Μια υπόθεση ενδοοικογενειακής βίας με θύμα ένα παιδί, που επί σειρά ετών φέρεται να ζούσε μέσα στο ίδιο του το σπίτι κάτω από καθεστώς εκφοβισμού και σωματικών επιθέσεων, έφτασε στην αίθουσα του δικαστηρίου και κατέληξε σε καταδικαστική απόφαση. Στο εδώλιο κάθισε η μητέρα της ανήλικης, αλλοδαπή υπήκοος αλβανικής καταγωγής, η ηλικία της οποίας δεν προσδιορίζεται στα διαθέσιμα στοιχεία, την οποία το δικαστήριο έκρινε ένοχη για διακεκριμένη περίπτωση σωματικής βίας, τελεσθείσα κατ’ εξακολούθηση σε βάρος μέλους της οικογένειας ανίκανου να αντισταθεί.
Πρόκειται για μια περίπτωση που, όπως προέκυψε, δεν αφορούσε ένα μεμονωμένο ξέσπασμα, αλλά μια συμπεριφορά που επαναλαμβανόταν για χρόνια, με αφορμές που κατά την κατηγορία σχετίζονταν ακόμη και με τις δουλειές του σπιτιού.
Τα περιστατικά που οδήγησαν στην καταδίκη
Σύμφωνα με την κατηγορία, η βία ασκούνταν σε βάρος της ανήλικης σε διάφορες χρονικές περιόδους μεταξύ των ετών 2019 και 2025. Το παιδί φέρεται να δεχόταν χτυπήματα όταν δεν ανταποκρινόταν στις οικιακές εργασίες που του ανέθετε η μητέρα του, σε ένα κλίμα που χαρακτηρίστηκε ως συστηματικά βίαιο.
Το πρώτο περιστατικό τοποθετείται χρονικά στο καλοκαίρι του 2019, όταν η ανήλικη ήταν μόλις 10 ετών. Σύμφωνα με όσα έκρινε το δικαστήριο, η μητέρα επιτέθηκε στο παιδί χτυπώντας το με τα χέρια της, αλλά και με πλάστη, σε διάφορα σημεία του σώματος, στα χέρια και στα πόδια, με αποτέλεσμα να του προκαλέσει μώλωπες και άλλες, μη προσδιοριζόμενες με ακρίβεια, σωματικές βλάβες.
Δεύτερο περιστατικό καταγράφηκε το καλοκαίρι του 2021, όταν η ανήλικη ήταν 12 ετών. Όπως αναφέρεται, η κατηγορουμένη εκσφενδόνισε ένα γυάλινο τετράγωνο μπολ προς το παιδί. Από τη θραύση του γυαλιού, η ανήλικη τραυματίστηκε στο αριστερό της χέρι και αιμορράγησε.
Το πιο πρόσφατο περιστατικό συνέβη στις 3 Νοεμβρίου 2025. Η μητέρα φέρεται να χτύπησε την κόρη της με τα χέρια στον λαιμό και στην πλάτη, προκαλώντας της μώλωπα, και στη συνέχεια επιχείρησε να τη σπρώξει την ώρα που εκείνη βρισκόταν στις σκάλες της οικίας. Το συμβάν αυτό, που εμπεριείχε στοιχείο άμεσου κινδύνου για τη σωματική ακεραιότητα της ανήλικης, λειτούργησε ως το τελευταίο επεισόδιο μιας υπόθεσης που είχε ξεκινήσει χρόνια νωρίτερα.
Η απόφαση του δικαστηρίου
Με βάση το σύνολο των στοιχείων, το Μονομελές Πλημμελειοδικείο έκρινε την κατηγορουμένη ένοχη. Η πράξη χαρακτηρίστηκε ως διακεκριμένη περίπτωση ενδοοικογενειακής σωματικής βίας, τελεσθείσα κατ’ εξακολούθηση σε βάρος ανήλικου μέλους της οικογένειας ανίκανου να αντισταθεί, σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις του νόμου 3500/2006 για την αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας, σε συνδυασμό με το άρθρο 308 του Ποινικού Κώδικα.
Η ποινή που επιβλήθηκε ήταν φυλάκιση 2 ετών. Το δικαστήριο χορήγησε ανασταλτικό χαρακτήρα στην εκτέλεσή της, με αναστολή 3 ετών, γεγονός που σημαίνει ότι η καταδικασθείσα δεν οδηγείται στη φυλακή, εφόσον δεν υποπέσει σε νέο αδίκημα εντός του διαστήματος αυτού.
Ο ρόλος του πατέρα και η αποκλειστική επιμέλεια
Καθοριστική για την υπόθεση υπήρξε η στάση του πατέρα, ο οποίος παρέστη ενώπιον του δικαστηρίου προς υποστήριξη της κατηγορίας, ενεργώντας για λογαριασμό της ανήλικης θυγατέρας του. Ο πατέρας ασκεί την αποκλειστική επιμέλεια του παιδιού, στοιχείο που του έδωσε τη δυνατότητα να σταθεί νομικά στο πλευρό της και να επιδιώξει την ποινική αντιμετώπιση των όσων φέρεται να υπέστη το παιδί. Στη δικαστική διαδικασία εκπροσωπήθηκε από συνήγορο.
Η παρουσία της πλευράς της ανήλικης στην αίθουσα ανέδειξε και τη διάσταση της προστασίας του παιδιού, καθώς πρόκειται για περίπτωση όπου ο ένας γονέας φέρεται να ήταν ο δράστης και ο άλλος ανέλαβε ρόλο προστάτη.
Για την υποστήριξη της κατηγορίας παρέστη η κ. Χρύσα Κούρου.

Καταδικάστηκε η μητέρα που κακοποιούσε επί χρόνια την ανήλικη κόρη της

Στο εδώλιο την Παρασκευή πατέρας για κακοποίηση και προσβολή γενετήσιας αξιοπρέπειας των δύο ανήλικων παιδιών του

Νέα στοιχεία-σοκ για την κακοποίηση των γυναικών στη Ρόδο, που καταδεικνύουν τη συνεχιζόμενη και ραγδαία αύξηση των περιστατικών, φέρνει σήμερα στο φως της δημοσιότητας η «δημοκρατική».
Η εφιαλτική τροχιά της έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας στο νησί μας όχι μόνο δεν ανακόπτεται, αλλά το πρώτο πεντάμηνο του 2026 επιβεβαιώνει τους χειρότερους φόβους των ειδικών ότι η κοινωνική αυτή παθογένεια ριζώνει βαθύτερα, σπάζοντας το ένα αρνητικό ρεκόρ μετά το άλλο.
Δυστυχώς, η ανησυχητική άνοδος των αριθμών που καταγράφονται επισήμως αποτελεί μόνο την κορυφή του παγόβουνου. Όπως επανειλημμένα έχει αναδείξει η «δ» τα στοιχεία αυτά δεν ανταποκρίνονται στον πραγματικό αριθμό των θυμάτων, καθώς η ντροπή, ο φόβος και ο κοινωνικός αποκλεισμός κρατούν ακόμα ερμητικά κλειστά τα στόματα πολλών κακοποιημένων γυναικών στην τοπική μας κοινωνία.
45 γυναίκες στην πόρτα του Συμβουλευτικού Κέντρου
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της «δ» από τη Διεύθυνση Κοινωνικής Πολιτικής και Υγείας -Δομές Υποστήριξης Γυναικών, από την 1η Ιανουαρίου 2026 μέχρι και τις 31 Μαΐου 2026, το Συμβουλευτικό Κέντρο Γυναικών του Δήμου Ρόδου δέχθηκε συνολικά 35 νέες υποδοχές γυναικών-θυμάτων βίας. Πρόκειται για γυναίκες που βρήκαν το σθένος να περάσουν για πρώτη φορά το κατώφλι της δομής, ζητώντας προστασία και καθοδήγηση.
Παράλληλα, στο ίδιο ακριβώς διάστημα, καταγράφηκαν 10 επάνοδοι. Πρόκειται για περιπτώσεις γυναικών που είχαν ζητήσει βοήθεια στο παρελθόν και αναγκάστηκαν, λόγω υποτροπής της βίας ή νέων απειλών, να επιστρέψουν στις δομές υποστήριξης. Ο αριθμός αυτός (συνολικά 45 περιπτώσεις σε μόλις 150 ημέρες) θεωρείται εξαιρετικά αυξημένος για τα δεδομένα της τοπικής κοινωνίας.
Στο ίδιο διάστημα (Ιανουάριος – Μάιος 2026), 6 γυναίκες μαζί με τα πέντε συνολικά παιδιά τους χρειάστηκαν ασφαλή διαμονή και προστασία από τον θύτη, βρίσκοντας καταφύγιο στον Ξενώνα Φιλοξενίας.

Ένας αθόρυβος, καθημερινός πόλεμος
Πίσω από αυτή την ψυχρή γλώσσα των στατιστικών, κρύβεται ένας καθημερινός, αθόρυβος αγώνας που δίνουν οι άνθρωποι των Δομών Υποστήριξης του Δήμου Ρόδου με υπομονή, ενσυναίσθηση και επαγγελματισμό.
Το στελεχιακό δυναμικό, κοινωνικοί λειτουργοί, ψυχολόγοι, νομικοί και παιδαγωγοί, αποτελεί το δίχτυ ασφαλείας, τη σανίδα σωτηρίας για δεκάδες γυναίκες που ζουν σε καθεστώς τρόμου στα σπίτια τους.
Το Συμβουλευτικό Κέντρο Ρόδου αποτελεί την υπηρεσία πρώτης γραμμής, καλύπτοντας την ανάγκη παροχής άμεσης αρωγής. Όταν μια γυναίκα φτάνει εκεί, αντιμετωπίζεται με βαθιά ενσυναίσθηση και προσοχή, ξεκινώντας μια επίπονη διαδικασία ψυχολογικής και κοινωνικής στήριξης για την επούλωση του τραύματος και την ανάκτηση της χαμένης αυτοπεποίθησης.
Παράλληλα, η νομική συμβουλευτική έρχεται να ξεδιαλύνει το τοπίο για τα δικαιώματά τους, ενώ οι δράσεις προώθησης στην απασχόληση σπάνε την οικονομική εξάρτηση από τον θύτη, που είναι και η πιο συχνή «αλυσίδα» εγκλωβισμού.
Όταν όμως η ζωή η δική τους και των παιδιών τους κρέμεται από μια κλωστή, ο Ξενώνας Φιλοξενίας μετατρέπεται σε ένα απόρρητο, απροσπέλαστο οχυρό ανθρωπιάς. Λειτουργώντας καθημερινά όλο το 24ωρο, επτά ημέρες την εβδομάδα και με αυστηρά μέτρα ασφαλείας σε διασύνδεση με την Αστυνομία, προσφέρει την ασφαλή στέγη και τη διατροφή που στερήθηκαν. Είναι μάλιστα εξαιρετικά κρίσιμο ότι η δομή ενισχύθηκε με Παιδαγωγό και Σύμβουλο Υποδοχής, καθώς τα παιδιά δεν είναι απλοί συνοδοί, αλλά μάρτυρες ή αποδέκτες της ίδιας βάναυσης βίας. Η εξειδικευμένη φροντίδα που λαμβάνουν στοχεύει ακριβώς εκεί, στο να σπάσει ο κύκλος της κακοποίησης, ώστε να μην γίνουν οι θύτες ή τα θύματα του αύριο.
Η μαύρη βίβλος των προηγούμενων ετών
Αυτή η έξαρση του 2026 δεν ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία, αλλά αποτελεί τη συνέχεια μιας ζοφερής κατάστασης.
Το έτος 2025, το Συμβουλευτικό Κέντρο υποστήριξε συνολικά 95 γυναίκες, εκ των οποίων οι 72 ήταν νέες υποδοχές, πραγματοποιώντας τον ασύλληπτο αριθμό των 836 συνεδρίων στήριξης. Παράλληλα, ο Ξενώνας παρείχε ασφαλή διαμονή σε 27 άτομα (μητέρες και παιδιά).
Δέκα χρόνια προσφοράς
Οι Δομές Υποστήριξης Γυναικών της Ρόδου συμπληρώνουν πλέον πάνω από μια δεκαετία λειτουργίας, διάστημα στο οποίο οι δομές έχουν προσφέρει αθροιστικά τις υπηρεσίες τους σε περισσότερες από 900 γυναίκες!
Από το Συμβουλευτικό Κέντρο εξυπηρετήθηκαν περίπου 700 γυναίκες, ενώ στον Ξενώνα φιλοξενήθηκαν 200 μητέρες με τα παιδιά τους. Η ακτινογραφία των στατιστικών στοιχείων σοκάρει και απομυθοποιεί κάθε στερεότυπο: Στη συντριπτική του πλειονότητα (73%) πρόκειται για Ελληνίδες, απόφοιτες δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, έγγαμες με παιδιά, άνεργες, ηλικίας 25 έως 45 ετών, οι οποίες υπέστησαν βάναυση ενδοοικογενειακή βία από τους ίδιους τους συζύγους τους.
Είναι σημαντικό να αναφερθεί πως τόσο το αρμόδιο τμήμα της Αστυνομίας στη Ρόδο που ασχολείται με την έμφυλη βία, όσο και οι κοινωνικές υπηρεσίες του Δήμου και οι δομές δικτύωσης, συνεργάζονται πλέον στενά, δίνοντας μια οργανωμένη μάχη. Παράλληλα, οι 36 στοχευμένες δράσεις ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης που υλοποιήθηκαν σε σχολεία και φορείς, με τη συμμετοχή 800 μαθητών και 100 φοιτητών, δείχνουν ότι η λύση αναζητείται και στην πρόληψη, στη ρίζα του προβλήματος.
Ωστόσο, η ραγδαία αύξηση των αριθμών του πρώτου πενταμήνου του 2026 δείχνει ότι η κοινωνία της Ρόδου οφείλει να κρατήσει τα μάτια της ορθάνοιχτα.
Η βία πίσω από τους τοίχους του διπλανού σπιτιού δεν είναι ιδιωτική υπόθεση, μας αφορά όλους και δεν επιτρέπει σε κανέναν μας να εφησυχάζει.

Σοκάρουν τα στοιχεία για την κακοποίηση γυναικών στη Ρόδο το 2026

Υπάρχουν λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ σε ανακριτή, αλλά κατέληξαν να βαραίνουν περισσότερο από κάθε επίσημη κατάθεση. Στην πολύκροτη υπόθεση της σεξουαλικής κακοποίησης 13χρονου κοριτσιού από τον 38χρονο θετό της πατέρα, που έχει προκαλέσει σάλο στην Ρόδο, υπόθεση που εκδικάστηκε στην Κω, ένα από τα στοιχεία που στήριξαν την ενοχή του κατηγορουμένου δεν προήλθε από την ανάκριση, αλλά από μια φερόμενη ομολογία του ίδιου σε πρόσωπο του επαγγελματικού του περιβάλλοντος.
Και είναι ακριβώς αυτή η κατηγορία αποδεικτικού υλικού που η πρόσφατη νομολογία του Αρείου Πάγου αντιμετωπίζει ως απολύτως νόμιμη και αξιοποιήσιμη, θωρακίζοντας νομικά τη χρήση της στο ακροατήριο.

Η ομόφωνη καταδίκη και το ύψος της ποινής
Το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Κω, ολοκληρώνοντας την ακροαματική διαδικασία στις 14 Ιανουαρίου 2026, έπειτα από δίκη που είχε ξεκινήσει στις 12 Ιανουαρίου 2026, έκρινε ομοφώνως ένοχο τον 38χρονο για κατ’ εξακολούθηση βιασμό, για κατάχρηση ανηλίκου που δεν είχε συμπληρώσει τα 14 έτη με την επιβαρυντική περίσταση της συνοίκησης, καθώς και για προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας, με θύμα τη 13χρονη θετή του κόρη.
Η εισαγγελέας της έδρας είχε προτείνει ισόβια κάθειρξη για την πρώτη πράξη, 15 έτη για τη δεύτερη και 2 έτη για την τρίτη.
Το δικαστήριο επέβαλε τελικά ποινή ισόβιας κάθειρξης και 16 ετών, μαζί με χρηματική ποινή 360 ημερήσιων μονάδων προς 10 ευρώ η καθεμία, και απέρριψε τα ελαφρυντικά. Η ομοφωνία, σε μια δίκη με τέτοιο βάρος, δεν λειτουργεί ως τυπική διατύπωση. Αποτυπώνει την κρίση ότι το αποδεικτικό υλικό θεωρήθηκε συμπαγές και επαρκές, χωρίς περιθώρια αμφιβολίας ως προς την ευθύνη.

Η φερόμενη παραδοχή που μεταφέρθηκε στο δικαστήριο
Οπως έγραψε η «δημοκρατική» πρώην εργοδότης του κατηγορουμένου κατέθεσε ότι ο 38χρονος του είχε αποκαλύψει πως είχε προβεί σε σεξουαλική επαφή με την ανήλικη 2 φορές. Η φερόμενη παραδοχή έγινε, κατά τη μαρτυρία, λίγες ημέρες μετά την απομάκρυνσή του από το σπίτι, σε χρόνο κατά τον οποίο η εκπεφρασμένη θέση του ήταν ότι δεν είχε διαπράξει βιασμό.
Κατά την ίδια κατάθεση, ο κατηγορούμενος φέρεται να επιχείρησε να μετατοπίσει την ευθύνη στο ίδιο το παιδί, αποδίδοντας στη συμπεριφορά του προκλητικό χαρακτήρα, με τον ισχυρισμό ότι «η μικρή τον προκαλούσε». Πρόκειται για διατύπωση που σε υποθέσεις αυτού του είδους εκλαμβάνεται ως μοτίβο απενοχοποίησης του δράστη και όχι ως ελαφρυντικό στοιχείο.
Ο μάρτυρας ανέφερε ακόμη ότι ο 38χρονος του περιέγραψε τις συνθήκες υπό τις οποίες έγιναν οι επαφές και ότι του επέδειξε ηλεκτρονικά μηνύματα που αντάλλασσε με την ανήλικη μέσω εφαρμογής επικοινωνίας.
Το κρίσιμο σημείο, από νομική σκοπιά, είναι ότι η παραδοχή αυτή δεν δόθηκε ενώπιον αρχής και δεν αποτελεί προϊόν επίσημης εξέτασης.
Ειπώθηκε εκτός διαδικασίας, σε ιδιώτη, ο οποίος στη συνέχεια τη μετέφερε στο δικαστήριο ως μάρτυρας. Και εδώ ακριβώς αποκτά σημασία η πρόσφατη κρίση του ανωτάτου δικαστηρίου.
Τι όρισε ο Άρειος Πάγος με την απόφαση 394/2024
Η απόφαση 394/2024 του Ε’ Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου δεν αφορά την υπόθεση της Κω. Προέκυψε από εντελώς διαφορετική δικαστική διαμάχη, αυτή ενός εμπόρου ξυλείας που είχε καταδικαστεί για παράνομη εκχέρσωση δασικής έκτασης και ο οποίος ζήτησε να ακυρωθεί η καταδίκη του, υποστηρίζοντας ότι τα ίδια του τα λόγια χρησιμοποιήθηκαν εναντίον του κατά παράβαση του δικαιώματος σιωπής.
Ο έμπορος είχε ομολογήσει αυθόρμητα σε δασικό υπάλληλο, σε προκαταρκτικό στάδιο και πριν αποκτήσει την ιδιότητα του κατηγορουμένου, ότι ο ίδιος είχε ανοίξει παράνομο δρόμο μέσα στο δάσος.
Παρότι τα πραγματικά περιστατικά δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους, η απόφαση λειτουργεί ως νομολογία, δηλαδή ως αρχή που μπορεί να επικληθεί αυτοτελώς σε κάθε ανάλογη περίπτωση. Το ανώτατο δικαστήριο έθεσε καθαρό κανόνα. Ο νόμος προστατεύει τον κατηγορούμενο από τον εξαναγκασμό σε ομολογία κατά την επίσημη ανάκριση, όχι όμως και από τις αποκαλύψεις που ο ίδιος επιλέγει να κάνει, με τη θέλησή του, σε τρίτα πρόσωπα εκτός διαδικασίας. Όπως έκρινε, δεν επέρχεται παραβίαση της αρχής της μη αυτοενοχοποίησης από την αξιοποίηση όσων ο ίδιος αποκάλυψε οικειοθελώς σε τρίτους, οι οποίοι δεν εμποδίζονται να αναφέρουν στις καταθέσεις τους ό,τι πληροφορήθηκαν από αυτόν, χωρίς να προκαλείται καμία ακυρότητα της διαδικασίας.

Η γέφυρα ανάμεσα στη νομολογία και την υπόθεση της Κω
Μεταφερόμενη στα δεδομένα της Κω, η αρχή αυτή αποκτά άμεση πρακτική αξία. Η μαρτυρία του πρώην εργοδότη αφορά ακριβώς μια οικειοθελή παραδοχή του ίδιου του κατηγορουμένου σε τρίτο, εκτός κάθε επίσημης εξέτασης. Με βάση τη νομολογία του ανωτάτου δικαστηρίου, ένας τέτοιος μάρτυρας νομίμως μεταφέρει στο ακροατήριο όσα του αποκαλύφθηκαν, και η κατάθεσή του αποτελεί έγκυρο αποδεικτικό στοιχείο που δεν θίγει το δικαίωμα σιωπής.
Δεν πρόκειται, επομένως, για κρίση του Αρείου Πάγου επί της υπόθεσης της Κω, η οποία παραμένει πρωτόδικη. Πρόκειται για το νομικό πλαίσιο που θα διέπει το ζήτημα της αποδεικτικής αξιοποίησης της συγκεκριμένης μαρτυρίας, εφόσον η υπόθεση οδηγηθεί στον επόμενο βαθμό. Αν δηλαδή προβληθεί ο ισχυρισμός ότι η ομολογία προς τον πρώην εργοδότη δεν έπρεπε να ληφθεί υπόψη, η απάντηση που έχει ήδη δώσει η νομολογία είναι ότι μια τέτοια αξιοποίηση είναι σύννομη.

Η στάση της υπεράσπισης
Ο 38χρονος δήλωσε από την πρώτη στιγμή απόλυτη άρνηση των κατηγοριών. Υποστήριξε ότι δεν έμεινε ποτέ μόνος με την ανήλικη, επικαλούμενος το ωράριο της εργασίας του και τη συνεχή παρουσία τρίτων στο σπίτι. Αναγνώρισε 2 περιστατικά έντονου εναγκαλισμού, τα οποία χαρακτήρισε αμήχανα και χωρίς σεξουαλική χροιά, ισχυριζόμενος ότι παρερμηνεύθηκαν. Αμφισβήτησε τη βασική ιατροδικαστική γνωμάτευση ως πρόχειρη και επικαλέστηκε τεχνικές εκτιμήσεις ιδιωτών ιατροδικαστών και παιδοψυχολόγων, οι οποίες κατά την άποψή του πρότειναν εναλλακτικές αναγνώσεις, ενώ κατήγγειλε κοινωνικό στιγματισμό και διαδικτυακή στοχοποίηση.
Τη θέση αυτή κλήθηκε να στηρίξει η υπεράσπιση, με συνηγόρους τους κ.κ. Στέλιο Κιουρτζή και Δήμο Μουτάφη, ενώ για την υποστήριξη της κατηγορίας παρέστη ο κ. Γιώργος Κυπραίος.

Πώς άνοιξε ο φάκελος και τι βάρυνε στην κρίση
Η υπόθεση αναδύθηκε όταν η 13χρονη, έπειτα από μάθημα σεξουαλικής αγωγής, αποφάσισε να μιλήσει στη μητέρα της μέσω γραπτού μηνύματος, περιγράφοντας κακοποιητικές συμπεριφορές. Από εκείνο το σημείο ενεργοποιήθηκαν οι προβλεπόμενες διαδικασίες, με τη συμμετοχή εξειδικευμένων επαγγελματιών υγείας και τη διενέργεια ιατροδικαστικών εξετάσεων.
Καθοριστική θέση στην αποτίμηση είχε η κατάθεση της ανήλικης, η οποία ελήφθη με ειδικό πρωτόκολλο για παιδιά μάρτυρες και παρουσία παιδοψυχολόγου, και περιγράφηκε ως σταθερή και πειστική, χωρίς ενδείξεις καθοδήγησης. Οι ιατροδικαστικές εξετάσεις χαρακτηρίστηκαν συμβατές με επανειλημμένη κακοποίηση, ενώ στο υλικό περιλήφθηκαν ηλεκτρονικές συνομιλίες και συγκλίνουσες αναφορές προσώπων από το περιβάλλον του κατηγορουμένου. Στο πλαίσιο αυτό εντάχθηκε και η μαρτυρία του πρώην εργοδότη για τη φερόμενη ομολογία.
Πριν φτάσει στο ακροατήριο, η υπόθεση είχε ήδη διαγράψει φορτισμένη διαδρομή. Ο κατηγορούμενος είχε τεθεί προσωρινά κρατούμενος έπειτα από βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Ρόδου, το οποίο επιλήφθηκε μετά από διαφωνία ανάμεσα στον τακτικό Ανακριτή και την Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών. Ενώ από τη μία πλευρά προτάθηκαν περιοριστικοί όροι, με σεβασμό στο τεκμήριο αθωότητας, από την άλλη κρίθηκε ότι η διάρκεια και ο τρόπος τέλεσης των αποδιδόμενων πράξεων, σε συνδυασμό με τον κίνδυνο υποτροπής, καθιστούσαν ανεπαρκή τα ηπιότερα μέτρα. Το Συμβούλιο συντάχθηκε με την εισαγγελική θέση και διέταξε τη σύλληψη και την προσωρινή κράτηση έως την εκδίκαση.
Στην εικόνα που σχηματίστηκε προστέθηκε και κατάθεση που περιέγραφε περιστατικό σε κοινωνική εκδήλωση, όπου ο κατηγορούμενος, υπό την επίδραση αλκοόλ, φέρεται να επιδίωξε στενή επαφή με άλλες ανήλικες, στοιχείο που συνδέθηκε με την εκτίμηση περί κινδύνου υποτροπής. Το κινητό του τηλέφωνο κατασχέθηκε και τέθηκε υπό εξειδικευμένο έλεγχο για τυχόν ψηφιακά ίχνη.
Αυτό που μένει, πέρα από το ύψος της ποινής, είναι το νομικό αποτύπωμα. Μια κουβέντα που ειπώθηκε σε ανύποπτο χρόνο, μακριά από κάθε ανακριτικό γραφείο, μπορεί να φτάσει στο ακροατήριο μέσα από τα χείλη ενός τρίτου και να σταθεί ως αποδεικτικό στοιχείο. Η νομολογία του Αρείου Πάγου το έχει πλέον καταστήσει σαφές, και η υπόθεση της Κω είναι μια από τις περιπτώσεις όπου η αρχή αυτή βρίσκει την πιο χειροπιαστή εφαρμογή της.

Η ομολογία σε πρώην εργοδότη που σφραγίζει την ισόβια καταδίκη του 38χρονου για τον βιασμό της ανήλικης θετής του κόρης

Νέα σελίδα ανοίγει στην υπόθεση που αφορά στη φερόμενη κακοποίηση ενός αγοριού 14 ετών με νοητική υστέρηση, μετά τη διάσταση απόψεων που είχε προκύψει ανάμεσα στον Α’ Τακτικό Ανακριτή και την Αντεισαγγελέα ως προς τη μεταχείριση του δεύτερου κατηγορουμένου.
Η εισαγγελική λειτουργός εισήγαγε στο αρμόδιο Συμβούλιο Πλημμελειοδικών την πρότασή της, με την οποία ζητεί να αρθεί η διαφωνία υπέρ της δικής της άποψης και να επιβληθεί στον 69χρονο, σύντροφο της μητέρας του ανηλίκου, το έσχατο μέτρο δικονομικού καταναγκασμού, δηλαδή η προσωρινή κράτηση. Μέχρι να αποφανθεί το συμβούλιο, ο κατηγορούμενος παραμένει σε κατ’ οίκον περιορισμό.
Οπως έγραψε η «δημοκρατική» ο Α’ Τακτικός Ανακριτής έκρινε, μετά την απολογία της 5ης Ιουνίου 2026, ότι για την εξυπηρέτηση των σκοπών του νόμου αρκούσε η επιβολή περιοριστικών όρων. Η Αντεισαγγελέας διατύπωσε αντίθετη γνώμη, θεωρώντας ότι μόνη επαρκής λύση είναι η προσωρινή κράτηση. Καθώς οι δύο λειτουργοί δεν συνέκλιναν, η υπόθεση παραπέμφθηκε στο δικαστικό συμβούλιο, που καλείται πλέον να επιλύσει το ζήτημα.
Πώς αιτιολογεί η Αντεισαγγελέας την αναγκαιότητα της κράτησης
Στην πρότασή της η εισαγγελική λειτουργός υποστηρίζει ότι από το σύνολο του υλικού προκύπτουν σοβαρές ενδείξεις ενοχής μόνο σε βάρος του 69χρονου και όχι σε βάρος του δεύτερου κατηγορουμένου, του 60χρονου. Επισημαίνει ότι ο ίδιος ο Ανακριτής, αφήνοντας ελεύθερο τον 60χρονο χωρίς κανέναν όρο, αποδέχθηκε εμμέσως ότι ο δεύτερος δεν φέρει ευθύνη, στοιχείο που κατά την Αντεισαγγελέα ενισχύει την εικόνα ότι ο φερόμενος ως δράστης είναι ο σύντροφος της μητέρας.
Κεντρικό βάρος στην επιχειρηματολογία της δίνει στη σύνδεση ανάμεσα στο έγκαυμα του χεριού και στη φερόμενη ασέλγεια. Όπως αναφέρει, ο ανήλικος ταύτισε το πρόσωπο που τον κακοποίησε σεξουαλικά με εκείνο που του προκάλεσε το έγκαυμα από τσιγάρο, πράξη που ο 69χρονος παραδέχεται, έστω αποδίδοντάς την σε ατύχημα λόγω της υπερκινητικότητας του παιδιού. Η Αντεισαγγελέας θεωρεί ότι η αποδοχή αυτή λειτουργεί εις βάρος του, αφού, με βάση την κατάθεση του παθόντος, το πρόσωπο που τον έκαψε και το πρόσωπο που τον «πείραξε» ταυτίζονται.
Η εισαγγελική λειτουργός υποστηρίζει επίσης ότι ο τόπος όπου ο ανήλικος τοποθετεί τις πράξεις, η κουζίνα και το μπάνιο της κατοικίας, είναι χώρος στον οποίο ακώλυτη παρουσία είχε ο 69χρονος, ο οποίος είχε μετοικήσει μαζί με την οικογένεια μόλις τον τελευταίο μήνα. Αντίθετα, η παρουσία του 60χρονου, που κατονομάστηκε μία μόνο φορά από το παιδί, ήταν κατά την πρόταση περιορισμένη τοπικά και χρονικά, χωρίς να υπάρχει χώρος ελεύθερης αλληλεπίδρασης.
Ως προς το ίδιο το μέτρο, η Αντεισαγγελέας τονίζει ότι ο σοβαρός κίνδυνος τέλεσης νέων εγκλημάτων δεν μπορεί να αποκλειστεί με κανέναν περιοριστικό όρο. Υποστηρίζει ότι ούτε η απαγόρευση εξόδου από τη χώρα ούτε η υποχρέωση εμφάνισης στο αστυνομικό τμήμα αναιρούν την ελευθερία του κατηγορουμένου και, κατ’ επέκταση, τη δυνατότητα να επαναλάβει ανάλογες πράξεις. Σημειώνει ακόμη ότι η απαγόρευση προσέγγισης του συγκεκριμένου ανηλίκου είναι πλέον άνευ αντικειμένου, καθώς το παιδί διαμένει με την ενήλικη αδελφή του και τελεί υπό την πλήρη εποπτεία της. Παράλληλα κρίνει ατελέσφορη και πρακτικά ανεξέλεγκτη οποιαδήποτε απαγόρευση συναναστροφής με άλλους ανηλίκους, αναφέροντας ότι ο ίδιος ο κατηγορούμενος εξέθεσε προφορικά πως στο οικογενειακό του περιβάλλον υπάρχουν τουλάχιστον δύο ανήλικα εγγόνια. Με βάση τα παραπάνω, η εισαγγελική λειτουργός καταλήγει ότι μόνο η προσωρινή κράτηση είναι ανάλογη της βαρύτητας των πράξεων και απολύτως αναγκαία για την αποτροπή νέων ομοειδών εγκλημάτων.
Πώς περιγράφει η εισαγγελική πρόταση το ιστορικό της υπόθεσης
Στην πρότασή της η Αντεισαγγελέας ανατρέχει στην αφετηρία της υπόθεσης, τον Μάιο του 2022, όταν στο περιβάλλον ειδικού σχολείου εντοπίστηκε τραύμα στο δεξί χέρι του παιδιού, το οποίο αρχικά αποδόθηκε σε στάχτη τσιγάρου του συντρόφου της μητέρας. Η αναφορά αυτή οδήγησε σε κατεπείγουσα προκαταρκτική εξέταση, στο πλαίσιο της οποίας εξετάστηκαν ως μάρτυρες οι εκπαιδευτικοί, η μητέρα και ο ίδιος ο ανήλικος, ο οποίος υποβλήθηκε και σε ιατρικές εξετάσεις.
Σύμφωνα με πληροφορίες της «δημοκρατικής», η ιατροδικαστική εξέταση κατέγραψε εγκαυματικές περιοχές, εκδορές καθώς και ευρήματα που χαρακτηρίστηκαν συμβατά με πρόσφατη γενετήσια προσβολή, εικόνα που επιβεβαιώθηκε και από τη μεταγενέστερη ιατρική εξέταση. Η εισαγγελική πρόταση υπενθυμίζει ότι ο ανήλικος, που πάσχει από βαριά νοητική υστέρηση με ποσοστό αναπηρίας 67%, εξετάστηκε με τη συνδρομή πραγματογνώμονα ψυχολόγου, όπως προβλέπεται για τα ανήλικα θύματα.
Στην περιγραφή της η Αντεισαγγελέας αναφέρει ότι το παιδί, παρά τις σοβαρές δυσκολίες επικοινωνίας, κατέδειξε με απλοϊκές προτάσεις τον τρόπο, τον τόπο και τον χρόνο της φερόμενης κακοποίησης, καθώς και ορισμένα εξωτερικά χαρακτηριστικά του προσώπου που το έβλαψε. Όπως υπογραμμίζει, ο ανήλικος περιέγραψε έναν άνδρα κοντό, με σκούρα μαλλιά, στοιχεία που, σύμφωνα με την πρόταση, αντιστοιχούν στον 69χρονο και όχι στον 60χρονο, ο οποίος είναι αισθητά ψηλότερος και έχει λευκά μαλλιά. Η εισαγγελική λειτουργός θεωρεί ότι η αυτοπρόσωπη παρουσία και των δύο κατηγορουμένων την ίδια ημέρα επέτρεψε την επιβεβαίωση αυτής της ταύτισης.
Στο ιστορικό περιλαμβάνεται και η αλλαγή στη συμπεριφορά του παιδιού τις εβδομάδες πριν την καταγγελία. Όπως σημειώνεται, ο ανήλικος ζητούσε επίμονα τη συνεχή παρουσία εκπαιδευτικού δίπλα του, δυσανασχετούσε όταν επρόκειτο να επιστρέψει στην κατοικία όπου είχε μόλις πρόσφατα μετοικήσει και εκδήλωνε γενικότερη αποδοκιμασία προς το πρόσωπο της μητέρας του. Η εισαγγελική πρόταση αναφέρει ακόμη ότι η μητέρα, η οποία κρίθηκε ακατάλληλη από τις κοινωνικές υπηρεσίες, δεν διατηρούσε ουσιαστική επαφή με τον γιο της, ενώ το παιδί τελούσε σε πένθος για τον πρόσφατο θάνατο του βιολογικού του πατέρα.
Η ένσταση για το βάρος της ψυχολογικής εκτίμησης
Κομβικό σημείο της πρότασης αποτελεί η τοποθέτηση της Αντεισαγγελέως ως προς τον ρόλο της ψυχολόγου. Η εισαγγελική λειτουργός δέχεται ότι το αξιόπιστο μέρος της μαρτυρίας είναι πως κάποιος άνδρας ασέλγησε επί του παιδιού και ότι στο άμεσο περιβάλλον του ασκούνταν βία, ωστόσο σημειώνει πως η ψυχολόγος δεν προσδιόρισε με βεβαιότητα την ταυτότητα του δράστη, καθώς δεν είχε ενώπιόν της τους κατηγορουμένους. Σε αυτό ακριβώς το σημείο εδράζεται η διαφωνία με τον Ανακριτή, ο οποίος, κατά την πρόταση, υιοθέτησε την ασαφή αυτή τοποθέτηση και αναγνώρισε αοριστία στην κατάθεση του παθόντος.
Η θέση της υπεράσπισης
Ο 69χρονος αρνείται κατηγορηματικά κάθε εμπλοκή στις πράξεις που του αποδίδονται. Συνήγορος υπεράσπισής του είναι ο κ. Σπύρος Σαλαμαστράκης. Ο κατηγορούμενος διατείνεται ότι το έγκαυμα προέκυψε από ατύχημα, καθώς το παιδί, λόγω της έντονης κινητικότητάς του, ήρθε ξαφνικά σε επαφή με αναμμένο τσιγάρο που εκείνος κρατούσε, και υποστηρίζει ότι ουδέποτε βρέθηκε μόνος με τον ανήλικο, επικαλούμενος και το μικρό εμβαδόν της κατοικίας που επέβαλλε τη διαρκή παρουσία της μητέρας. Παραπέμπει επιπλέον σε εργαστηριακή έκθεση, σύμφωνα με την οποία δεν εντοπίστηκε γενετικό του υλικό.
Σε βάρος του 69χρονου ασκήθηκε ποινική δίωξη για κατάχρηση ανίκανου προς αντίσταση σε γενετήσια πράξη κατ’ εξακολούθηση, για γενετήσιες πράξεις με ανήλικο κατ’ εξακολούθηση και για σωματική βλάβη αδύναμου ατόμου κατ’ εξακολούθηση.

Πρόταση για προσωρινή κράτηση 69χρονου κατηγορούμενου για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκου με νοητική υστέρηση

Τα στοιχεία που παρουσίασε στη Βουλή ο υφυπουργός Δικαιοσύνης, Ιωάννης Μπούγας, απαντώντας σε επίκαιρη ερώτηση της προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωής Κωνσταντοπούλου, είναι αποκαλυπτικά: οι ποινικές διώξεις για ενδοοικογενειακή βία αυξήθηκαν από 2.534 το 2020 σε 13.486 το 2024, ενώ το 2025 διαμορφώθηκαν στις 12.880.

Σύμφωνα με το Αυτοτελές Τμήμα Συλλογής και Επεξεργασίας Δικαστικών Στατιστικών Στοιχείων (JustStat) του υπουργείου Δικαιοσύνης, τη μεγαλύτερη αύξηση παρουσιάζουν οι διώξεις για ενδοοικογενειακή παράνομη βία και απειλή, οι οποίες από 1.246 το 2020 ανήλθαν στις 6.997 το 2024 και στις 6.357 το 2025.

Αντίστοιχα, οι διώξεις για ενδοοικογενειακή σωματική βλάβη αυξήθηκαν από 1.159 το 2020 σε 5.630 το 2024 και 5.758 το 2025.

Από τις απειλές στις απόπειρες ανθρωποκτονίας
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα αδικήματα σεξουαλικής φύσης στο οικογενειακό περιβάλλον. Οι διώξεις για βιασμό και κατάχρηση σε ασέλγεια, που έως το 2023 κινούνταν σε μονοψήφια ή χαμηλά διψήφια νούμερα, ανήλθαν στις 236 το 2024 και στις 205 το 2025. Παράλληλα, οι υποθέσεις προσβολής της γενετήσιας αξιοπρέπειας αυξήθηκαν από 120 το 2020 σε 590 το 2024 και 506 το 2025.

Για πρώτη φορά από το 2024 καταγράφονται ξεχωριστά οι απόπειρες ανθρωποκτονίας στο πλαίσιο ενδοοικογενειακής βίας. Οι σχετικές διώξεις διπλασιάστηκαν μέσα σε έναν χρόνο, από 24 το 2024 σε 48 το 2025, ενώ οι απόπειρες θανατηφόρας σωματικής βλάβης αυξήθηκαν από μία σε τέσσερις.

Συνολικά, οι ανθρωποκτονίες και οι θανατηφόρες σωματικές βλάβες στο πλαίσιο ενδοοικογενειακής βίας οδήγησαν σε 20 ποινικές διώξεις το 2024 και σε 26 το 2025. Από αυτές, οι διώξεις για ανθρωποκτονία με δόλο σε βάρος μέλους της οικογένειας ή συντρόφου αυξήθηκαν από 18 σε 22.

Όταν το θύμα είναι γυναίκα
Τα στοιχεία για τις περιπτώσεις στις οποίες θύμα είναι γυναίκα και δράστης άνδρας καταγράφουν 2.496 ποινικές διώξεις το 2024 και 2.346 το 2025. Οι περισσότερες αφορούν παράνομη βία και απειλή (1.287 και 1.263, αντίστοιχα) και ενδοοικογενειακή σωματική βλάβη (1.045 και 871, αντίστοιχα).

Οι απόπειρες ανθρωποκτονίας με δόλο αυξήθηκαν από 11 το 2024 σε 14 το 2025. Παράλληλα, οι διώξεις για προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας αυξήθηκαν από 149 σε 187, ενώ οι διώξεις για βιασμό ή κατάχρηση σε ασέλγεια από 3 σε 9.

Ανθρωποκτονίες με δόλο καταγράφηκαν δύο το 2024 και τέσσερις το 2025. Ωστόσο, όπως επισημαίνεται στα στοιχεία, λόγω της μη υποχρεωτικής καταγραφής του φύλου θύματος και δράστη από τις Εισαγγελίες, η συγκεκριμένη πληροφορία είναι διαθέσιμη μόνο στο 56% των υποθέσεων.

Στην Αθήνα ο μεγαλύτερος αριθμός υποθέσεων ενδοοικογενειακής βίας
Σε γεωγραφικό επίπεδο, η Αθήνα συγκεντρώνει μακράν τον μεγαλύτερο αριθμό υποθέσεων ενδοοικογενειακής βίας, με 5.358 ποινικές διώξεις το 2024 και 5.961 το 2025. Ακολουθούν ο Πειραιάς με 1.225 και 594 υποθέσεις, αντίστοιχα, και η Θεσσαλονίκη με 1.203 και 844. Σημαντικός αριθμός περιστατικών καταγράφεται επίσης στην Αχαΐα, το Βόλο, τη Ρόδο, τα Χανιά και την Αιτωλοακαρνανία.

Πηγή: ifimerida.gr

Ενδοοικογενειακή βία: Εκρηκτική αύξηση των περιστατικών την τελευταία πενταετία – Πάνω από 13.000 διώξεις, στοιχεία σοκ

Δύο ημεδαποί κλήθηκαν να δώσουν εξηγήσεις ενώπιον Ανακριτή για μια υπόθεση που σέρνεται από το 2022 και αφορά τη φερόμενη κακοποίηση ενός αγοριού 14 ετών με νοητική υστέρηση. Στις 5 Ιουνίου 2026 οι δύο άνδρες προσήλθαν και απολογήθηκαν, η δε διαδικασία κατέληξε σε δύο εντελώς διαφορετικές εκβάσεις, αφήνοντας την τύχη του ενός εκ των δύο να κριθεί από το αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο.
Δύο απολογίες, δύο διαφορετικές εκβάσεις
Ο πρώτος κατηγορούμενος, ημεδαπός 60 ετών, συγγενής εξ αγχιστείας της οικογένειας, αφέθηκε ελεύθερος άνευ όρων μετά την απολογία του. Η συνήγορος που τον εκπροσώπησε κ. Μαρία Πετρά ζήτησε την απόρριψη των ισχυρισμών σε βάρος του, υποστηρίζοντας ότι ουδέποτε προέβη σε πράξη που να θίγει τη σωματική, ψυχική ή γενετήσια ακεραιότητα του παιδιού.
Διαφορετική πορεία ακολούθησε η περίπτωση του δεύτερου κατηγορουμένου, ημεδαπού 69 ετών, ο οποίος είναι ο σύντροφος της μητέρας του ανηλίκου. Για εκείνον προέκυψε διάσταση απόψεων ανάμεσα στους δύο δικαστικούς λειτουργούς που χειρίστηκαν την υπόθεση, με αποτέλεσμα η οριστική κρίση να μετατεθεί σε επόμενο στάδιο. Ως συνήγορος του παρέστη ο κ. Σπύρος Σαλαμαστράκης.
Η διαφωνία Ανακριτή και Εισαγγελέως
Ο Α’ Τακτικός Ανακριτής έκρινε ότι ο 69χρονος θα μπορούσε να αφεθεί ελεύθερος με την επιβολή περιοριστικών όρων. Αντίθετη γνώμη διατύπωσε η Εισαγγελέας Υπηρεσίας, η οποία θεώρησε ότι συντρέχουν λόγοι ώστε να κριθεί προσωρινά κρατούμενος. Καθώς οι δύο λειτουργοί δεν συνέκλιναν, η διαφωνία θα επιλυθεί από το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Ρόδου, που θα αποφανθεί για το αν ο κατηγορούμενος θα παραμείνει ελεύθερος υπό όρους ή θα οδηγηθεί στη φυλακή. Μέχρι να εκδοθεί η σχετική απόφαση, διατάχθηκε να παραμείνει σε κατ’ οίκον περιορισμό.
Πώς ξεκίνησε η υπόθεση
Η αφετηρία της υπόθεσης τοποθετείται τον Μάιο του 2022, μέσα στο περιβάλλον ειδικού σχολείου όπου φοιτούσε το αγόρι. Βοηθητικό προσωπικό, κατά τη συνοδεία του ανήλικου στην τουαλέτα, εντόπισε τραύμα στον έσω πήχη του δεξιού του χεριού, το οποίο παρέπεμπε σε έγκαυμα από τσιγάρο. Ρωτώντας τον για την προέλευσή του, το παιδί φέρεται να απάντησε διστακτικά, αποδίδοντας το τραύμα στον σύντροφο της μητέρας του και συνδέοντάς το με ένα επεισόδιο μέσα σε αυτοκίνητο.
Η εκπαιδευτικός της τάξης, που ενημερώθηκε άμεσα, επιβεβαίωσε το εύρημα. Όπως ανέφερε, το αγόρι πήγαινε στο σχολείο αλλαγμένο, σχεδόν δεν μιλούσε και ρωτούσε επανειλημμένα πότε θα γυρίσει σπίτι, μια συμπεριφορά που δεν είχε παρατηρηθεί στο παρελθόν.
Τα ευρήματα δεν σταμάτησαν εκεί. Στις 26 Μαΐου 2022, κατά τη μεσημβρινή επίσκεψη στην τουαλέτα, ο ανήλικος παραπονέθηκε για πόνο στην κοιλιά, ενώ διαπιστώθηκαν και βλέννες στο εσώρουχό του. Την επομένη, στις 27 Μαΐου 2022, η εκπαιδευτικός εντόπισε γρατσουνιές στον λαιμό του, οι οποίες δεν υπήρχαν την προηγούμενη ημέρα. Όταν το παιδί ρωτήθηκε για το πώς προκλήθηκαν, δεν απάντησε.
Η κατάθεση του παιδιού μέσω ψυχολόγου
Λόγω της νοητικής υστέρησης, ο ανήλικος εξετάστηκε με τη συνδρομή πραγματογνώμονα ψυχολόγου, όπως προβλέπεται από τις ειδικές διατάξεις για τους ανηλίκους. Παρά τις δυσκολίες επικοινωνίας, το παιδί φέρεται να έδωσε στοιχεία βαρύτατης σημασίας. Ανέφερε ότι άνδρας του προκάλεσε το έγκαυμα στο χέρι, ότι τον πείραξε επανειλημμένα στα γεννητικά του όργανα και ότι ένιωθε φόβο μέσα στο σπίτι όπου διέμενε. Σύμφωνα με πληροφορίες της «Δημοκρατικής», ο ανήλικος συνέδεσε τα περιστατικά με πρόσωπο του οικογενειακού του περιβάλλοντος.
Στις απολογίες τους, πάντως, οι κατηγορούμενοι στάθηκαν στις ιδιαιτερότητες της κατάστασης του παιδιού, υποστηρίζοντας ότι οι δηλώσεις του πρέπει να αξιολογηθούν με προσοχή, καθώς η επικοινωνία και η επεξεργασία πληροφοριών από μέρους του παρουσιάζουν, όπως ισχυρίζονται, σημαντικές δυσκολίες.

Οι αρνήσεις των κατηγορουμένων
Ο 69χρονος αρνείται κατηγορηματικά κάθε εμπλοκή. Διατείνεται ότι το έγκαυμα στο χέρι του παιδιού προέκυψε από ατύχημα, καθώς ο ανήλικος, που χαρακτηρίζεται από έντονη κινητικότητα και απρόβλεπτες κινήσεις, ήρθε ξαφνικά σε επαφή με αναμμένο τσιγάρο που εκείνος κρατούσε, χωρίς να προλάβει να αντιδράσει λόγω της ηλικίας του. Υποστηρίζει ότι ουδέποτε βρέθηκε μόνος με τον ανήλικο και ότι, εξαιτίας και του μικρού εμβαδού της κατοικίας, η μητέρα του παιδιού ήταν διαρκώς παρούσα. Επικαλείται, επιπλέον, ότι δεν εντοπίστηκε γενετικό του υλικό, παραπέμποντας σε σχετική έκθεση εργαστηριακής πραγματογνωμοσύνης.
Στην ίδια γραμμή κινήθηκε και ο 60χρονος, ο οποίος αρνήθηκε στο σύνολό τους τις πράξεις που του αποδίδονται, χαρακτηρίζοντάς τες αβάσιμες. Υποστήριξε ότι η σχέση του με το αγόρι ήταν αμιγώς οικογενειακή και ότι οι συναντήσεις τους ήταν περιστασιακές. Ως προς το έγκαυμα, ανέφερε ότι προκλήθηκε τυχαία, όταν ο ανήλικος, καθισμένος στην αγκαλιά της μητέρας του, έκανε απότομες κινήσεις χαράς και ήρθε ακούσια σε επαφή με το αναμμένο τσιγάρο που κρατούσε ο σύντροφος της μητέρας, ο οποίος καθόταν δίπλα τους. Υπογράμμισε ακόμη ότι το παιδί χρειαζόταν συνεχή επίβλεψη, ότι αντιδρούσε έντονα ακόμη και σε συνήθεις πράξεις περιποίησης και ότι οι μικροεκδορές ή τα σημάδια αποδίδονταν σε ακούσιες προσκρούσεις κατά τη διάρκεια των δραστηριοτήτων του.
Η στάση της μητέρας
Από το οικογενειακό περιβάλλον, η μητέρα του ανηλίκου φέρεται να αρνήθηκε κάθε περιστατικό κακοποίησης. Περιέγραψε το επεισόδιο με το τσιγάρο ως ατύχημα, ανέφερε ότι ο σύντροφός της δεν έμενε ποτέ μόνος με τα παιδιά και υποστήριξε ότι, αν το παιδί είχε υποστεί κάτι, θα της το είχε πει, φέρνοντας ως παράδειγμα παλαιότερο περιστατικό υγείας για το οποίο, όπως είπε, το παιδί είχε εκφραστεί. Παράλληλα δήλωσε ότι επιθυμεί την ποινική δίωξη όποιου τυχόν έβλαψε το παιδί, εκφράζοντας ωστόσο την πεποίθηση ότι δεν συνέβη κάτι τέτοιο.
Το προφίλ του θύματος και το νομικό βάρος
Το αγόρι, 14 ετών κατά τον χρόνο των περιστατικών, φοιτούσε σε ειδικό σχολείο λόγω της νοητικής του υστέρησης και αντιμετωπίζει αναπτυξιακές διαταραχές. Δεν ήταν σε θέση να αυτοεξυπηρετηθεί σε βασικές καθημερινές λειτουργίες, ενώ στο σχολικό περιβάλλον εμφάνιζε ανήσυχη συμπεριφορά και επαναλαμβανόμενες απότομες κινήσεις. Η αδυναμία του να αντισταθεί ή να επικοινωνήσει με συνοχή βρίσκεται στον πυρήνα της βαρύτερης κατηγορίας.
Σε βάρος των δύο ανδρών ασκήθηκε ποινική δίωξη για κατάχρηση ανίκανου προς αντίσταση σε γενετήσια πράξη κατ’ εξακολούθηση και για σωματική βλάβη αδύναμου ατόμου κατ’ εξακολούθηση. Ο κατ’ εξακολούθηση χαρακτήρας και των δύο πράξεων, σε συνδυασμό με την ευαλωτότητα του φερόμενου ως θύματος, συνθέτει ένα ιδιαίτερα βαρύ κατηγορητήριο, για το οποίο και οι δύο κατηγορούμενοι ζήτησαν την παύση της δίωξης σε βάρος τους.

Ελεύθερος ο ένας κατηγορούμενος και σε κατ’ οίκον περιορισμό ο δεύτερος για τη φερόμενη κακοποίηση 14χρονου με νοητική υστέρηση

Το ουσιαστικό ζήτημα δεν είναι μόνο ότι τα στοιχεία αποδείχθηκαν πλαστά, αλλά πόσο εύκολα ένα κατασκευασμένο υλικό μπόρεσε να φτάσει σε δημόσια πρόσωπα, σε δικαστές και στην κορυφή της εξουσίας, και να κυριαρχήσει στον δημόσιο διάλογο. Η δικαίωση όσων στοχοποιήθηκαν έρχεται πάντα αργότερα και πάντα πιο σιωπηλά από την αρχική καταγγελία, και ακριβώς εκεί κρίνεται αν οι θεσμοί μπορούν να αντέξουν την επόμενη φορά που κάποιος θα ανοίξει το λεξικό της φαντασίας του.

Η Αστυνομία υπόσχεται τώρα να βρει ποιος κατασκεύασε και ποιος διέδωσε τα μηνύματα, που είναι ίσως το μόνο κομμάτι της υπόθεσης που οφείλει να μην τελειώσει με ανακοίνωση.

Η σκευωρία που έτρεξε πιο γρήγορα από την αλήθεια

Μια υπόθεση που είχε φαινομενικά κλείσει με αθωωτική κρίση ξαναζωντανεύει δικαστικά. Η εκδίκαση της εφέσεως που άσκησε η εισαγγελική αρχή κατά της απόφασης η οποία απάλλαξε έναν 52χρονο ημεδαπό από βαριές κατηγορίες σεξουαλικής κακοποίησης ανήλικης προσδιορίστηκε, σύμφωνα με πληροφορίες της «δημοκρατικής», για τις 2 Νοεμβρίου 2026 ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Δωδεκανήσου. Πρόκειται για μια εξέλιξη που δεν λειτουργεί ως απλή τυπική συνέχεια της πρώτης δίκης, αλλά ως ουσιαστική επανεκκίνηση ολόκληρης της αποδεικτικής διαδικασίας.
Το βάθος της παρέμβασης της Εισαγγελίας φαίνεται από το ίδιο το περιεχόμενο της εφέσεως. Η εισαγγελική πλευρά δεν αρκείται σε μια γενικόλογη διαφωνία με την απαλλακτική κρίση. Αμφισβητεί ευθέως τον τρόπο με τον οποίο το πρωτοβάθμιο δικαστήριο αξιολόγησε τις καταθέσεις, την ψυχολογική πραγματογνωμοσύνη και τα ιατροδικαστικά ευρήματα, υποστηρίζοντας ότι η ορθή στάθμιση του υλικού θα οδηγούσε σε ενοχή και όχι σε αθώωση.
Μια αθώωση που δεν ήταν ομόφωνη
Το στοιχείο που προσδίδει ιδιαίτερο βάρος στην έφεση είναι ο τρόπος με τον οποίο κρίθηκε ο κατηγορούμενος σε πρώτο βαθμό. Η αθώωση δεν υπήρξε ομόφωνη, αλλά κατά πλειοψηφία, με 2 μέλη του δικαστηρίου να έχουν διαφωνήσει και να έχουν κρίνει ότι ο κατηγορούμενος έπρεπε να κηρυχθεί ένοχος. Αυτή η εσωτερική διάσταση στο ίδιο το σώμα που εξέδωσε την απόφαση αποτυπώνει ότι το αποδεικτικό υλικό δεν διαβάστηκε μονοσήμαντα ούτε καν μέσα στην αίθουσα του ακροατηρίου.
Η έφεση, που ασκήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 2023 κατά της αθωωτικής απόφασης της 6ης Νοεμβρίου 2023, ζητεί την εξαφάνιση της κρίσης του πρώτου βαθμού και την κήρυξη του κατηγορουμένου ενόχου για το σύνολο των αποδιδόμενων πράξεων. Πρόκειται για ευθεία αμφισβήτηση της αξιολόγησης που προηγήθηκε και για αίτημα να επανεξεταστούν εκ βάθρων η αξιοπιστία, η συνοχή και η βαρύτητα όσων προέκυψαν στη διαδικασία.
Οι κατηγορίες που παραμένουν στο επίκεντρο
Στο κέντρο της επανεκδίκασης βρίσκονται οι ίδιες κατηγορίες που είχαν τεθεί εξαρχής. Αφορούν γενετήσιες πράξεις και κατάχρηση σε βάρος ανήλικης, με επιμέρους αναφορές σε ηλικιακά όρια κάτω των 12 ετών και από 12 έως 14 ετών, καθώς και κατηγορία ενδοοικογενειακής απειλής η οποία χρονικά τοποθετείται στις 5 Νοεμβρίου 2019. Σύμφωνα με όσα αποδίδονται, τα φερόμενα ως περιστατικά τοποθετούνται σε διάστημα που εκτείνεται από τον Ιούλιο του 2017 έως τις αρχές Νοεμβρίου του 2019, με αφορμή τη συνήθεια του κατηγορουμένου, της συντρόφου του και της ανήλικης να κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι.
Η εισαγγελική πλευρά δεν στέκεται σε μια αόριστη επίκληση εσφαλμένης κρίσης. Αντίθετα, καταγράφει συγκεκριμένα σημεία τα οποία, κατά την εκτίμησή της, παραβλέφθηκαν ή υποβαθμίστηκαν, υποστηρίζοντας ότι, εάν σταθμίζονταν σωστά, η εικόνα θα ήταν διαφορετική.
Το κρίσιμο πεδίο της αξιολόγησης  των καταθέσεων
Ο πυρήνας των λόγων της εφέσεως εδράζεται στη θέση ότι η πλειοψηφία του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου δεν αξιολόγησε με επάρκεια, ή δεν εκτίμησε καθόλου, τις 2 ανωμοτί καταθέσεις της ανήλικης, με ημερομηνίες 7 Νοεμβρίου 2019 και 23 Ιανουαρίου 2020. Η εισαγγελική προσέγγιση δίνει έμφαση στο ό,τι οι περιγραφές χαρακτηρίζονται από σαφήνεια και απουσία αντιφάσεων, με λεπτομέρειες τόσο για τις φερόμενες πράξεις όσο και για τις συναισθηματικές αντιδράσεις της ανήλικης.
Η πραγματογνωμοσύνη που, κατά την έφεση, έμεινε αναξιοποίητη
Καθοριστικός λόγος της εφέσεως είναι η μη αξιολόγηση της ψυχολογικής πραγματογνωμοσύνης που συντάχθηκε στις 30 Ιανουαρίου 2020. Σύμφωνα με την εισαγγελική θέση, η έκθεση περιγράφει ένα παιδί με πολύ καλή αντίληψη της πραγματικότητας, με ώριμη για την ηλικία του σκέψη και επαρκή λόγο, χωρίς ενδείξεις ενεργού ψυχοπαθολογίας και χωρίς τάση κατασκευής ιστοριών ή φαντασιώσεων. Πρόκειται, κατά την έφεση, για στοιχείο που μειώνει τις αμφιβολίες ως προς την αξιοπιστία των καταγγελιών και το οποίο όφειλε να σταθμιστεί.
Το δεύτερο πεδίο τριβής αφορά την ιατροδικαστική έκθεση κλινικής εξέτασης της 8ης Νοεμβρίου 2019. Όπως υποστηρίζεται, η πλειοψηφία του δικαστηρίου φέρεται να εκτίμησε ότι η ύπαρξη άθικτου παρθενικού υμένα αποκλείει ακόμη και την παραμικρή διείσδυση, οδηγούμενη έτσι σε αμφισβήτηση της σχετικής καταγγελίας. Η εισαγγελική έφεση απορρίπτει αυτή τη συλλογιστική ως μη ορθή αποδεικτική ανάγνωση, υποστηρίζοντας ότι το συμπέρασμα δεν αντανακλά κατ’ ανάγκη το σύνολο της εικόνας που προέκυψε.
Η απειλή και η κατάθεση που, κατά την έφεση, παραμερίστηκε
Στους λόγους της εφέσεως περιλαμβάνεται και η θέση ότι δεν εκτιμήθηκε καθόλου η κατάθεση της μητέρας, η οποία προσήλθε στο ακροατήριο ως παθούσα στην πράξη της ενδοοικογενειακής απειλής. Σύμφωνα με την κατηγορία, στις 5 Νοεμβρίου 2019 δέχθηκε απειλή που της προκάλεσε τρόμο, σε ένα περιβάλλον όπου, όπως φέρεται να κατέθεσαν μάρτυρες, τα περιστατικά έντασης ήταν συχνά. Η εισαγγελική πλευρά αντιμετωπίζει το σημείο αυτό ως στοιχείο που έπρεπε να κριθεί αυτοτελώς, ανεξάρτητα από την κύρια δέσμη των καταγγελιών.
Η υπερασπιστική γραμμή και τα σημεία που  αμφισβητεί η Εισαγγελία
Η υπεράσπιση, όπως αναπτύχθηκε, στηρίχθηκε σε πλήρη άρνηση. Ο κατηγορούμενος διατείνεται ότι η καταγγελία ήταν κατασκευασμένη, με κίνητρο, κατά τον ισχυρισμό του, ένα σχέδιο της αλλοδαπής συντρόφου του να αποχωρήσει στο εξωτερικό μαζί με τα παιδιά, ανάμεσά τους και ο ανήλικος γιος που είχαν αποκτήσει από κοινού. Υποστήριξε επίσης ότι είχε ζητήσει επανειλημμένα να κοιμάται η ανήλικη σε χωριστό κρεβάτι.
Η έφεση επιχειρεί να αποδομήσει την εσωτερική λογική αυτών των ισχυρισμών. Παραθέτει σημεία που, κατά την εισαγγελική εκτίμηση, τους αποδυναμώνουν, μεταξύ των οποίων το ό,τι ο ίδιος ο κατηγορούμενος φέρεται να απάντησε, ύστερα από ερώτηση στο ακροατήριο, ότι ποτέ δεν ζήτησε τη μετακίνηση της ανήλικης σε άλλο υπνοδωμάτιο. Επισημαίνει ακόμη ότι η σύντροφός του παρέμεινε για χρόνια στη χώρα προτού επιστρέψει στην πατρίδα της, στοιχείο που, κατά την εισαγγελική ανάγνωση, αναιρεί τον ισχυρισμό περί προσχεδιασμένης φυγής. Σύμφωνα πάντα με την έφεση, η αποκάλυψη των καταγγελλομένων δεν έγινε απευθείας στη μητέρα, αλλά προηγήθηκε εξομολόγηση της ανήλικης σε συμμαθήτριές της, γεγονός που, κατά την ίδια θέση, δεν συμβαδίζει με την εκδοχή μιας κατασκευασμένης ιστορίας.

Ανοίγει ξανά στις 2 Νοεμβρίου ο φάκελος της κακοποίησης ανήλικης μετά από εισαγγελική έφεση

Η βαριά σκιά μιας υπόθεσης που ξεκίνησε με μια καταγγελία το φθινόπωρο του 2020 συνεχίζει να πλανάται πάνω από τα δικαστικά έδρανα της Δωδεκανήσου. Η Εισαγγελία Εφετών Δωδεκανήσου προσδιόρισε την εκδίκαση της υπόθεσης σε δεύτερο βαθμό ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Δωδεκανήσου για την 5η Οκτωβρίου 2026, δηλαδή στην πρώτη δικάσιμο μετά τη λήξη των θερινών δικαστικών διακοπών. Η ημερομηνία δεν είναι τυχαία ως επιλογή χρονισμού, καθώς η υπόθεση εξακολουθεί να φέρει ολόκληρο το βάρος μιας πρωτόδικης καταδίκης που ανακλά τη σοβαρότητα των πράξεων για τις οποίες κρίθηκε ένοχος ο κατηγορούμενος.

Ποινή σε πρώτο βαθμό και ο δρόμος  προς την Έφεση
Το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο επέβαλε στον κατηγορούμενο, ημεδαπό που εργαζόταν στον χώρο καθαριότητας της δομής, συνολική ποινή κάθειρξης 26 ετών και 30 μηνών. Το κατηγορητήριο ήταν ιδιαίτερα εκτεταμένο και περιελάμβανε βιασμό κατ’ εξακολούθηση και κατά συρροή, γενετήσιες πράξεις με ανήλικο που δεν είχε συμπληρώσει τα 12 έτη κατ’ εξακολούθηση και κατά συρροή, κατάχρηση σε ασέλγεια κατ’ εξακολούθηση και ασέλγεια με κατάχρηση εξουσίας κατ’ εξακολούθηση και κατά συρροή. Το εύρος των αδικημάτων και η συστηματικότητα που διαπίστωσε το δικαστήριο οδήγησαν σε μία από τις βαρύτερες ποινές που έχουν εκδοθεί για αντίστοιχες υποθέσεις στη δικαστική περιφέρεια.
Η άσκηση έφεσης είχε ως αποτέλεσμα την αναστολή εκτέλεσης της ποινής, ωστόσο ο κατηγορούμενος τελεί υπό αυστηρούς περιοριστικούς όρους που ορίστηκαν παράλληλα με την απόφαση.
Συγκεκριμένα, απαγορεύεται η έξοδός του από τη χώρα, ενώ υποχρεούται να εμφανίζεται μία φορά κάθε μήνα στο αστυνομικό τμήμα του τόπου κατοικίας του. Οι όροι αυτοί αντανακλούν την εκτίμηση των αρχών για τη βαρύτητα της κατηγορίας και τον κίνδυνο φυγής, παρά το γεγονός ότι η υπόθεση βρίσκεται ακόμη στον δεύτερο βαθμό.
Η αφετηρία μιας σκοτεινής υπόθεσης
Η υπόθεση ανήλθε στην επιφάνεια την 3η Νοεμβρίου 2020, όταν αλλοδαπή που διέμενε στο Π.Ι.Κ.Π.Α. Λέρου απευθύνθηκε στο τοπικό αστυνομικό τμήμα. Σύμφωνα με πληροφορίες της «Δημοκρατικής», κατήγγειλε επαναλαμβανόμενη σεξουαλική προσβολή σε βάρος ανήλικου 17 ετών με διαγνωσμένη νοητική υστέρηση, καθώς και εξυβρίσεις σε βάρος άλλου παιδιού 4 ετών. Το στοιχείο που ενεργοποίησε άμεσα το θεσμικό μηχανισμό ήταν ότι η αναφορά δεν προήλθε από συγγενικό πρόσωπο αλλά από συγκάτοικη της δομής, γεγονός που αποδυνάμωσε εξαρχής κάθε επιχείρημα για σκοπιμότητες. Η διοίκηση της δομής, μόλις ενημερώθηκε, προχώρησε σε άμεση απόλυση του εργαζόμενου.
Τα παιδιά μπροστά στον ανακριτή και  τα ευρήματα  των εμπειρογνωμόνων
Η προδικασία υπήρξε εξαιρετικά απαιτητική, τόσο λόγω της ηλικίας των εμπλεκόμενων όσο και λόγω των επικοινωνιακών δυσκολιών που παρουσίαζαν ορισμένα από τα παιδιά. Ο 17χρονος εξετάστηκε παρουσία ψυχολόγου και περιέγραψε κατ’ επανάληψη πράξεις θώπευσης, τοποθετώντας συγκεκριμένο επεισόδιο στις 2 Νοεμβρίου 2020. Ανέφερε επίσης ότι ανάλογα περιστατικά υπέστησαν τα αδέλφια του.
Η ιατροδικαστική εξέταση επεκτάθηκε και στα 7 παιδιά της οικογένειας. Τα ευρήματα ήταν αποκαλυπτικά: σε 3 παιδιά διαπιστώθηκαν ευρήματα κακοποίησης και σε 1 ακόμη εντοπίστηκαν ενδείξεις, δημιουργώντας μια συνολική εικόνα που ενίσχυε τον ισχυρισμό περί συστηματικής δράσης. Ανάμεσα στα πιο δυνατά αποδεικτικά στοιχεία ξεχώρισε η κατάθεση ανήλικου με προβλήματα ακοής και ομιλίας. Ο ανήλικος αυτός, ενώπιον ανακριτή, αντέδρασε έντονα στην επίδειξη φωτογραφίας του κατηγορούμενου και στην απλή αναφορά του ονόματός του. Μέσω νοηματικής επιβεβαίωσε πράξεις θώπευσης και προσδιόρισε επανάληψη 3 φορών, με τρόπο που αξιολογήθηκε ως αυθόρμητος και αξιόπιστος από τους δικαστικούς.

Ο χώρος που δεν επέτρεπε να φτάσει το φως
Κεντρικό ρόλο στη διαμόρφωση του αποδεικτικού πλαισίου έπαιξε και ο προσδιορισμός του τόπου τέλεσης των πράξεων. Μάρτυρες περιέγραψαν νυχτερινή δραστηριότητα σε απομονωμένο σημείο πίσω από κτήριο με στέγαστρο και μανδρότοιχο, σημείο που δεν καλυπτόταν από προσωπικό ασφαλείας. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τις ώρες κατά τις οποίες φέρεται να συνέβαιναν τα επεισόδια, έδωσε απάντηση στο ερώτημα πώς ήταν δυνατόν να διαφεύγουν της προσοχής οι συγκεκριμένες συμπεριφορές σε μια δομή περιορισμένης έκτασης.
Το επιχείρημα αυτό αξιοποίησε στη θέση του και ο ίδιος ο κατηγορούμενος, υποστηρίζοντας ότι το μικρό μέγεθος της δομής καθιστούσε οποιαδήποτε τέτοια πράξη αδύνατη. Το δικαστήριο δεν αποδέχθηκε τον συλλογισμό, εκτιμώντας ότι η συγκεκριμένη χωρική απομόνωση παρείχε ακριβώς τη δυνατότητα εκείνη που διεκδικούσε ο κατηγορούμενος ότι απουσίαζε.

Ο ισχυρισμός περί σκοπιμότητας και  η κρίση του δικαστηρίου
Η υπεράσπιση, πέρα από την πλήρη άρνηση των πράξεων, επέμεινε στο επιχείρημα ότι οι καταγγελίες υπαγορεύθηκαν από επιδιώξεις που σχετίζονταν με μετεγκατάσταση των οικογενειών που διέμεναν στη δομή. Το δικαστήριο δεν έκρινε πειστικό τον ισχυρισμό, επισημαίνοντας ότι η πρώτη αναφορά στις αρχές δεν έγινε από μέλος της οικογένειας που επικαλούνταν όφελος αλλά από άλλη διαμένουσα, χωρίς προφανή εξάρτηση από την εξέλιξη της υπόθεσης μετεγκατάστασης. Σε αυτό προστέθηκε η σύμπτωση των μαρτυρικών καταθέσεων με τα ιατροδικαστικά πορίσματα και με τις περιγραφές για τον χώρο και τον χρόνο, η οποία δεν άφηνε στο δικαστήριο πολλά ερείσματα για αμφιβολία.
Ως συνήγορος υπεράσπισής του παρίσταται ο κ. Παναγιώτης Αβρίθης.

Στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο Δωδεκανήσου η υπόθεση σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων στη δομή φιλοξενίας της Λέρου

Τα έξι παιδιά της οικογένειας, ηλικίας από 3 έως 13 ετών, ζούσαν σε έναν χώρο γεμάτο σκουπίδια και ακαθαρσίες, αποκομμένα από το σχολείο και τη φυσιολογική καθημερινότητα. Οι γονείς συνελήφθησαν το μεσημέρι της Πέμπτης, 14 Μαΐου 2026, και καταδικάστηκαν για παραμέληση και έκθεση ανηλίκων σε κίνδυνο, ενώ αφέθηκαν ελεύθεροι μέχρι την οριστική δίκη. Κατά τη διαδικασία έγινε γνωστό πως η μητέρα είναι ήδη έγκυος στο έβδομο παιδί της.

Το χρονικό της υπόθεσης, ωστόσο, ξεκινά νωρίτερα από τους Λειψούς, όπου η οικογένεια διέμενε για πέντε μήνες. Εκεί, η τοπική κοινωνία και οι εκπαιδευτικοί είχαν θορυβηθεί από την εικόνα των παιδιών. Σε ένα χαρακτηριστικό περιστατικό, ένα παιδί που λερώθηκε στο σχολείο αρνήθηκε να πάει σπίτι να αλλάξει, λέγοντας στην δασκάλα του: «Αν δείτε τι κατάσταση επικρατεί σπίτι θα καταλάβετε», ενώ η μητέρα ισχυρίστηκε πως δεν είχε καθαρή αλλαξιά να του στείλει. Η οικογένεια εγκατέλειψε εσπευσμένα το νησί και επέστρεψε στο Περιστέρι μόλις έμαθε πως υπήρξε καταγγελία στο «Χαμόγελο του Παιδιού».

Ο δήμαρχος Λειψών επιβεβαίωσε πως έφυγαν αμέσως μόλις πληροφορήθηκαν ότι κάτοικοι διαπίστωσαν κακομεταχείριση. Στην Αθήνα, κατέφυγαν στο δώμα της πολυκατοικίας του παππού, ο οποίος δήλωσε συντετριμμένος, καθώς οι γονείς του απαγόρευαν κάθε επαφή με τα εγγόνια του.

Τη δική του ξεκάθαρη απάντηση για την υπόθεση της πολύτεκνης οικογένειας που ερευνάται στο Περιστέρι έδωσε ο δήμαρχος των Λειψών, Φώτης Μάγγος, μιλώντας στην εκπομπή «Δημοσιογραφικές Βολές» του Real Voice, με τον Γιάννη Μηνατσή και τη Δέσποινα Κουλούμπρη.

Ο κ. Μάγγος θέλησε να αποκαταστήσει όπως είπε την πραγματική διάσταση της υπόθεσης, ξεκαθαρίζοντας εξαρχής ότι η συγκεκριμένη οικογένεια «δεν έχει καμία ουσιαστική σχέση με τους Λειψούς», παρά το γεγονός ότι η μητέρα κατάγεται τυπικά από το νησί. Όπως τόνισε, η ίδια δεν μεγάλωσε ποτέ στους Λειψούς, ούτε διατηρούσε δεσμούς με την τοπική κοινωνία, ενώ ούτε τα έξι παιδιά της έχουν μεγαλώσει εκεί.

«Έγινε μια καταγγελία στην κοινωνική υπηρεσία του Δήμου Περιστερίου και γι’ αυτό σηκώθηκαν και έφυγαν και ήρθαν στους Λειψούς», είπε ο δήμαρχος Λειψών Φώτης Μάγγος.

«Εγώ γεννήθηκα και μεγάλωσα στους Λειψούς και δεν τη γνώριζα καν. Ούτε τα καλοκαίρια δεν ερχόταν στο νησί», ανέφερε χαρακτηριστικά ο δήμαρχος, υπογραμμίζοντας ότι η παρουσία της οικογένειας στους Λειψούς ήταν προσωρινή και διήρκεσε μόλις λίγους μήνες.

Σύμφωνα με όσα ανέφερε, η οικογένεια έφτασε στο νησί στις αρχές Σεπτεμβρίου, τα παιδιά γράφτηκαν στο σχολείο και η τοπική κοινωνία προσπάθησε να τους στηρίξει. Μάλιστα, όπως αποκάλυψε, ο ίδιος βοήθησε τον πατέρα να βρει εργασία, ενώ κάτοικοι και συγγενείς στάθηκαν δίπλα τους όσο διέμεναν στο νησί.

Στους Λειψούς κατοικεί μόνιμα η γιαγιά των 6 παιδιών που όσο διάστημα παρέμεινε η οικογένεια στο νησί είχε αναλάβει εξ ολοκλήρου την φροντίδα τους.
Ο δήμαρχος επέμεινε ότι κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στους Λειψούς δεν υπήρχαν εικόνες ακραίας εξαθλίωσης όπως αυτές που περιγράφονται σήμερα για το διαμέρισμα στο Περιστέρι. Όπως σημείωσε, τα παιδιά πήγαιναν κανονικά στο σχολείο, χωρίς απουσίες, ενώ το μόνο που είχε παρατηρηθεί ήταν εικόνα σχετικής παραμέλησης ως προς την εμφάνισή τους.

Παράλληλα, αποκάλυψε ότι η έρευνα για την οικογένεια ουσιαστικά ξεκίνησε από τους ίδιους τους Λειψούς, μετά από καταγγελία κατοίκου προς «Το Χαμόγελο του Παιδιού» για περιστατικό βίας σε βάρος παιδιού. «Από τους Λειψούς ξεκίνησε η έρευνα», τόνισε με νόημα, απορρίπτοντας τις αιχμές ότι η τοπική κοινωνία αδιαφόρησε ή συγκάλυψε καταστάσεις.

Ο Φώτης Μάγγος εξέφρασε, τέλος, την έντονη ενόχλησή του για τον τρόπο με τον οποίο —όπως είπε— ορισμένα δημοσιεύματα επιχειρούν να συνδέσουν την υπόθεση με το νησί, δημιουργώντας λανθασμένες εντυπώσεις σε βάρος των κατοίκων των μικρών ακριτικών κοινωνιών.

«Δεν σημαίνει ότι επειδή έμειναν ένα μικρό διάστημα στους Λειψούς, αυτή η κατάσταση συνδέεται με το νησί. Το αντίθετο συνέβη. Οι άνθρωποι εδώ προσπάθησαν να βοηθήσουν», ανέφερε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι οι μικρές κοινωνίες δεν μένουν αδιάφορες όταν αντιλαμβάνονται πως υπάρχει πρόβλημα μέσα σε μια οικογένεια.

Πηγή: realvoice995.gr

Φ. Μάγγος για υπόθεση Περιστερίου: ” Άδικη η σύνδεση των Λειψών με την υπόθεση. Η οικογένεια έμεινε προσωρινά στο νησί”