Εφιαλτικές συνθήκες για χιλιάδες πρόσφυγες στην Ειδομένη

Βρέχει αστα­μά­τητα στην Ειδο­μένη, από το μεση­μέρι του Σαβ­βά­του και καθ’ όλη τη διάρ­κεια της Κυρια­κής, και οι περισ­σό­τε­ροι από 12.000 πρό­σφυ­γες που βρί­σκο­νται στον καταυ­λι­σμό είναι ανα­γκα­σμέ­νοι να ζουν μέσα στις πλημ­μυ­ρι­σμέ­νες σκηνές τους.

Ο καταυ­λι­σμός καθη­με­ρινά βου­λιά­ζει όλο και περισ­σό­τερο στη λάσπη. Οικο­γέ­νειες στοι­βά­ζο­νται σε μικρές σκηνές που δια­τη­ρού­νται σε καλύ­τερη κατά­σταση, καθώς άλλες είναι εντελώς πλημ­μυ­ρι­σμέ­νες. Οι πρό­σφυ­γες προ­σπα­θούν να προ­στα­τευ­θούν με κάθε τρόπο από τη δυνατή βροχή, αλλά αυτό δεν είναι δυνατόν με τα μέσα που δια­θέ­τουν.

Μάχες δίνο­νται για ένα αδιά­βροχο και αγώνας για να στε­γνώ­σει κάποιο ρούχο. Εκείνοι που κατα­φέρ­νουν να ανάψουν υπο­τυ­πώ­δεις φωτιές για να ζεστα­θούν τα μέλη της οικο­γέ­νειάς τους, ή για να μαγει­ρευ­τεί φαγητό, κάθο­νται πάνω από τη φωτιά με ομπρέ­λες για να την προ­στα­τέ­ψουν από τη βροχή.

Την ίδια ώρα, ακόμα και κάτω από δυνατή βροχή, δεν μειώ­νο­νται οι ουρές για το συσ­σί­τιο. Η έλλειψη φαγητού είναι ένα από τα βασικά προ­βλή­ματα των προ­σφύ­γων στην Ειδο­μένη, παρά τις προ­σπά­θειες των ανθρω­πι­στι­κών οργα­νώ­σεων.

Οι άθλιες συν­θή­κες δια­βί­ω­σης και υγιει­νής αντα­να­κλώ­νται στο πρώτο κρούσμα ηπα­τί­τι­δας Α που εντο­πί­στηκε σε 9χρονο παιδί, το οποίο μετα­φέρ­θηκε στο Ιππο­κρά­τειο για νοση­λεία. Δεκάδες άλλα παιδιά μετα­φέ­ρο­νται στο νοσο­κο­μείο του Κικλίς ή στη Θεσ­σα­λο­νίκη για ιώσεις και βρογ­χιο­λί­τι­δες. Ωστόσο, φόβοι υπάρ­χουν και για νέα κρού­σματα ηπα­τί­τι­δας Α, ή ακόμη και για κρού­σματα λεπτο­σπεί­ρω­σης.

Το ΚΕΕΛΠΝΟ διέ­ψευσε ότι εντο­πί­στηκε και δεύτερο κρούσμα ηπα­τί­τι­δας Α, αλλά όπως δήλωσε και ο πρό­ε­δρος του Κέντρου Αθα­νά­σιος Γιαν­νό­που­λος: «Οι συν­θή­κες που επι­κρα­τούν στην Ειδο­μένη είναι απε­ρί­γρα­πτες».

Ο ίδιος εξέ­φρασε την εκτί­μηση ότι η κατά­σταση «δεν διορ­θώ­νε­ται με οποιεσ­δή­ποτε παρεμ­βά­σεις, είναι ένας βαλ­τό­το­πος» και πως «πρέπει να μετα­κι­νη­θούν όλοι αυτοί οι συνάν­θρω­ποί μας από τον άναρχο αυτόν καταυ­λι­σμό σε συγκε­κρι­μένα σημεία που έχουν δημιουρ­γη­θεί».

Παρά τον εφιάλτη που ζουν, όμως, οι πρό­σφυ­γες εξα­κο­λου­θούν να ελπί­ζουν ότι τα σύνορα θα ανοί­ξουν και γι’ αυτό στην πλειο­νό­τητά τους αρνού­νται να φύγουν από την Ειδο­μένη. Κάποιοι πραγ­μα­το­ποιούν κινη­το­ποι­ή­σεις δια­μαρ­τυ­ρίας, με αυτο­σχέ­δια πλακάτ, ή κάθο­νται πάνω στις γραμμές του τρένου, ή προει­δο­ποιούν για απεργία πείνας. Κεντρικό μήνυμα όλων των κινη­το­ποι­ή­σεων είναι το αίτημα να ανοί­ξουν τα σύνορα και να αντι­με­τω­πι­στούν ως άνθρω­ποι.

Κάποιοι άλλοι, λίγοι πάντως, έχουν δεχθεί να μετα­κι­νη­θούν σε κέντρα φιλο­ξε­νίας, αν και στα­διακά όλοι οι χώροι γεμί­ζουν ασφυ­κτικά.

Την Κυριακή άνοιξε ένα νέο κέντρο στην Ριτσώνα και σε αυτό έγιναν προ­σπά­θειες να μετα­φερ­θούν πρό­σφυ­γες από τον Πειραιά. Στο λιμάνι, οι χώροι που έχει δια­θέ­σει ο ΟΛΠ στε­γά­ζουν περισ­σό­τε­ρους από 3.000 πρό­σφυ­γες, ενώ δεκάδες σκηνές έχουν στηθεί έξω από τις κλει­στές εγκα­τα­στά­σεις.

Αν και ο προ­γραμ­μα­τι­σμός ανέφερε ότι θα μετα­φέ­ρο­νταν 1.000 πρό­σφυ­γες από τον Πειραιά στη Ριτσώνα, έως το βράδυ της Κυρια­κής μόλις 300 είχαν πειστεί να επι­βι­βα­στούν στα λεω­φο­ρεία.

in.gr