να σας έχει κάνει πε­ρισ­σό­τε­ρη εντύ­πω­ση;

ΓΧ: Ήταν η εποχή που οι ξε­νο­δο­χεια­κές μο­νά­δες της Ρόδου ήταν λίγες και δεν μπο­ρού­σαν να κα­λύ­ψουν την ζή­τη­ση. Ήταν λοι­πόν σύ­νη­θες, να νοι­κιά­ζουν επι­σκέ­πτες του νη­σιού, δω­μά­τια μέσα στα σπί­τια των οι­κο­γε­νειών που έμε­ναν στο Νιο­χώ­ρι και να μέ­νουν μαζί τους.

ΔΑ: Η αρχή δη­λα­δή του σύγ­χρο­νου rbnb;

ΓΧ: Ναι, σωστά, αλλά με την οι­κο­γέ­νεια-ιδιο­κτή­τρια του σπι­τιού να μένει αυτή μέσα μαζί με τον επι­σκέ­πτη. Απί­στευ­το ακού­γε­ται σή­με­ρα, αλλά τότε εθε­ω­ρεί­το και ήταν φι­λο­ξε­νία. Νο­μί­ζω η επι­το­μή της φι­λο­ξε­νί­ας.

ΔΑ: Ακού­γε­ται τόσο πα­ρά­ξε­νο. Σε ποια χρο­νι­κή πε­ρί­ο­δο ανα­φέ­ρε­στε ;

ΓΧ: Δε­κα­ε­τία ’70. Αυτό πρέ­πει να το γρά­ψεις ; (γελά)

ΔΑ: Και η Αμα­ρά­ντειος;

ΓΧ: Υπέ­ρο­χο μικρό σχο­λείο. Ένα νε­ο­κλα­σι­κό με με­γά­λη αυλή γε­μά­τη ζω­ντά­νια.

ΔΑ: Γυ­μνά­σιο και Λύ­κειο;

ΓΧ: Γυ­μνά­σιο στο Βε­νε­τό­κλειο και Λύ­κειο στο Κα­ζού­λειο.

ΔΑ: Καλός μα­θη­τής;

ΓΧ: Στα μα­θή­μα­τα ναι (γελά)

ΔΑ: Μόνο στα μα­θή­μα­τα, όχι στη δια­γω­γή;

ΓΧ: Λι­γό­τε­ρο εκεί.

ΔΑ: Ελεύ­θε­ρος χρό­νος ;

ΓΧ: Βόλ­τες, μπά­σκετ, μου­σι­κή και κι­νη­μα­το­γρά­φος. Δυ­στυ­χώς, δεν εί­χα­με πολύ ελεύ­θε­ρο χρόνο γιατί τα φρο­ντι­στή­ρια μετά το σχο­λείο μας έκλε­βαν πολύ ενέρ­γεια. Πά­ντως, υπέ­ρο­χα χρό­νια σε μια Ρόδο πολύ αν­θρώ­πι­νη, ασφα­λή και με πολ­λές επι­λο­γές.

ΔΑ: Τα κα­λο­καί­ρια πως ήταν;

ΓΧ: Πα­νέ­μορ­φα. Για εμένα πρέ­πει να σας πω, τα κα­λο­καί­ρια ήταν πάντα πε­ρί­ο­δος δου­λειάς. Δού­λευα απο μι­κρός. Κάθε κα­λο­καί­ρι και σε άλλη δου­λειά. Ο πα­τέ­ρας μου βλέ­πε­τε, πί­στευε ότι έπρε­πε να απο­κτή­σω νωρίς κουλ­τού­ρα δου­λειάς και μου έκανε αυτό το δώρο για το οποίο σή­με­ρα τον ευ­γνω­μο­νώ.

ΔΑ: Στην οι­κο­γε­νεια­κή επι­χεί­ρη­ση δου­λεύ­α­τε τα κα­λο­καί­ρια;

ΓΧ: Οχι. Και αυτό είναι το πα­ρά­δο­ξο. Δού­λε­ψα σε πολ­λούς άλ­λους ερ­γο­δό­τες, προ­κει­μέ­νου να μάθω να είμαι συ­νε­πής, όπως έλεγε ο πα­τέ­ρας μου.

ΔΑ: Φοι­τη­τι­κή ζωή;

ΓΧ: Στην Αθήνα, στο Εθνι­κό Με­τσό­βιο Πο­λυ­τε­χνείο. Επί­σης πολύ εν­δια­φέ­ρο­ντα χρό­νια τότε. Εντο­να πο­λι­τι­κο­ποι­η­μέ­νη η φοι­τη­τι­κή ζωή και ακραία εν­δια­φέ­ρου­σα η κοι­νω­νι­κή ζωή.

ΔΑ: Γιατί ‘’ακραία εν­δια­φέ­ρου­σα η κοι­νω­νι­κή ζωή”;

ΓΧ: Γιατί, σε σχέση με το σή­με­ρα δεν υπήρ­χαν τα πε­ρί­φη­μα social media.

ΔΑ: Πόσο ση­μα­ντι­κή δια­φο­ρά είναι αυτή;

ΓΧ: Τε­ρά­στια. Δεν υπήρ­χε τότε η ει­κο­νι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που σή­με­ρα δη­μιουρ­γούν τα μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης. Ο κα­θέ­νας ζούσε το παρόν χωρίς φίλ­τρο ή προ­φίλ. Ήξε­ρες όσα ζού­σες, δεν υπήρ­χε ο μαν­δύ­ας της σκη­νο­θε­σί­ας. Βλέπω τε­ρά­στια αλ­λα­γή σε σχέση με την εποχή μας, λόγω ακρι­βώς της τε­χνο­λο­γί­ας. Λυ­πά­μαι που το λέω αλλά πι­στεύω ότι η τε­χνο­λο­γία έχει αλ­λοιώ­σει ακόμα και τις αν­θρώ­πι­νες σχέ­σεις.

ΔΑ: Ήσα­σταν πο­λι­τι­κο­ποι­η­μέ­νος στα φοι­τη­τι­κά σας χρό­νια;

ΓΧ: Πο­λι­τι­κο­ποι­η­μέ­νος, Ναι. Κομ­μα­τι­κός, Όχι. Με την έν­νοια οτι με εν­διέ­φε­ρε και η πο­λι­τι­κή ζωή και τα κοινά αλλά δεν ήμουν ενταγ­μέ­νος σε κά­ποια κομ­μα­τι­κή ορ­γά­νω­ση. Μου άρεσε να δια­τη­ρώ την αυ­το­νο­μία μου.

ΔΑ: Στρα­τό που υπη­ρε­τή­σα­τε;

ΓΧ: Στο Σώμα του Μη­χα­νι­κού. Ναύ­πλιο, Λου­τρά­κι και μετά Ρόδο από όπου και απο­λύ­θη­κα.

ΔΑ: Ανα­μνή­σεις από τον Στρα­τό;

ΓΧ: Πολύ ωραί­ες, γιατί είχα την εξαι­ρε­τι­κή τύχη να έχω διοι­κη­τές όπου πή­γαι­να που ήταν συμ­φοι­τη­τές μου στο Πο­λυ­τε­χνείο!

ΔΑ: Συμ­φοι­τη­τές; Πως γί­νε­ται αυτό;

ΓΧ: Κοί­τα­ξε, έδινε τότε τη δυ­να­τό­τη­τα ο Ελ­λη­νι­κός Στρα­τός σε μικρό αριθ­μό μό­νι­μων Αξιω­μα­τι­κών να σπου­δά­σουν Μη­χα­νι­κοί και έτσι εί­χα­με συμ­φοι­τη­τές κά­ποιους αξιω­μα­τι­κούς των Ενό­πλων Δυ­νά­με­ων και συ­γκε­κρι­μέ­να του Σώ­μα­τος του Μη­χα­νι­κού, που έτυχε μετά να βρω στον δρόμο μου ως Διοι­κη­τές.

ΔΑ: Με την σύ­ζυ­γό σας τότε γνω­ρι­στή­κα­τε;

ΓΧ: Ναι. Με την Τάση γνω­ρι­στή­κα­με το 1992, ήταν και εκεί­νη φοι­τή­τρια τότε, και από τότε εί­μα­στε μαζί. Πα­ντρευ­τή­κα­με το 1996.

ΔΑ: Εχου­με δια­βά­σει σε κά­ποια ανάρ­τη­ση σας στις εκλο­γές του 2019, να την απο­κα­λεί­τε Στρα­τη­γό.

ΓΧ: Οχι, Στρα­τη­γό σκέτο. Στρα­τη­γό της Νίκης. (γελά)

ΔΑ: Τι ση­μαί­νει αυτό;

ΓΧ: Ση­μαί­νει ότι για να αφο­σιω­θείς στην πο­λι­τι­κή, με τον τρόπο που εγώ το κάνω, πρέ­πει να έχεις πολύ γερές πλά­τες στην οι­κο­γέ­νεια σου. Και εγώ ευ­τύ­χη­σα να έχω την στή­ρι­ξη αυτή που μου επέ­τρε­ψε να αφο­σιω­θώ ολο­κλη­ρω­τι­κά σε αυτό που κάνω.

ΔΑ: Τι ση­μαί­νει αφο­σί­ω­ση;

ΓΧ: Αφο­σί­ω­ση ση­μαί­νει να μην έχεις προ­σω­πι­κή ζωή, να μην έχεις ελεύ­θε­ρο χρόνο, να έχεις χάσει την συχνή επαφή με τους φί­λους σου, να έχεις ξε­χά­σει τα χόμπι σου.

ΔΑ: Τα παι­διά σας πως το αντι­με­τω­πί­ζουν όλο αυτό;

ΓΧ: Όταν ήταν μικρά αντι­δρού­σαν, δεν τους άρεσε κα­θό­λου και βέ­βαια πρέ­πει να σας πω πως δεν είχαν και άδικο. Γιατί πλή­ρω­σαν και εκεί­να μέρος από το συ­νο­λι­κό τί­μη­μα. Τώρα, που είναι φοι­τη­τές κα­τα­λα­βαί­νουν και αυτά τον κόσμο τους κα­λύ­τε­ρα και έχει πολύ εν­δια­φέ­ρον και για εμένα η συ­ζή­τη­ση μαζί τους.

ΔΑ: Θέ­λουν να ξέ­ρουν πως λει­τουρ­γεί η πο­λι­τι­κή ή πως παίρ­νε­τε την κάθε από­φα­ση;

ΓΧ: Μόνο να ξέ­ρουν; Η πιο σκλη­ρή αντι­πο­λί­τευ­ση που μπο­ρείς να φα­ντα­στείς είναι μέσα στο σπίτι μου (γελά)

ΔΑ: Σας κά­νουν κρι­τι­κή δη­λα­δή ;

ΓΧ: Δεν κάνω πα­ρά­πο­νο, είναι ζω­ντα­νοί νέοι άν­θρω­ποι και έτσι πρέ­πει να είναι όλοι οι νέοι. Η αμ­φι­σβή­τη­ση υπήρ­ξε δύ­να­μη προ­ό­δου στην πο­ρεία της αν­θρω­πό­τη­τας. Χαί­ρο­μαι που έχω τα επι­χει­ρή­μα­τα να στέ­κο­μαι στην συ­ζή­τη­ση υπε­ρα­σπι­ζό­με­νος τις επι­λο­γές μου.

ΔΑ: Πάντα;

ΓΧ: Αυτή λοι­πόν είναι ωραία ερώ­τη­ση. Η ει­λι­κρι­νής απά­ντη­ση είναι όχι και δεν θα μπο­ρού­σε να είναι αλ­λιώς. Ούτε είμαι αυτός που θα πω ότι δεν έχω κάνει κα­νέ­να λάθος.

ΔΑ: Τα με­τρά­τε τα λάθη;

ΓΧ: Και σε αυτή την ερώ­τη­ση η απά­ντη­ση έχει δύο σκέλη. Πρώ­τον, πρέ­πει να κα­τα­λά­βεις πότε μια από­φα­ση σου είναι λάθος. Μην νο­μί­ζεις ότι αυτό είναι εύ­κο­λο. Δεύ­τε­ρον, όταν πια κα­τα­λά­βεις ότι μια από­φα­ση είναι λάθος πρέ­πει να σχε­διά­σεις σωστά την θε­ρα­πεία στα απο­τε­λέ­σμα­τα που αυτή δη­μιούρ­γη­σε.

ΔΑ: Δεν μου απα­ντή­σα­τε, τα με­τρά­τε;

ΓΧ: Σου απά­ντη­σα. Ναι, φυ­σι­κά τα με­τράω. Και πρέ­πει να σου πω ότι είναι πε­ρισ­σό­τε­ρα από αυτά που μου κα­τα­μαρ­τυ­ρούν οι αντί­πα­λοι (γελά)

ΔΑ: Αυτό είναι ένα άλλο εν­δια­φέ­ρον θέμα. Η σχέση σας με τους αντι­πά­λους σας. Λέ­γε­ται ότι είστε πολύ σκλη­ρός.

ΓΧ: Λέ­γε­ται, από τους ίδιους (γελά). Σκλη­ρός στο ψέμα, στην πα­ρα­πλη­ρο­φό­ρη­ση, στις προ­σω­πι­κές επι­θέ­σεις, στην συ­κο­φα­ντία. Σε αυτό το πο­λι­τι­κό μο­ντέ­λο δεν μπο­ρείς να είσαι εύ­κο­λος στό­χος γιατί η επι­δί­ω­ξη όσων κα­τα­φεύ­γουν σε αυτές τις με­θό­δους δεν είναι μόνο το πρό­σκαι­ρο πλήγ­μα σε αυτόν που επι­τί­θε­νται αλλά είναι πολύ βα­θύ­τε­ρο. Να κά­νουν την πο­λι­τι­κή ζωή έναν στίβο λά­σπης που θα κρα­τή­σει μα­κριά κάθε υγιές στοι­χείο της κοι­νω­νί­ας.

ΔΑ: Βαρύ αυτό που λέτε.

ΓΧ: Χει­ρό­τε­ρο είναι αυτό που επι­διώ­κουν να πε­τύ­χουν αυτοί, οι λα­θρε­πι­βά­τες της πο­λι­τι­κής όπως εγώ τους απο­κα­λώ. Έχω μάθει στην σύ­γκρου­ση με πο­λι­τι­κό πε­ριε­χό­με­νο. Στην σύ­γκρι­ση προ­τά­σε­ων, από­ψε­ων και ιδε­ο­λο­γιών. Αυτό είναι πο­λι­τι­κή. Να βγεις μπρο­στά με ένα άλλο σχέ­διο και να πα­λέ­ψεις να πεί­σεις για την ορ­θό­τη­τα της δια­δρο­μής που εσύ προ­τεί­νεις. Όχι να δη­λη­τη­ριά­ζεις την πο­λι­τι­κή ζωή και την ψυχή των πο­λι­τών με τα συ­μπλέγ­μα­τά σου.

ΔΑ: Μου φέ­ρα­τε τη συ­ζή­τη­ση στην ση­με­ρι­νή πο­λι­τι­κή πε­ρί­ο­δο. Θα μείνω λίγο σε αυτή αλλά θα ξα­να­γυ­ρί­σω, όποτε μου το επι­τρέ­ψε­τε σε πιο προ­σω­πι­κό επί­πε­δο.

ΓΧ: Εί­πα­με, εσείς κά­νε­τε τις ερω­τή­σεις.

ΔΑ: Φο­βη­θή­κα­τε ποτέ;

ΓΧ: Πολ­λές φορές.

ΔΑ: Στην πο­λι­τι­κή εννοώ. Πότε φο­βη­θή­κα­τε πε­ρισ­σό­τε­ρο;

ΓΧ: Στην έναρ­ξη της παν­δη­μί­ας, τον Μάρ­τιο του 2020. Απί­στευ­τες οι κα­τα­στά­σεις που κλη­θή­κα­με να αντι­με­τω­πί­σου­με. Και μας έλει­παν πολ­λές απα­ντή­σεις στα εκα­το­ντά­δες ερω­τή­μα­τα που εί­χα­με.

ΔΑ: Ποιο ήταν το κυ­ριό­τε­ρο στοι­χείο που λει­τούρ­γη­σε ως οδη­γός τότε;

ΓΧ: Το έν­στι­κτο. Έβλε­πες έναν ολό­κλη­ρο πλα­νή­τη ακι­νη­το­ποι­η­μέ­νο και έψα­χνες να βρεις το πε­τυ­χη­μέ­νο μο­ντέ­λο δια­χεί­ρι­σης, διε­θνώς, αλλά έβρι­σκες θε­τι­κά και αρ­νη­τι­κά σε κάθε μο­ντέ­λο κάθε χώρας που με­λε­τού­σες.

ΔΑ: Σας πι­στώ­νει όμως η κοι­νω­νία τα αντα­να­κλα­στι­κά που επι­δεί­ξα­τε εκεί­νη την πε­ρί­ο­δο.

ΓΧ: Εγώ θα σας πω ότι δου­λέ­ψα­με πολύ σκλη­ρά, με γνώ­μο­να να θω­ρα­κί­σου­με τα νησιά μας στο αν­θρω­πί­νως δυ­να­τό. Ξε­κι­νώ­ντας από την ενί­σχυ­ση των δομών υγεί­ας, κάτι που πρά­ξα­με και λει­τούρ­γη­σε με τρόπο κα­θο­ρι­στι­κό στην πο­ρεία εξό­δου.

ΔΑ: Κλά­ψα­τε ποτέ;

ΓΧ: Στην πο­λι­τι­κή, μόνο από συ­γκί­νη­ση (γελά).

ΔΑ: Αυτό που επί­σης σας πι­στώ­νει η κοι­νω­νία, είναι την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα ως πρός την πα­ρα­γω­γή έργων.

ΓΧ: Είναι αλή­θεια κύριε Αθα­να­σί­ου ότι δώ­σα­με με­γά­λη μάχη να σχε­διά­σου­με, να χρη­μα­το­δο­τή­σου­με και να υλο­ποι­ή­σου­με εκα­το­ντά­δες έργα και σε όλα τα νησιά μας. Όμως, μια αλή­θεια που πρέ­πει να πούμε δη­μό­σια είναι ότι δεν ήταν η πρώτη προ­τε­ραιό­τη­τά μας. Και δεν έπρε­πε να είναι η πρώτη προ­τε­ραιό­τητ μας.

ΔΑ: Γιατί το λέτε αυτό; Είναι εντυ­πω­σια­κό όταν το λέτε και ακόμα πιο εντυ­πω­σια­κό όταν την ώρα που το λέτε η κοι­νω­νία, επα­να­λαμ­βά­νω, σας πι­στώ­νει απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα ως πρός την πα­ρα­γω­γή έργων. Ποια ήταν η πρώτη προ­τε­ραιό­τη­τα σας και σε ποια σειρά τέλος πά­ντων ήταν τα δη­μό­σια έργα;

ΓΧ: Η κάθε εποχή με τις κα­τα­στά­σεις που την συ­νο­δεύ­ουν, ορί­ζει κύριε Αθα­να­σί­ου τις προ­τε­ραιό­τη­τες. Όταν είσαι μέσα στην πιο σκλη­ρή δη­μο­σιο­νο­μι­κή κρίση που γνώ­ρι­σες ποτέ και αμέ­σως μετά περ­νάς σε κρίση παν­δη­μί­ας, είναι δυ­να­τόν εσύ να έχεις πρώτη προ­τε­ραιό­τη­τα τις υπο­δο­μές; Αυτό θα ήταν απα­ρά­δε­κτο και ανι­στό­ρη­το. Η οι­κο­νο­μία και η κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή είναι οι προ­τε­ραιό­τη­τες που κα­θο­ρί­ζο­νται σκλη­ρά από τις κα­τα­στά­σεις.

ΔΑ: Εχετε μι­λή­σει, αλή­θεια, πολ­λές φορές για την επέν­δυ­ση στην κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή.

ΓΧ: Στον άν­θρω­πο κύριε Αθα­να­σί­ου. Και εκεί οδη­γού­νται και οι πε­ρισ­σό­τε­ροι οι­κο­νο­μι­κοί πόροι μας.

Γιατί καμία αξία δεν έχει κά­ποιο έργο σε μια άρ­ρω­στη κοι­νω­νία. Όπως καμία αξία επί­σης δεν θα είχε κα­νέ­να έργο αν είχε κα­ταρ­ρεύ­σει η οι­κο­νο­μία μας.

ΔΑ: Ετσι όπως το βά­ζε­τε, δεν μπορώ παρά να συμ­φω­νή­σω. Αλλά γιατί αυτό δεν το βλέ­πει με τον ίδιο τρόπο ο κό­σμος;

ΓΧ: Γιατί η κοι­νω­νία θε­ω­ρεί, εφαλ­μέ­να, δε­δο­μέ­νη την καλή πο­ρεία της οι­κο­νο­μί­ας και την ύπαρ­ξη κοι­νω­νι­κού κρά­τους.

ΔΑ: Ποιός φταί­ει για αυτό ;

ΓΧ: Οι πο­λι­τι­κοί. Γιατί δεν εξη­γούν τα πράγ­μα­τα με την ακρί­βεια που απαι­τεί­ται. Γιατί συχνά φο­βού­νται να πε­ρι­γρά­ψουν τους κιν­δύ­νους σε όλη την έκτα­σή τους.

ΔΑ: Η οι­κο­νο­μία μας όμως εξαρ­τά­ται σχε­δόν απο­κλει­στι­κά απο την πο­ρεία του Του­ρι­σμού.

ΓΧ: Οχι σχε­δόν. Εξαρ­τά­ται απο­κλει­στι­κά απο την πο­ρεία του Του­ρι­σμού. Δεν κιν­δύ­νευ­σε κύριε Αθα­να­σί­ου ο Του­ρι­σμός τα τε­λευ­ταία χρό­νια;

ΔΑ: Σί­γου­ρα και πολύ.

ΓΧ: Και πως βγήκε από τον κίν­δυ­νο, στον αυ­τό­μα­το πι­λό­το;

ΔΑ: Εσείς κά­νε­τε τις ερω­τή­σεις η εγώ;

ΓΧ: Εσείς (γελά). Βγήκε λοι­πόν μέσω της εφαρ­μο­γής ενός πολύ συ­νε­κτι­κού σχε­δί­ου που είχε ως προ­ϋ­πό­θε­ση και την λήψη πολύ τολ­μη­ρών απο­φά­σε­ων. Στο ρεκόρ του 2022 φτά­σα­με μόνο μετά και μέσα απο τις πολύ δύ­σκο­λες απο­φά­σεις που πή­ρα­με το 2020. Γιατί, αυτό απο­λαύ­σα­με το 2022. Το με­ρί­διο αγο­ράς και την εμπι­στο­σύ­νη που κερ­δί­σα­με το ᾽20 και ᾽21.

ΔΑ: Το λέτε επί­μο­να αυτό.

ΓΧ: Ναί, γιατί πρέ­πει να εκ­παι­δεύ­σου­με την κοι­νω­νία στην αλή­θεια και στο ότι δεν υπάρ­χει πλέον τί­πο­τα δε­δο­μέ­νο. Αυτό μας δί­δα­ξαν τα τε­λευ­ταία χρό­νια της πα­γκό­σμιας ιστο­ρί­ας. Χρειά­ζε­ται αγώ­νας για κάθε βήμα και κάθε πόντο ανό­δου. Και εμείς πε­τύ­χα­με άλμα ανό­δου και όχι μόνο πό­ντους.

ΔΑ: Οφεί­λω να δη­λώ­σω ότι στις με­τρή­σεις κα­τα­γρά­φε­τε η εμπι­στο­σύ­νη που έχει η κοι­νω­νία στο πρό­σω­πο σας ως δια­χει­ρι­στή κρί­σε­ων.

ΓΧ: Μνη­μό­νια, προ­σφυ­γι­κό, παν­δη­μία, φυ­σι­κές κα­τα­στρο­φές, ενερ­γεια­κό και ο Θεός ξέρει τι μας επι­φυ­λάσ­σει ακόμα το μέλ­λον.

ΔΑ: Φο­βά­στε για κάτι χει­ρό­τε­ρο;

ΓΧ: Είμαι έτοι­μος και νο­μί­ζω και επαρ­κώς εκ­παι­δευ­μέ­νος (γελά) πια σε κρί­σεις. Οπως είμαι έτοι­μος και στο να αγω­νί­ζο­μαι να με­τα­τρα­πεί σε ευ­και­ρία η κάθε κρίση κύριε Αθα­να­σί­ου. Γιατί, έτσι βγή­καν τα νησιά μας μπρο­στά και απο νησιά άγο­νης γραμ­μής, όπως τα έλε­γαν κά­πο­τε, πέ­ρα­σαν στην πρώτη γραμ­μή του πα­γκό­σμιου εν­δια­φέ­ρο­ντος στην και­νο­το­μία και στην αει­φο­ρία. Γιατί, έτσι πέ­τυ­χαν τα νησιά μας το υψη­λό­τε­ρο επί­πε­δο οι­κο­νο­μί­ας που είχαν ποτέ, γιατί έτσι βγή­κα­με απο την μι­ζέ­ρια της υπο­χρη­μα­το­δό­τη­σης, γιατί έτσι πε­ρά­σα­με στον σχε­δια­σμό του Αύριο σε αντί­θε­ση με την μοι­ρο­λα­τρι­κή πο­λι­τι­κή του όσα φέρει ο και­ρός. Γιατί, έτσι στε­κό­μα­στε σή­με­ρα όρ­θιοι εν μέσω μιας πρω­το­φα­νούς πα­γκό­σμιας κα­ται­γί­δας.

ΔΑ: Χει­μαρ­ρώ­δης και με πάθος.

ΓΧ: Ναι, με πάθος πρέ­πει να πο­λι­τεύ­ε­σαι κύριε Αθα­να­σί­ου. Με το πάθος του πρω­τα­θλη­τή. Και όχι με την κα­κο­μοι­ριά του δήθεν αδι­κη­μέ­νου.

ΔΑ: Τώρα που ζε­σταί­νει πο­λι­τι­κά η συ­ζή­τη­ση, πέ­ρα­σε η ώρα και κα­τα­λα­βαί­νω οτι κάπου εδώ τε­λειώ­νει και ο χρό­νος μας. Λυ­πά­μαι γιατί είχα πολ­λές ερω­τή­σεις, που δεν πρό­λα­βα.

ΓΧ: Νέος είστε και εμείς θα συ­νε­χί­σου­με να προ­σφέ­ρου­με καλό εσπρέσ­σο (γελά)

ΔΑ: Δυό τε­λευ­ταί­ες ερω­τή­σεις.

Αγα­πη­μέ­νος μου­σι­κός της νιό­της σας;

ΓΧ: Tom Waits

ΔΑ: Αγα­πη­μέ­νος συγ­γρα­φέ­ας της νιό­της σας;

ΓΧ: Κορ­νή­λιος Κα­στο­ριά­δης

ΔΑ: Κορ­νή­λιος Κα­στο­ριά­δης, αγα­πη­μέ­νος συγ­γρα­φέ­ας πο­λι­τι­κού του συ­ντη­ρη­τι­κού χώρου;

ΓΧ: Δύο πα­ρα­τη­ρή­σεις σε αυτό που εί­πα­τε. Πρώ­τον, θέ­λε­τε να μου δεί­ξε­τε τους προ­ο­δευ­τι­κούς πο­λι­τι­κούς με πα­ρα­δείγ­μα­τα της προ­ο­δευ­τι­κό­τη­τας τους στην πράξη και όχι στα λόγια; Δεύ­τε­ρον, με ρω­τή­σα­τε για την πε­ρί­ο­δο της νιό­της μου (γελα)

ΔΑ: Ευχές;

ΓΧ: Υγεία και Καλές Ει­δή­σεις για όλο τον κόσμο.

Ευ­χι­σμέ­νος ο και­νούρ­γιος χρό­νος.

ΔΑ: Ο πήχης ;

ΓΧ: Κύριε Αθα­να­σί­ου, ο πήχης στο Νότιο Αι­γαίο έχει πλέον μπεί στο να κά­νου­με το αδύ­να­το δυ­να­τό.