Τα παιδιά εμπνέονται, συνεργάζονται, μαθαίνουν, δημιουργούν, προβάλλουν και επικοινωνούν την καλλιτεχνική τους δημιουργία στην εκπαιδευτική κοινότητα και στην τοπική κοινωνία.

Το πρόγραμμα του φεστιβάλ, περιλαμβάνει προβολή οπτικοακουστικού μαθητικού υλικού (ταινίες μικρού μήκους μυθοπλασίας, ντοκιμαντέρ, εκπαιδευτικά βίντεο, μουσικά σποτάκια κ.ά.), δημιουργικές καλλιτεχνικές δραστηριότητες από 11 κινηματογραφικές ομάδες σχολικών μονάδων Α/θμιας & Β/θμιας Εκπαίδευσης Δωδεκανήσου, καθώς και μια ταινία μικρού μήκους τού Ειδικού Δημοτικού Σχολείου Νάξου. Στο φεστιβάλ συμμετέχει, υποστηρίζει και προβάλει το δικό του  οπτικοακουστικό υλικό και το Κέντρο Εκπαίδευσης για το Περιβάλλον και την Αειφορία (Κ.Ε.Π.Ε.Α.) Πεταλούδων.

Με τη δράση αυτή ο Όμιλος επιδιώκει να ενισχύσει και να ενθαρρύνει καλές εκπαιδευτικές πρακτικές, που στοχεύουν στην αξιοποίηση του Οπτικοακουστικού Μέσου στο σχολείο ως παιδαγωγικού εργαλείου, για νέες εναλλακτικές ευκαιρίες και δυνατότητες στη διδασκαλία και τη μάθηση και την Κινηματογραφική Παιδεία. Επιπλέον στοχεύει να προβάλει τις ποικίλες κινηματογραφικές μαθητικές δραστηριότητες και να τις γνωστοποιήσει στην ευρύτερη εκπαιδευτική κοινότητα και όχι μόνο.

Πριν τις προβολές οι δημιουργοί, μαθητές/μαθήτριες και εκπαιδευτικοί, θα παρουσιάσουν με λίγα λόγια την καλλιτεχνική τους δημιουργία.

Ευχαριστούμε θερμά το ΠΑΛΛΑΣ 5 CINEMAS CENTER για την παραχώρηση της κινηματογραφικής αίθουσας, τους χορηγούς επικοινωνίας ραδιόφωνο Λυχνάρι 91,4 fm και το πολιτιστικό περιοδικό ΛΩΤΟΣ και τον ιστότοπο  Rhodes.com.gr.

Τετάρτη  17 Ιουνίου 2026

PALLAS 5 CINEMAS CENTER, 18:00

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Θα προβληθεί οπτικοακουστικό υλικό από:

– Έντεκα( 11) κινηματογραφικές ομάδες από σχολικές μονάδες της Ρόδου

-Το Κέντρο Εκπαίδευσης για την Αειφορία και το Περιβάλλον Πεταλούδων.(Κ.Ε.ΠΕ.Α.)

-Το Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Νάξου

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

12ο Δημοτικό Σχολείο Ρόδου, κινηματογραφική ομάδα: Ε΄- ΣΤ΄

Όταν η Ζωή συνάντησε την τέχνη, 10΄

Η ταινία δημιουργήθηκε στο πλαίσιο εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων με στόχο τη γνωριμία των μαθητών με τη δύναμη της τέχνης στην καθημερινή ζωή. Μέσα από εικόνες, δράσεις και βιωματικές εμπειρίες, οι μαθητές εκφράζουν σκέψεις, συναισθήματα και προβληματισμούς, ανακαλύπτοντας πως η τέχνη αποτελεί μέσο επικοινωνίας, συνεργασίας και δημιουργικότητας.

2ο Δημοτικό Σχολείο Αφάντου Ρόδου

Φωνάξτε Ειρήνη  7΄55΄΄, ΣΤ΄ τάξη

Μια ομάδα παιδιών μέσα από διαφωνίες και συγκρούσεις, χάνουν κάτι πολύ σημαντικό: την Ειρήνη. Στην προσπάθειά τους να τη βρουν, ανακαλύπτουν πως η ειρήνη δεν είναι κάτι μακρινό… αλλά κάτι που γεννιέται μέσα από τη συγχώρεση, την κατανόηση και την αγάπη.

Έχω φωνή κι ας είμαι παιδί,  10΄, Δ΄ τάξη

Η ταινία μικρού μήκους αναδεικνύει τη σημασία της ελευθερίας έκφρασης, της ισότητας και του σεβασμού μέσα από τη ματιά των παιδιών. Με αφορμή την εκμάθηση του τραγουδιού «Έχω φωνή και ας είμαι παιδί», οι μαθητές συνειδητοποιούν ότι η δική τους φωνή έχει αξία και δύναμη…

17ο Δημοτικό Σχολείο Ρόδου

ΠΑΡΤΙ ΜΑΣΚΕΤΣ – 2026, 7΄58΄΄

Μια πολύχρωμη γιορτή μεταμφίεσης, παιχνιδιού και χαράς, όπου μικροί και μεγάλοι γίνονται για λίγο οι ήρωες των ονείρων τους. Παίζουν: παιδιά και ενήλικες ηλικίας 6 έως 66 ετών.

Η ΚΑΡΑΜΕΛΟΧΩΡΑ, 3΄05΄΄

Ένα τρυφερό κινηματογραφικό παραμύθι για τη φιλία, τη γενναιότητα, τη δεύτερη ευκαιρία και τη δύναμη του καλού, με μπόλικη φαντασία και… ακόμα περισσότερη ζάχαρη!

Ενιαίο Ειδικό Επαγγελματικό Γυμνάσιο – Λύκειο Ρόδου

Το κουτί της Μνήμης, 12΄12΄΄

Σε ένα σκοτεινό υπόγειο πέρασμα στα σοκάκια της Μεσαιωνικής Πόλης της Ρόδου, έξι παιδιά ανακαλύπτουν ένα παλιό κουτί που κρύβει τη φωνή ενός επιζώντα από το Ολοκαύτωμα. Μέσα από αντικείμενα, λέξεις και σιωπές, το παρελθόν ζωντανεύει και συναντά το παρόν, θυμίζοντας πως η μνήμη δεν είναι πόνος αλλά φως και πως το να θυμόμαστε είναι πράξη ευθύνης απέναντι στο μέλλον.

1ο Πειραματικό Δημοτικό Σχολείο Ρόδου & Ειδικό Πειραματικό Δημοτικό Σχολείο Ρόδου

Η Γραμμή, 2΄35΄΄

Η ταινία γεννήθηκε από μια αυθεντική συνεργασία μαθητών, εκεί όπου η αποδοχή δεν διδάσκεται — βιώνεται. Εκεί όπου κάθε παιδί βρίσκει τον δικό του τρόπο να επικοινωνεί, να εκφράζεται και να αγαπά. Γιατί κάθε παιδί έχει τη δική του διαδρομή, τη δική του φωνή, τον δικό του τρόπο να ανήκει.

Δημοτικό Σχολείο Κοσκινού Ρόδου

Το αλφαβητάρι μας  3΄38΄΄

Αυτό το αλφαβητάρι είναι ένα μικρό ταξίδι. Ένα ταξίδι όπου τα γράμματα συναντούν τα χρώματα, οι λέξεις συναντούν τα όνειρα και οι μεγάλοι ζωγράφοι συναντούν τις παιδικές ψυχές. Μέσα στις σελίδες του ζει η χαρά της δημιουργίας, η ελευθερία της έκφρασης και η πίστη πως η τέχνη μπορεί να μας φέρνει πιο κοντά.

1ο Γυμνάσιο Ρόδου

Διαγωνισμός Γαλλοφωνίας 2026:  Ταξίδι στη Μεσόγειο, 3΄25΄΄

Οι μαθητές έπρεπε να επιλέξουν 5 χώρες της Μεσογείου και να κατασκευάσουν συνολικά 5 αντικείμενα, ένα για κάθε χώρα. Τα αντικείμενα έπρεπε να ανήκουν στις εξής κατηγορίες:

-Μουσικό αντικείμενο

-Παραδοσιακό αντικείμενο

-Παραδοσιακή φορεσιά

-Αντικείμενο συνδεδεμένο με πολιτιστικό τόπο

-Βρώσιμο αντικείμενο

3ο Γυμνάσιο Ρόδου

Ελένη του Ευριπίδη από το βιβλίο στην Οθόνη, 15¨44΄΄

Η συγκεκριμένη δημιουργία αποτελεί αποτέλεσμα συλλογικής προσπάθειας μαθητών και εκπαιδευτικών του σχολείου μας, με στόχο την καλλιτεχνική έκφραση, τη δημιουργική προσέγγιση της αρχαίας ελληνικής γραμματείας και την ανάπτυξη της κινηματογραφικής παιδείας των μαθητών.

4ο Γενικό Λύκειο Ρόδου

Παγκόσμια ημέρα Ελληνικής Γλώσσας 2026 3΄19΄΄

Το βίντεο δημιουργήθηκε στο πλαίσιο του πολιτιστικού στόχου της Διαπίστευσης Erasmus που υλοποιεί το 4ο ΓΕ.Λ. Ρόδου. Με το βίντεο αυτό το σχολείο μας συμμετείχε στην εκδήλωση που διοργανώθηκε για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας 2026 από την Περιφερειακή Διεύθυνση Νοτίου Αιγαίου και την Ελληνική Ένωση για την προώθηση της Ρητορικής στην Εκπαίδευση. Το θέμα του βίντεο είναι: αρχαίες ελληνικές λέξεις και φράσεις στην καθημερινή μας ομιλία και σε ξένες γλώσσες.

Πρότυπο Ε.ΠΑΛ. Ρόδου

Το δέντρο της ζωής και της μνήμης 04΄56΄΄

Τι θα γινόταν αν τα δέντρα της ιστορικής μας πόλης μπορούσαν να μιλήσουν; Οι μαθητές του Πρότυπου ΕΠΑ.Λ. Ρόδου ακούν τη φωνή ενός δέντρου που ενώνει τις μνήμες και την παράδοση με τη δική τους γενιά. «Το δέντρο της ζωής και της μνήμης» είναι ένας ύμνος στις ρίζες που μας κρατούν ζωντανούς.

1ο Ημερήσιο ΕΠΑ.Λ. Ρόδου 21΄42΄΄

Τοιχογραφίες

Στις «Τοιχογραφίες» αποτυπώνεται όλη η προσπάθεια μαθητριών/ών και εκπαιδευτικών τού 1ου Ημερήσιου ΕΠΑ.Λ. Ρόδου, να μετατρέψουν τους τοίχους του σχολείου σε πολύχρωμους καμβάδες γεμάτους φαντασία, καλλιτεχνικές επιρροές σημαντικών ζωγράφων και προσωπικά βιώματα, ανανεώνοντας με αυτόν τον τρόπο, αισθητικά, το σχολικό περιβάλλον.

Κέντρο Εκπαίδευσης για την Αειφορία και το Περιβάλλον Πεταλούδων Ρόδου

Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος, 2΄4΄΄

Το βίντεο δημιουργήθηκε για την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος που εορτάζεται κάθε χρόνο στις 5 Ιουνίου. Η Ημέρα Περιβάλλοντος γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 5 Ιουνίου αποτελώντας μια ευκαιρία για ενημέρωση, ευαισθητοποίηση και δράση των πολιτών, μικρών και μεγάλων, για έναν βιώσιμο και υγιή πλανήτη! Όπως κάθε χρόνο, το Κ.Ε.ΠΕ.Α. Πεταλούδων Ρόδου συμμετείχε στις εκδηλώσεις του Δήμου Ρόδου που πραγματοποιήθηκαν  στο ΘΕΡΜΑΙ.

Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Νάξου

Ο κόσμος αλλιώς, 7΄36΄΄

Σε έναν κόσμο όπου τα γράμματα γράφονται με αλεύρι, οι συνταγές διαβάζονται μέσα από σύμβολα και η “καλημέρα” γίνεται χάδι, γίνεται χορογραφία. Έναν κόσμο όπου η μουσική γίνεται κοινή γλώσσα, η σιωπή έχει φωνή και κανείς δεν χρειάζεται να γίνει υπερήρωας για να αξίζει να τον δούμε.

Και που ξέρετε, αν αρχίσουμε να βλέπουμε τον “κόσμο αλλιώς” ίσως πάψει να μας μοιάζει και τόσο διαφορετικός!

Καλή θέαση!

9ο Φεστιβάλ Σχολικής Οπτικοακουστικής/κινηματογραφικής Δημιουργίας Τετάρτη 17 Ιουνίου 2026

Η Υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη δήλωσε: «Με το πενταετές σχέδιο δράσης “Greece On Screen”, η Κυβέρνηση -με την καθοριστική στήριξη του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη-  προχωρά, για πρώτη φορά, στη διαμόρφωση ενός συνεκτικού, μακρόπνοου και πλήρως χρηματοδοτημένου εθνικού σχεδίου για το σύνολο της οπτικοακουστικής δημιουργίας. Πρόκειται για μια συνειδητή στρατηγική επιλογή. Να επενδύσουμε στον πολιτισμό ως δύναμη ανάπτυξης, κοινωνικής συνοχής και διεθνούς παρουσίας της χώρας. Με συνολικούς πόρους 750 εκατομμυρίων ευρώ για την περίοδο 2026-2030, δημιουργούμε ένα σταθερό, αξιόπιστο και ανταγωνιστικό περιβάλλον για τον κινηματογράφο, την τηλεόραση, το animation, τα ψηφιακά παιχνίδια και κάθε πεδίο της σύγχρονης δημιουργικής οικονομίας. Στηρίζουμε έμπρακτα τους Έλληνες δημιουργούς, ενισχύουμε τις επιχειρήσεις του κλάδου, προσελκύουμε διεθνείς παραγωγές και επενδύσεις, δημιουργώντας νέες, ποιοτικές θέσεις εργασίας. Ήδη αξιόπιστες μελέτες τεκμηριώνουν ότι η δημόσια επένδυση 1 ευρώ στην οπτικοακουστική δημιουργία αποφέρει 4.20 ευρώ στην πραγματική οικονομία. Ταυτόχρονα, με την ίδρυση της νέας Σχολής, της Σχολής Τεχνικών Κινηματογράφου και Οπτικοακουστικής Δημιουργίας, καλύπτουμε ένα διαχρονικό κενό στην εξειδικευμένη εκπαίδευση και επενδύουμε στο ανθρώπινο δυναμικό που θα καθορίσει το μέλλον του ελληνικού οπτικοακουστικού τομέα. Η Ελλάδα διαθέτει το ταλέντο, την τεχνογνωσία και τη δημιουργική δυναμική για να πρωταγωνιστήσει διεθνώς. Δεν παρακολουθούμε απλώς τις εξελίξεις. Διαμορφώνουμε τις προϋποθέσεις, ώστε η χώρα μας να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στη διεθνή δημιουργική οικονομία. Ο Πολιτισμός είναι Ανάπτυξη».

Ο Διευθύνων Σύμβουλος του Ε.Κ.Κ.Ο.ΜΕ.Δ., Λεωνίδας Χριστόπουλος, δήλωσε: «Η έγκριση του 5ετούς Σχεδίου Δράσης “Greece on Screen” από το Υπουργικό Συμβούλιο σηματοδοτεί ένα κρίσιμο ορόσημο για την οπτικοακουστική δημιουργία στη χώρα. Είναι η πρώτη φορά που η Ελληνική Πολιτεία αντιμετωπίζει με τόσο συστηματικό και ολοκληρωμένο τρόπο την κινηματογραφική και οπτικοακουστική βιομηχανία ως ταυτόχρονα πολιτιστικό και αναπτυξιακό πυλώνα. Μέσα σε μόλις 20 μήνες, το Ε.Κ.Κ.Ο.ΜΕ.Δ., σε στενή και αγαστή συνεργασία με το Υπουργείο Πολιτισμού, κατάφερε να υλοποιήσει κρίσιμες μεταρρυθμίσεις, να ενισχύσει σημαντικά τους διαθέσιμους πόρους και να διαμορφώσει ένα σταθερό και αξιόπιστο πλαίσιο πολιτικής σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα. Το αποτέλεσμα αυτό αποτελεί προϊόν συντονισμένης προσπάθειας και συνεργασίας. Ευχαριστούμε θερμά το Υπουργείο Πολιτισμού και το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών για τη στήριξη και τη στενή συνεργασία όλο αυτό το διάστημα».

Το Σχέδιο Δράσης “Greece On Screen” στοχεύει στη σταθεροποίηση και ενίσχυση των χρηματοδοτικών κινήτρων σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα και αναμένεται να κινητοποιήσει σημαντικά πρόσθετα κεφάλαια στην ελληνική οικονομία, ενισχύοντας την απασχόληση, βελτιώνοντας τη διεθνή ανταγωνιστικότητα της χώρας και αναδεικνύοντας τον πολιτισμό και τη δημιουργία σε βασικό πυλώνα βιώσιμης ανάπτυξης. Πρόκειται για το μεγαλύτερο πρόγραμμα στήριξης της οπτικοακουστικής δημιουργίας που έχει σχεδιαστεί έως σήμερα στην Ελλάδα.

Κατανομή πόρων

Η κατανομή των πόρων διαμορφώνει ένα ισχυρό και πολυεπίπεδο χρηματοδοτικό πλαίσιο:

€412 εκατ. για επενδυτικά προγράμματα που στοχεύουν στην ενίσχυση εγχώριων κινηματογραφικών και οπτικοακουστικών έργων και στην προσέλκυση διεθνών παραγωγών στον κινηματογράφο, την τηλεόραση και το animation και για επιλεκτικά προγράμματα ανάπτυξης και παραγωγής και προγράμματα προώθησης και διανομής του ελληνικού κινηματογράφου.
€210 εκατ. για πρόγραμμα εγγυοδοσίας δανείων σε συνεργασία με την Ελληνική Αναπτυξιακή Τράπεζα (ΕΑΤ), με στόχο τη στήριξη μικρομεσαίων επιχειρήσεων του κλάδου
€20 εκατ. για την υποστήριξη οπτικοακουστικών ψηφιακών παιχνιδιών (digital game development) και μουσικών φεστιβάλ με αξιοποίηση οπτικοακουστικής τεχνολογίας
€20 εκατ. για την προώθηση της εξωστρέφειας και για δράσεις πολιτιστικής διπλωματίας στον οπτικοακουστικό τομέα.
€52 εκατ. για τη δημιουργία και λειτουργία της Σχολής Τεχνικών Κινηματογράφου και Οπτικοακουστικών Μέσων, για δράσεις εκπαίδευσης και κατάρτισης, για την ανάδειξη της τεχνολογικής καινοτομίας στον οπτικοακουστικό τομέα, για την ανάδειξη και ψηφιοποίηση της κινηματογραφικής και οπτικοακουστικής κληρονομιάς
€36 εκατ. και για τη διοικητική, θεσμική και τεχνική υποστήριξη του προγράμματος, συμπεριλαμβανομένης της αποπληρωμής παλαιών επιλεκτικών προγραμμάτων, της διενέργειας εξωτερικών αξιολογήσεων, της δημιουργίας μητρώου εμπειρογνωμόνων, της ανάπτυξης ψηφιακών εργαλείων για την απλούστευση των διαδικασιών, της αναβάθμισης υποδομών και της δημιουργίας χώρων δικτύωσης δημιουργών, καθώς και λοιπών κρίσιμων υποστηρικτικών παρεμβάσεων.
Κομβικές παρεμβάσεις

Στο πλαίσιο του Σχεδίου Δράσης υλοποιούνται εμβληματικές πρωτοβουλίες που ενισχύουν τη δομή και τη βιωσιμότητα του κλάδου:

Η ίδρυση της Σχολής Τεχνικών Κινηματογράφου και Οπτικοακουστικών Μέσων στις εγκαταστάσεις της Φίνος Φιλμ, του οποίου η απαλλοτρίωση ή η εξαγορά προχωρεί από το Υπουργείο Πολιτισμού.
Η ενίσχυση της Αγοράς της Θεσσαλονίκης (Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης) ως διεθνούς κόμβου και  παράλληλα η ενδυνάμωση της Αθήνας, μέσω στοχευμένων θεσμών
Η ανάπτυξη κέντρου καινοτομίας για το video game development, που θα λειτουργεί ως κόμβος έρευνας και επιχειρηματικότητας
Η αξιοποίηση της Οικίας Κοκοβίκου στην Πλάκα ως χώρου οπτικοακουστικής κληρονομιάς
Το πρόγραμμα «Αυτισμός και Δημιουργία», που ενισχύει την πρόσβαση και τη συμμετοχή στον πολιτισμό
Το Σχέδιο Δράσης συνιστά μια ολοκληρωμένη εθνική στρατηγική που επενδύει στην παραγωγή, στη γνώση, στην καινοτομία και στους ανθρώπους.

ΥΠΠΟ – ΕΚΚΟΜΕΔ: Νέα εποχή για την οπτικοακουστική δημιουργία – €750 εκατ. και 5ετές Σχέδιο Δράσης ενέκρινε το Υπουργικό Συμβούλιο

Η πρωτοβουλία αυτή απευθυνόταν σε παιδιά που διαμένουν στον καταυλισμό Καρακόνερο και εντάσσεται στο πλαίσιο των παρεμβάσεων του Δήμου για την ενίσχυση της κοινωνικής ένταξης του πληθυσμού Ρομά. Κατά τη διάρκεια της δράσης, τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν βασικά στοιχεία της πασχαλινής παράδοσης, μέσα από βιωματικές και δημιουργικές δραστηριότητες. Με ενθουσιασμό και φαντασία, κατασκεύασαν και διακόσμησαν τις δικές τους λαμπάδες, αξιοποιώντας ποικιλία υλικών και εκφράζοντας ελεύθερα τη δημιουργικότητά τους.

Η δράση δεν περιορίστηκε μόνο στη γνωριμία με τα έθιμα του Πάσχα, αλλά συνέβαλε ουσιαστικά στην ενίσχυση της αυτοέκφρασης, της συνεργασίας και της ομαδικότητας. Μέσα από τη συμμετοχή τους, τα παιδιά ανέπτυξαν δεξιότητες επικοινωνίας, ενίσχυσαν την αυτοπεποίθησή τους και βίωσαν τη χαρά της δημιουργίας.

Εκφράζονται ευχαριστίες στην εταιρεία «Μοσχάκη Αφροδίτη-Μαρία & ΣΙΑ» για την προσφορά υλικών (λαμπάδων, στολιδιών και κορδελών), την εταιρεία «Ελληνικές Υπεραγορές Σκλαβενίτης Α.Ε.» για την προσφορά σοκολατένιων πασχαλινών αυγών και άλλων γλυκισμάτων, καθώς και την Ιερά Μητρόπολη Ρόδου για τη συμβολή τους στην υλοποίηση της δράσης. Το πιο πολύτιμο αποτέλεσμα ήταν τα χαμόγελα και η ενεργή συμμετοχή των παιδιών.

«Όλοι μαζί γίναμε το θαύμα του Πάσχα για τα παιδιά»

Επίσης, τη Μεγάλη Πέμπτη, 9 Απριλίου 2026, το Κέντρο Κοινότητας με Παράρτημα Ρομά του Δήμου Ρόδου ολοκλήρωσε με επιτυχία τη διανομή πασχαλινών δώρων και λαμπάδων σε παιδιά ωφελούμενων οικογενειών από ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, στο πλαίσιο της δράσης με τίτλο «Γίνε το θαύμα του Πάσχα για ένα παιδί».

Το κάλεσμα αλληλεγγύης και προσφοράς που απευθύνθηκε στους συμπολίτες μας βρήκε θερμή ανταπόκριση, αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι η κοινωνία της Ρόδου διαθέτει ευαισθησία, ενσυναίσθηση και διάθεση να στηρίξει τα παιδιά που το έχουν ανάγκη. Ήταν η ζωντανή απόδειξη ότι, όταν ενωνόμαστε, μπορούμε να γίνουμε το «θαύμα» για ένα παιδί.

Η Αντιδήμαρχος Κοινωνικής Πολιτικής, Αλληλεγγύης, Ισότητας και Προσχολικής Αγωγής, Σαββίνα Παπαγεωργίου, καθώς και τα στελέχη του Κέντρου Κοινότητας με Παράρτημα Ρομά, εκφράζουν ένα θερμό «ευχαριστώ» σε όλες τις επιχειρήσεις, τους συλλόγους και τους ιδιώτες που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα και στήριξαν αυτή την πρωτοβουλία.

Η δύναμη της προσφοράς και η αξία της συνεργασίας μάς υπενθυμίζουν ότι κανένα παιδί δεν είναι μόνο του. Μαζί, συνεχίζουμε να χτίζουμε μια κοινωνία με περισσότερη φροντίδα, ελπίδα και ανθρωπιά.

Ευγενικοί χορηγοί και δωρητές (με αλφαβητική σειρά):

•ΔΙΑΚΟΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΑΡΙΑ

•ΜΑΝΙΩΤΗ ΜΑΡΙΑ

•ΠΑΠΑΚΗ ΔΗΜΗΤΡΑ

•ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ – ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΡΟΥΧΩΝ

•ΠΡΟΣΚΟΠΟΙ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ – ΕΦΟΡΟΙ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗΣ ΕΦΟΡΕΙΑΣ, κα ΗΡΩ ΜΑΝΟΥΣΟΥ & κα ΑΘΗΝΑ ΧΟΥΛΗ

•ΡΟΤΑΡΙΑΝΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΡΟΔΟΣ-ΚΟΛΟΣΣΟΣ

•ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ Α.Ε.Ε. – ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΥΠΕΡΑΓΟΡΕΣ

•ΣΤΕΛΕΧΗ ΚΕΝΤΡΟΥ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΜΕ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΡΟΜΑ ΔΗΜΟΥ ΡΟΔΟΥ

•ΣΦΥΡΙΟΥ ΕΙΡΗΝΗ

•ΤΣΑΜΠΑΝΑΚΗ ΜΙΡΕΛΑ

•ΤΣΙΣΙΜΟΙΡΗΣ Μ. & Δ. Ο.Ε. – ΥΠΕΡΑΓΟΡΑ ΤΡΟΦΙΜΩΝ

Χρώματα, φαντασία και χαμόγελα: Πασχαλινή δράση για τα παιδιά Ρομά

Μέσα σε ένα ιδιαίτερα ζεστό και συγκινησιακά φορτισμένο κλίμα, πραγματοποιήθηκε στις 24 Απριλίου το βράδυ, στο Semiramis CHotel, η εκδήλωση με τίτλο:

«Παρουσίαση γυναικείας κομψότητας, σε μικρές ιστορίες δημιουργίας» με συντονίστρια της εκδήλωσης την  κ. Άννα Λαδά.

Η βραδιά αποτέλεσε μια ολοκληρωμένη εμπειρία, συνδυάζοντας τέχνη, ιστορία και προσωπική έκφραση.

Το κοινό είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει δύο ταινίες μικρού μήκους, οι οποίες ανέδειξαν την ιστορική διαδρομή των γυναικείων αξεσουάρ, από την προϊστορική εποχή έως τη σύγχρονη κοινωνία, φωτίζοντας τον ρόλο τους, ως στοιχείο ταυτότητας, έκφρασης και πολιτισμού.

Ακολούθησε μια ουσιαστική και ζωντανή συζήτηση, που γέννησε συναισθήματα, αναμνήσεις και σκέψεις.

Μέσα από προσωπικές αφηγήσεις και βιώματα, αναδείχθηκε η διαχρονική σημασία του γυναικείου αξεσουάρ, αλλά και η δυναμική του ως μέσο έκφρασης στο σήμερα και το αύριο.

Σημαντικές τοποθετήσεις και θερμά λόγια μοιράστηκαν με το κοινό, ο κ. Αντώνης Γιαννικουρής, ο πρώτος άνθρωπος που εμπιστεύτηκε από τα πρώτα του βήματα, τον εμπνευστή της εκδήλωσης, Θωμά Σάββενα, η κ. Νατάσα Ράγιου, που τον γνωρίζει από πολύ νεαρή ηλικία, καθώς και αγαπημένα πρόσωπα της καλλιτεχνικής δημιουργού, κ. Κατερίνας Καλλιγά, όπως η κ. Ανδρομάχη Μπατζούκη, η κ. Βάσια Παπαγεωργίου, η κ. Κατερίνα Βολονάκη, η κ. Βαλασία Βαρδέλη και πολλοί ακόμη παρευρισκόμενοι, οι οποίοι με τις παρεμβάσεις τους ανέδειξαν τη σημασία της δημιουργικότητας και της νέας γενιάς στην εξέλιξη της κοινωνίας.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε στην αίθουσα «Αλεξάνδρεια» του ξενοδοχείου, όπου παρουσιάστηκαν οι δημιουργίες της “kallaisthisis”.

Οι επισκέπτες είχαν την ευκαιρία να περιηγηθούν στον χώρο, να γνωρίσουν από κοντά τη δημιουργό, να δοκιμάσουν τα αξεσουάρ, να φωτογραφηθούν και να γίνουν ενεργό μέρος της εμπειρίας.

Η αλληλεπίδραση με το κοινό αποτέλεσε έναν από τους πιο ζωντανούς και ουσιαστικούς πυλώνες της βραδιάς.

Η εκδήλωση ξεχώρισε για τη διαφορετική της προσέγγιση, καθώς δεν περιορίστηκε σε μια απλή παρουσίαση προϊόντων, αλλά ανέδειξε το κόσμημα και το αξεσουάρ ως φορείς προσωπικής ιστορίας, συναισθήματος και ταυτότητας.

Ένα μεγάλο και ειλικρινές ευχαριστώ σε όλους όσους τίμησαν με την παρουσία τους αυτή την προσπάθεια.

Η αγάπη, η συμμετοχή και η εμπιστοσύνη σας, αποτελούν τη μεγαλύτερη δύναμη για όσους συνεχίζουν να ονειρεύονται και να  δημιουργούν.

Παρουσίαση γυναικείας κομψότητας, σε μικρές ιστορίες δημιουργίας

Τον Νικηφόρο Παπανικόλα τον γνωρίζουμε οι περισσότεροι μέσα από τις δικαστικές αίθουσες και από την ενασχόλησή του με την πολιτική. Υπάρχει όμως μια πλευρά του που δεν χωράει σε δικόγραφα και προεκλογικές ομιλίες. Είναι εκείνη που «ξεκλείδωσε» στην περίοδο της καραντίνας, παίζοντας αρχικά με το παιδικό αρμόνιο του γιου του, και κατέληξε τρία χρόνια μετά, σε ένα ολοκληρωμένο μυθιστόρημα.
Κρατώντας στα χέρια του πλέον το πρώτο του βιβλίο «Αγάπη της ζωής μου», ο Νικηφόρος Παπανικόλας μιλά σήμερα στη «δημοκρατική» για την ανάγκη του να «σπάσει» τα στενά όρια της δικηγορίας και της πολιτικής, αναζητώντας έναν χώρο ελευθερίας ανάμεσα στις σελίδες και τους στίχους.
Σε μια εξομολογητική συζήτηση, ξετυλίγει το νήμα μιας τριετούς διαδρομής που ξεκίνησε από το παιδικό αρμόνιο και κατέληξε στο πρώτο του μυθιστόρημα.
• Νικηφόρε, και θα μου επιτρέψεις να σου μιλήσω στον ενικό, καθώς η μακρόχρονη φιλία μας υπερβαίνει τους τύπους μιας συνέντευξης, κρατάς πλέον στα χέρια σου το πρώτο σου βιβλίο, μια προσπάθεια που απαίτησε μια διαδρομή τριών ετών μέχρι να ολοκληρωθεί η συγγραφή του. Ποια είναι τα συναισθήματά σου τώρα που το βλέπεις τυπωμένο;
Για να είμαι ειλικρινής, δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμα. Είναι μια παράξενη, σχεδόν εξωπραγματική αίσθηση. Νομίζω ότι το βιβλίο που κρατάω ανήκει σε κάποιον άλλον, δυσκολεύομαι ακόμα να αντιληφθώ ότι είναι δικό μου δημιούργημα. Είναι μια στιγμή βαθιάς ικανοποίησης, αλλά και μιας αμήχανης έκπληξης. Δεν μπορείς εύκολα να πιστέψεις ότι κάτι που ξεκίνησε ως μια αδιόρατη σκέψη, πλέον έχει βάρος, οσμή χαρτιού και εξώφυλλο.
• Πώς προέκυψε, όμως, η συγγραφή ενός μυθιστορήματος; Γνωρίζαμε την ιδιότητα του στιχουργού, κάτι που από μόνο του αποτελεί ένα μεγάλο στοίχημα, και ξαφνικά καταθέτεις ένα πεζό έργο. Πώς συνδυάζονται αυτές οι ιδιότητες;
Νομίζω από την έντονη ανάγκη μου να αισθάνομαι παραγωγικός. Η καθημερινότητά μας, το επάγγελμα που ακολουθούμε, τα πράγματα με τα οποία καταπιανόμαστε, συχνά λειτουργούν ως ανασταλτικοί παράγοντες στο να δημιουργήσουμε κάτι ουσιαστικό. Πολλές φορές μαθαίνουμε και αναγκαζόμαστε να λειτουργούμε μέσα σε «κουτάκια». Θεωρώ ότι η συγγραφή ήταν μια καθαρά εσωτερική μου ανάγκη να δημιουργήσω κάτι από το μηδέν, έξω από το πλαίσιο που ορίζει η κοινωνική και επαγγελματική μου ιδιότητα. Ειδικά στη δουλειά μας, στη δικηγορία και στην πολιτική, μιλάμε για κόσμους σκληρούς.
Πρέπει να διαθέτεις γερό στομάχι για να μπαίνεις κάθε μέρα σε αυτή την αρένα και να παραμένεις παραγωγικός, διατηρώντας την ακεραιότητά σου. Σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες και τις απαιτητικές εποχές που διανύουμε, το βιβλίο λειτούργησε ως μια ξεκάθαρη διέξοδος. Τόσο η δικηγορία όσο και η πολιτική είναι δύο πεδία που διέπονται από συγκεκριμένους κανόνες. Υπάρχει μια πεπατημένη οδός που, καλώς ή κακώς, αν θέλεις να επιβιώσεις, οφείλεις να την ακολουθείς πιστά. Το βιβλίο, λοιπόν, προήλθε από την ανάγκη μου να σπάσουμε λίγο αυτούς τους κανόνες, να αναζητήσουμε έναν χώρο ελευθερίας που δεν προσφέρει η καθημερινότητα.

• Μιας που μιλήσαμε για την πολιτική, το ενδεχόμενο μιας υποψηφιότητας για βουλευτής και η εκπροσώπηση ενός ολόκληρου νομού, είναι κάτι που σε απασχολεί; Το όνομά σου τα τελευταία χρόνια ακούγεται έντονα για το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ.
Με τιμάει πολύ η συζήτηση, αλλά δεν είναι στα σχέδιά μου. Το να είσαι βουλευτής ενός νομού είναι μία ιερή αποστολή. Δεν είναι μια απόφαση που λαμβάνεται με ελαφρότητα για να καλύψει μια προσωπική φιλοδοξία. Έχω πράγματα να πετύχω ακόμα και νιώθω αυτό το βάρος της ευθύνης. Επίσης, στις Περιφερειακές εκλογές του 2023 έδωσα μια υπόσχεση στους πολίτες του Νοτίου Αιγαίου και έχω σκοπό να την τηρήσω.
Επομένως, σκοπεύω να μείνω στα έδρανα του Περιφερειακού Συμβουλίου μέχρι την τελευταία ημέρα της θητείας μου. Είναι πιο σημαντικό να αποκατασταθεί η σχέση της πολιτικής με την ηθική και τη συνέπεια, παρά να εκλεγώ εγώ βουλευτής.
• Νιώθεις το βάρος του ονόματος του πατέρα σου, του Βασίλη Παπανικόλα, στην πολιτική σου διαδρομή;
Μοιραία, είναι κάτι που με συνοδεύει. Και νομίζω πως θα συνεχίσει να με ακολουθεί όσο και αν προσπαθώ να φύγω από αυτό. Στις εκλογές του 2023 η κριτική των αντιπάλων μου γύρω από το πρόσωπό μου προς το πρόσωπό μου εξαντλήθηκε στα περί οικογενειοκρατίας, κάτι που για όποιον γνωρίζει την πραγματικότητα ακούγεται αστείο, καθώς δεν προέρχομαι από κάποια πολιτική δυναστεία. Δεν αρκεί όμως να το λες, πρέπει και να το αποδεικνύεις. Ότι είσαι ο Νικηφόρος και όχι απλά ο γιος του Βασίλη. Με τον πατέρα μου, σε πολιτικό επίπεδο, μοιραζόμαστε κοινές αξίες, αλλά έχουμε και αποκλίσεις. Και είναι λογικό. Έχουμε άλλα βιώματα και διαφορετικές προσλαμβάνουσες. Εκείνος ανήκει στη γενιά του Πολυτεχνείου, έζησε τη δικτατορία ως φοιτητής. Εγώ μεγάλωσα διαφορετικά, σπούδασα στο εξωτερικό, ήρθα σε επαφή με άλλα συστήματα. Αυτή η διαφοροποίηση έχει αναπόφευκτα αντανάκλαση στον τρόπο σκέψης και τις πολιτικές μας θέσεις.
• Πάντως, η στιχουργική, για να επανέλθουμε στην καλλιτεχνική σου δραστηριότητα, ήταν αυτή που μας έκανε την πρώτη έκπληξη, ειδικά όταν είδαμε μέσα στην καραντίνα μια νέα δική σου προσπάθεια με ένα τραγούδι στα social media. Πώς προέκυψε αυτό; Είχες ξανασχοληθεί ποτέ;
Όχι, ποτέ στο παρελθόν. Προέκυψε σχεδόν τυχαία, μέσα στην καραντίνα. Νομίζω ότι πάρα πολύς κόσμος βρήκε μια πλευρά του εαυτού του, την οποία δεν γνώριζε, εκείνες τις ημέρες της αναγκαστικής απομόνωσης. Στη δική μου περίπτωση, όλα ξεκίνησαν παίζοντας με τον γιο μου. Του είχα πάρει κάποια μουσικά όργανα, ένα μικρό αρμόνιο και ένα ξυλόφωνο. Άρχισα, λοιπόν, να πειραματίζομαι με διάφορους ήχους, χωρίς κάποιο σκοπό. Αυτοί οι ήχοι έγιναν μελωδίες αργότερα και, σχεδόν αυτόματα, άρχισα να σκέφτομαι στίχους πάνω στις μελωδίες αυτές. Έτσι, σιγά-σιγά, γεννήθηκε η στιχουργική μου ιδιότητα, την οποία αποφάσισα να εξελίξω.

• Η ιδέα για το βιβλίο πώς ήρθε; Ήταν η φυσική εξέλιξη των στίχων;

Επειδή είχα γράψει αρκετά τραγούδια, τα οποία κινούνται σε ένα συγκεκριμένο ύφος, συνέλαβα την ιδέα πώς θα ήταν αν όλα αυτά τα τραγούδια γίνονταν μέρος μιας ενιαίας ιστορίας. Έτσι έπλασα ένα σύμπαν, έναν κόσμο όπου μέσα από την αφήγηση θα μπορούσαν να αναδειχθούν και τα τραγούδια αυτά. Ήθελα να δώσω μια «στέγη» σε αυτούς τους στίχους, να τους εντάξω σε μια ροή που θα τους έδινε ένα βαθύτερο νόημα.
• Ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου είναι δικηγόρος. Μοιραία γίνεται μια ταύτιση με εσένα. Υπάρχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία στην ιστορία;
Δεν υπάρχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία στο βιβλίο. Ο ήρωας είναι δικηγόρος, αλλά τα γεγονότα είναι προϊόν μυθοπλασίας. Το μοναδικό απόλυτα δικό μου στοιχείο είναι το επάγγελμα και αυτό το επέλεξα προκειμένου να διευκολυνθώ στην περιγραφή της καθημερινότητας του ήρωα, όντας εξοικειωμένος με τον χώρο της Δικαιοσύνης και τη δικηγορική πρακτική, τις δυσκολίες της, τις λεπτομέρειές της. Θα ήταν πολύ πιο δύσκολο να γράψω για έναν άλλον επαγγελματικό χώρο που μου είναι εντελώς άγνωστος. Ενδόμυχα, ίσως ήθελα να αναδείξω και μια διαφορετική, περισσότερο «ανθρώπινη» πλευρά, όσων καταπιανόμαστε με το δικηγορικό λειτούργημα.
• Γράφοντας αυτό το βιβλίο, ανακάλυψες πτυχές του εαυτού σου που δεν γνώριζες; Ήταν για εσένα ένα ταξίδι ανακάλυψης;
Δεν πίστευα ποτέ ότι έχω την ικανότητα να γράψω ένα μυθιστόρημα. Στην αρχή, η προσπάθεια ήταν πολύ πρόχειρη και αποσπασματική. Δεν πίστευα ότι αυτές οι άναρχες σκέψεις θα μπορούσαν κάποια στιγμή να εξελιχθούν σε ολοκληρωμένο έργο. Όλη η διαδικασία μου φαινόταν «βουνό». Όμως, βήμα-βήμα, με επίμονη προσπάθεια και απόλυτη πειθαρχία, φτάσαμε στο τέλος. Το βιβλίο δεν γράφτηκε χωρίς θυσίες. Έπρεπε να διαθέσω χρόνο και να πειθαρχήσω σε ένα αυστηρό πρόγραμμα, να το δω δηλαδή ως μια επαγγελματική δουλειά. Μάλιστα, σε πολύ στενό μου κύκλο το είχα εκμυστηρευτεί. Όταν με παίρνανε τηλέφωνο να βγούμε για ποτό κι εγώ τους έλεγα ότι κάθομαι και γράφω το βιβλίο μου, ήμουν σίγουρος ότι εκείνη τη στιγμή με θεωρούσαν τουλάχιστον… εκκεντρικό, για να μην πω ανισόρροπο!
• Αυτή η ενασχόληση των τριών ετών, παράλληλα με τις οικογενειακές, προσωπικές και επαγγελματικές υποχρεώσεις, σε ξεκούραζε; Σε έβγαζε από το άγχος της ημέρας;
Να σου πω την αλήθεια, από ένα σημείο και μετά το έβλεπα αυστηρά επαγγελματικά, ως κάτι που πρέπει οπωσδήποτε να γίνει. Παρόλα αυτά, μου ήταν πάρα πολύ δύσκολο, όσο βυθιζόμουν μέσα σε αυτόν τον φανταστικό κόσμο, να επανέλθω στην πραγματικότητα. Ήταν σαν ένα διαρκές σκωτσέζικο ντους. Τη μια στιγμή καθόμουν και έγραφα για τραγούδια και για συναισθήματα, και την επόμενη στιγμή έπρεπε να βρίσκομαι στο Περιφερειακό Συμβούλιο και να τοποθετούμαι για τον νέο Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Αυτές οι απότομες αλλαγές και οι εναλλαγές ρόλων μού αποκάλυψαν ένα στοιχείο που δεν ήξερα ότι διαθέτω: την προσαρμοστικότητα.
• Ποια ήταν η αντίδραση του ευρύτερου κύκλου σου όταν τελικά κυκλοφόρησε το βιβλίο;
Οι περισσότεροι δεν το πίστευαν, νομίζω ότι ακόμα δεν το έχουν συνειδητοποιήσει πλήρως. Έχει ενδιαφέρον η συζήτηση που είχα με τον πατέρα μου, όταν τον συνάντησα μετά τη δημοσίευση: «Καλά, γιατί δεν μου είπες ότι έγραφες βιβλίο;». Του απάντησα «Στο είπα» και εκείνος μου ανταπάντησε: «Νόμιζα ότι έκανες πλάκα!». Νομίζω ότι αυτός ο διάλογος τα λέει όλα.
• Τι πραγματεύεται, όμως, επί της ουσίας το βιβλίο;
Είναι ένα ρομαντικό μυθιστόρημα καταρχάς, αλλά όχι με την απλή, επιφανειακή έννοια. Αφηγείται την ιστορία ενός νέου και φιλόδοξου δικηγόρου, ο οποίος πιστεύει ότι έχει τακτοποιήσει τη ζωή του, το γραφείο του, τον γάμο του, την καθημερινότητά του. Κάποια στιγμή γνωρίζει μια γυναίκα η οποία έρχεται και ανατρέπει όσα εκείνος θεωρούσε δεδομένα, όλες τις σταθερές του. Έρχεται σε μια θέση όπου επαναδιαπραγματεύεται όλη του την κοσμοθεωρία. Είναι μια ιστορία αγάπης, αλλά ταυτόχρονα και μια ιστορία διαχείρισης του πόνου που γεννά η απώλεια. Η πλοκή ισορροπεί ανάμεσα στην επιμονή και την αποδοχή. Τί γίνεται όταν γνωρίζεις έναν άνθρωπο, σχηματίζεις την απόλυτη πεποίθηση ότι είναι ο ιδανικός σύντροφος για σένα, αλλά για τον άλφα ή τον βήτα λόγο, δεν μπορείτε να είστε μαζί; Πώς συνεχίζεις; Πώς ζεις χωρίς τον άνθρωπο που δεν μπορούσες να φανταστείς τη ζωή σου χωρίς αυτόν; Πού σταματάει η επιμονή και πού ξεκινά η αποδοχή;
• Τι έχεις εισπράξει από όσους το διάβασαν μέχρι στιγμής;
Έχω ακούσει ανέλπιστα καλά λόγια. Το πρώτο σχόλιο που εισπράττω είναι ότι διαβάζεται πάρα πολύ εύκολα. Γεγονός που με γεμίζει ικανοποίηση γιατί θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό να έχει ροή το κείμενο και να είναι ευχάριστο στην ανάγνωση. Σε δεύτερο χρόνο, ορισμένοι αναγνώστες μου ζήτησαν να γράψω τη συνέχεια της ιστορίας σε δεύτερο βιβλίο.
• Το σκέφτεσαι; Θα υπάρξει συνέχεια;
Να σου πω την αλήθεια, όχι. Η ιστορία η συγκεκριμένη τελειώνει εδώ, δεν θα έχει συνέχεια. Ωστόσο, έχω συλλάβει μία ιδέα για ένα επόμενο μυθιστόρημα και από τη στιγμή που την έχω στο μυαλό μου, νιώθω την ανάγκη να την υλοποιήσω! Δυστυχώς για μένα, βέβαια, γιατί αυτό σημαίνει πάλι πολύ «σκάψιμο», πολλή δουλειά και αφοσίωση.
• Εξακολουθείς να γράφεις τραγούδια ή αυτός ο κύκλος έκλεισε οριστικά; Έχεις στο αρχείο σου πάνω από 100 τραγούδια.
Ναι, είναι πάνω από 100, αλλά δεν τα έχω εκδώσει. Νομίζω ότι αυτός ο κύκλος έχει κλείσει. Ό,τι είχα να πω μέσω του στίχου, το είπα. Αυτό που με τραβάει τώρα είναι η αφήγηση. Ξέρεις, πολλές φορές έβλεπα ταινίες ή διάβαζα βιβλία που δεν με ικανοποιούσαν και σκεφτόμουν: «Πόσο δύσκολο είναι να γραφτεί μια ωραία ιστορία ή ένα ωραίο σενάριο;». Η βιομηχανία του ελληνικού τραγουδιού, για παράδειγμα, έχει φύγει πάρα πολύ από το ποιοτικό επίπεδο τα τελευταία χρόνια. Θεωρώ ότι έχουμε απομακρυνθεί από το ποιοτικό ελληνικό τραγούδι.
Αυτό ήταν ένα κίνητρο για μένα. Υπάρχει εξαιρετική ποιότητα δημιουργών, αλλά η δουλειά τους δεν φτάνει ποτέ στον κόσμο. Η βιομηχανία απαιτεί συγκεκριμένα πράγματα, είναι στενά συνδεδεμένη με πρόσωπα και δύσκολα δίνει ευκαιρίες σε νέους δημιουργούς που δεν ακολουθούν τις τάσεις. Είναι εντυπωσιακό και λυπηρό το πόση ποιότητα μένει στο συρτάρι.
• Κλείνοντας, η «Αγάπη της ζωής μου», να μας πεις πού μπορούμε να το βρούμε.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μελτέμι. Μπορεί κανείς να το παραγγείλει online ή να το ζητήσει από οποιοδήποτε βιβλιοπωλείο της χώρας.
Η ιδέα προέκυψε μέσα από τους στίχους.

Νικηφόρος Παπανικόλας:«Το βιβλίο μου ήταν η διέξοδος από τα “κουτάκια” της δικηγορίας και της πολιτικής»

Υπό την καθοδήγηση του χαράκτη Πριστούρη Παναγιώτη Panagiotis Pristouris, οι μαθητές εισάγονται στον ιδιαίτερο και συναρπαστικό κόσμο της χαρακτικής τέχνης, ανακαλύπτοντας τόσο τις τεχνικές όσο και τις εκφραστικές της δυνατότητες.

Στον όμιλο διδάσκονται βασικές τεχνικές της υψιτυπίας, με έμφαση στη χάραξη σε λινόλεουμ και στην ξυλογραφία. Οι μαθητές έρχονται σε άμεση επαφή με τα εργαλεία της χαρακτικής, μαθαίνοντας να τα χειρίζονται με ασφάλεια και δημιουργικότητα. Παράλληλα, γνωρίζουν τα στάδια της διαδικασίας: από τον σχεδιασμό και τη μεταφορά του θέματος, μέχρι τη χάραξη και την τελική εκτύπωση.

Ιδιαίτερη σημασία δίνεται στην καλλιέργεια της προσωπικής έκφρασης. Τα έργα των μαθητών, όπως αποτυπώνονται και στην εικόνα, χαρακτηρίζονται από έντονα κοντράστ, δυναμικές γραμμές και ποικιλία θεμάτων: τοπία, μορφές, φανταστικές συνθέσεις και συμβολικές εικόνες. Μέσα από τη διαδικασία αυτή, οι μαθητές αναπτύσσουν τη φαντασία τους, την αισθητική τους αντίληψη και την ικανότητα να μετατρέπουν ιδέες σε οπτικές αφηγήσεις.

Ο όμιλος δεν περιορίζεται μόνο στην εκμάθηση τεχνικών, αλλά λειτουργεί ως ένα δημιουργικό εργαστήριο όπου ενθαρρύνεται η συνεργασία, η ανταλλαγή ιδεών και ο πειραματισμός. Οι μαθητές αποκτούν βιωματική σχέση με την τέχνη και εξοικειώνονται με διαφορετικούς τρόπους έκφρασης.

Τελικός στόχος του ομίλου είναι η παρουσίαση των έργων των μαθητών σε έκθεση στο τέλος της σχολικής χρονιάς. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, οι μαθητές βιώνουν τη χαρά της ολοκλήρωσης και της δημόσιας παρουσίασης της δουλειάς τους, ενισχύοντας την αυτοπεποίθησή τους και την αγάπη τους για την τέχνη.

Θερμές ευχαριστίες στο Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του σχολείου μας και ιδιαίτερα στην κα Ρόζα Βλάχου για τη δωρεά των ξύλων στον όμιλο χαρακτικής.

«Χαρακτικές Συναντήσεις» στο Πειραματικό Γυμνάσιο Ρόδου – Πανεπιστημίου Αιγαίου

Η ανάρτηση του είναι η ακόλουθη:

Καλημέρα.

Σε γνώριμα μέρη, χθές, στο Επιμελητήριο Δωδεκανήσου για την Γενική Συνέλευση των εργαζομένων των Επιμελητηρίων του Αιγαίου και της Κεντρικής Ένωσης Επιμελητηρίων Ελλάδος, με την παρουσία του Υφυπουργού Ανάπτυξης Λάζαρου Τσαβδαρίδη, των Βουλευτών Μάνου Κόνσολα και Βασίλη Υψηλάντη, του Προέδρου της Κεντρικής Ένωσης Επιμελητηρίων Ελλάδος Γιάννη Βουτσινά, του Προέδρου του Επιμελητηρίου Σάμου Γιώργου Κυριαζή, του Προέδρου του Επιμελητηρίου Χίου Παντελή Λεγάτου και του οικοδεσπότη Προέδρου του Επιμελητηρίου Δωδεκανήσου Γιάννη Πάππου.

Ο επιμελητηριακός χώρος παραμένει μια εστία λογικής, παραγωγής και δημιουργίας, που για όσες και όσους τον έχουν υπηρετήσει, είναι η υγιέστερη φωνή συλλογικής εκπροσώπησης. Χάρηκα που είδα ξανά παλιούς φίλους με τους οποίους έχουμε μνήμες μίας κοινής πορείας με μάχες. Οσα χρόνια και να περάσουν, οι ρίζες είναι εκεί για να θυμίζουν και να εμπνέουν.

Καλημέρα, καλή Κυριακή.

Γιώργος Χατζημάρκος: Ο επιμελητηριακός χώρος παραμένει μια εστία λογικής, παραγωγής και δημιουργίας

Ανάμεσα στα φώτα της πασαρέλας των παγκόσμιων πόλεων και τη γαλήνη των λόφων της Καλύμνου, ο Deno Frangopoulos (Ντίνος Φραγκόπουλος) μοιάζει να έχει βρει τον τέλειο συγχρονισμό, ανάμεσα σε δύο κόσμους. Σε αυτόν της λάμψης και της γνησιότητας. Γεννημένος στο Οχάιο, μεγαλωμένος σε ένα σπίτι όπου η μυρωδιά του αυγολέμονου συναντούσε το αμερικανικό fast food, ο Ελληνοαμερικανός Δωδεκανήσιος καλλιτέχνης αφηγείται μια ζωή γεμάτη απρόσμενες στροφές. Από ένα «ναι» σε μια φωτογράφιση στο Μαϊάμι μέχρι τα φώτα του Versace, το στούντιο του Desmond Child και τις μελωδίες που γεννήθηκαν πάνω από ένα φτηνό συνθεσάιζερ Casio που τον οδήγησε σε υποψηφιότητα για Grammy στην κατηγορία Καλύτερου Ορχηστρικού Άλμπουμ για το κομμάτι Basement Tears.
Σήμερα, αφού διέσχισε ωκεανούς και βιομηχανίες, ζει πια μόνιμα στην Ελλάδα, στο νησί του πατέρα του, αφήνοντας τη θάλασσα να γίνει το πεντάγραμμο της νέας του ζωής. Με αυτοσαρκασμό, ευγνωμοσύνη και μια απλότητα που ξαφνιάζει για άνθρωπο που έζησε την απόλυτη χλιδή της μόδας, ο κ. Φραγκόπουλος μιλά για τη δεύτερη πατρίδα του, την τέχνη που θεραπεύει και το όνειρο, που όπως λέει, μόλις τώρα αρχίζει.

• Κύριε Φραγκόπουλε πρέπει να είστε δεύτερη γενιά αποδήμων Kαλυμνίων και γεννηθήκατε στο Οχάιο. Πως μεγαλώσατε στις ΗΠΑ, οι γονείς σας διατηρούσαν σχέση με την ιδιαίτερη πατρίδα, δηλαδή ζούσατε σε καταστάσεις τύπου Fat Greek Wedding;
Α, κυρία Παμπρή, το να μεγαλώνεις ως Ελληνοαμερικανός στο Οχάιο ήταν βασικά η ζωντανή εκδοχή του «Γάμος αλά Ελληνικά», ακόμα και τώρα, ψιθυρίζω τις μισές ατάκες κάθε φορά που το δείχνει η τηλεόραση (και ναι, είμαι αυτός ο τύπος που φέρνει Windex (καθαριστικό τζαμιών) σε κάθε μικρή κρίση. Φαντάσου το σκηνικό. Δύο γιαγιάδες στο ίδιο σπίτι, να διορθώνουν τα ελληνικά μου κρατώντας στο ένα χέρι την κουτάλα και στο άλλο μια κουτάλα αυγολέμονο. Ήμουν δίγλωσσος πριν καν πάω νηπιαγωγείο, αγγλικά στο σχολείο, ελληνικά μόλις περνούσα την πόρτα του σπιτιού. Η μαμά μου ήταν 100% Ελληνίδα, αλλά τελείως Νεοϋορκέζα (σκέψου τη Σοφία Πετρίλο με καλύτερα αγγλικά και καλύτερα παπούτσια) και ο μπαμπάς ήταν φρεσκοφερμένος από την Κάλυμνο, μυρίζοντας θάλασσα και δουλειά. Η τέλεια ένωση των δύο κόσμων, πραγματικά. Καθημερινές: αμερικανικό δημόσιο σχολείο. Μετά τις 3 μ.μ.: κατευθείαν ελληνικό σχολείο, ύστερα κατηχητικό την Κυριακή, και μετά πρόβα στη νεανική χορωδία όπου κατέστρεφα ύμνους σε οκτάφωνη αρμονία. Κάθε 25η Μαρτίου, στριμωχνόμουν σε μια φουστανέλα δύο νούμερα μικρότερη, παρήλαυνα στην παρέλαση της Ελληνικής Ανεξαρτησίας και απήγγειλα ποιήματα που θα έκαναν τον Καζαντζάκη να δακρύσει, συνήθως ενώ προσευχόμουν να μη σηκωθεί η φούστα από τον άνεμο του Οχάιο. Πέντε αδέρφια κι όλοι μας συρόμασταν στην Κάλυμνο, κάθε καλοκαίρι σαν ρολόι. Παραπονιόμασταν στο αεροπλάνο και μετά περνούσαμε δύο μήνες τρώγοντας χταπόδι κατευθείαν από τα καΐκια και προσποιούμασταν ότι ήμασταν ντόπιοι. Πετούσα πάνω από τον Ατλαντικό από τεσσάρων χρονών κι έτσι μέχρι το λύκειο είχα δει περισσότερη Ευρώπη απ’ ό,τι οι περισσότεροι καθηγητές μου μαζί. Το αστείο είναι ότι μόνο περίπου το 42% των Αμερικανών έχει καν διαβατήριο. Ήμουν το παράξενο παιδί στο μάθημα των μαθηματικών που έλεγε χαλαρά, «Ναι, αλλά πέρσι στη Σαντορίνη…» και όλοι με κοιτούσαν άδειοι. Το να είσαι τόσο «κοσμοπολίτης» στα δεκαέξι ήταν σαν να φοράς νέον πινακίδα που έγραφε «Παρακαλώ, κοροϊδέψτε με». Αλλά τώρα που το σκέφτομαι; Δεν θα το άλλαζα για τίποτα. Εκείνα τα καλοκαίρια μου έδωσαν μια οπτική που οι περισσότεροι δεν αποκτούν ούτε στο πανεπιστήμιο, αν ποτέ τη βρουν. Οπότε ναι, είμαι ο τύπος που μπορεί να παραγγείλει καφέ στην Αθήνα, να φωνάξει για τους Cleveland Browns (ομάδα αμερικανικού ποδοσφαίρου) σε έναν αγώνα και να δακρύσει όταν ο παπάς θυμιάζει το Πάσχα. Λίγο γιαγιά, λίγο Οχάιο και για πάντα ευγνώμων για κάθε μίλι που με έκανε και τα δύο.

• Πώς ξεκίνησε η διαδρομή στον κόσμο της υψηλής ραπτικής; Έχετε συνεργαστεί με ονόματα όπως Dolce & Gabbana Armani, Versace, Ηermes etc, οίκους που έχουν καθορίσει την παγκόσμια μόδα. Πώς προέκυψαν αυτές οι συνεργασίες;
Ξεκίνησα το μόντελινγκ στα δεκαπέντε μου, στο Οχάιο, μικρές δουλειές ανάμεσα στα μαθήματα, μέχρι που τελείωσα το λύκειο στα δεκαοχτώ. Ο πατέρας μου με κάθισε κάτω και μου είπε: « – Πρώτα το πανεπιστήμιο, τέλος το μόντελινγκ». Του έδωσα τον λόγο μου. Έτσι πήγα στο Art Institute στο Μαϊάμι, αποφασισμένος να κρατήσω την υπόσχεσή μου. Τη δεύτερη χρονιά, στα δεκαεννέα μου, ένας φοιτητής φωτογραφίας με ρώτησε αν μπορούσε να με φωτογραφίσει για μια σχολική εργασία. Είπα «ναι» πριν προλάβω να το σκεφτώ. «-Συγγνώμη, μπαμπά». Αυτές οι φωτογραφίες κατέληξαν στο κορυφαίο πρακτορείο του Μαϊάμι και μετά στον Πολ Χάγκνερ, τον ιδιοκτήτη του First, το πρώτο πρακτορείο που πραγματικά έβαλε το Παρίσι στον χάρτη για τα ανδρικά μοντέλα. Μια εβδομάδα αργότερα ήμουν στο αεροπλάνο για τη Γαλλία. Η πριγκίπισσα Στεφανί ήταν κι εκείνη υπογεγραμμένη στο ίδιο πρακτορείο, βρεθήκαμε και οι δύο καλεσμένοι στο ίδιο δείπνο ένα βράδυ και ήταν πραγματικά υπέροχη. Μετά ήρθε το Μιλάνο. Ο Τζιάνι Βερσάτσε με έκλεισε για την πρώτη μου πασαρέλα και ξαφνικά, μου ζήτησε να ανοίξω το σόου του. Ήμουν τρομοκρατημένος στα παρασκήνια, αλλά όταν άναψαν τα φώτα και έκανα το πρώτο μου βήμα, κάτι μέσα μου απλώς «κούμπωσε». Μετά το σόου, μου έσφιξε το χέρι, χαμογέλασε και μου είπε πόσο αγαπούσε την ελληνική ιστορία δείχνοντας το μοτίβο του ελληνικού κλειδιού στο λογότυπο και μου είπε: « -Αυτό δεν βγαίνει ποτέ από τη μόδα». Κρατήσαμε επαφή όλα αυτά τα χρόνια ήταν πάντα ευγενικός, πάντα γενναιόδωρος με τον χρόνο του. Και ύστερα ήρθε εκείνο το φρικτό πρωινό στο Miami Beach. Έμενα μόλις λίγα τετράγωνα μακριά από το σπίτι του όταν βγήκε η είδηση. Μέχρι να φτάσω στην Casa Casuarina, ο δρόμος ήταν αποκλεισμένος με κορδέλες. Στάθηκα εκεί, κοιτάζοντας τα σκαλιά, το αίμα… και έκλαψα. Είκοσι οκτώ χρόνια μετά, ακόμα κόβω ταχύτητα κάθε φορά που περνάω μπροστά από εκείνο το σπίτι και ψιθυρίζω «αναπαύσου εν ειρήνη» στον άνθρωπο που χάρισε σε ένα αγχωμένο παιδί από το Οχάιο τη μεγαλύτερη ευκαιρία της ζωής του στη μόδα. Ένα μικρό «ναι» στο Μαϊάμι πραγματικά άλλαξε τα πάντα. Η ζωή είναι παράξενη έτσι;

• Ποια ήταν η πιο καθοριστική εμπειρία σας δουλεύοντας δίπλα σε τόσο ισχυρές δημιουργικές προσωπικότητες;
Αυτό το κομμάτι πάντα με κάνει να χαμογελώ όταν το θυμάμαι…Ήμουν αρκετά τυχερός να είμαι ένα από τα προσωπικά μοντέλα εφαρμογής του Gianni Versace. Λίγες εβδομάδες πριν από κάθε επίδειξη περνούσα ολόκληρες μέρες στο ιδιωτικό του ατελιέ με τον ίδιο, τη Donatella, τον σύζυγό της Paul, τον Antonio και τη μικρή ομάδα που έδινε ζωή στη μαγεία της μόδας. Φορούσα τα πρωτότυπα ρούχα της πασαρέλας, κομμάτια που δεν είχε δει κανείς άλλος. Ο Gianni και η Donatella περνούσαν γύρω μου, καρφιτσώνοντας, διορθώνοντας υφάσματα, συζητώντας λεπτομέρειες χρώματος ή μήκους. Ήταν απίστευτα ευγενικοί.
Πάντα ρωτούσαν πώς ένιωθα όταν φορούσα κάτι. Κάποιες φορές, όταν δίσταζαν ανάμεσα σε δύο εκδοχές, ο Gianni με κοίταζε χαμογελώντας πονηρά και έλεγε: « – Αγάπη μου, πες μας, ποιο κάνει την καρδιά σου να τραγουδά;» Και πραγματικά άκουγαν την απάντηση. Το μεσημεριανό ήταν μια μικρή τελετουργία: γάντια, πορσελάνινα σερβίτσια, ιταλικό φαγητό ανάμεσα σε ρολά από μετάξι και καρφίτσες. Ένιωθες πως ήσουν μέλος μιας οικογένειας που έγραφε ιστορία στη μόδα. Ήμουν επίσης εκεί από την αρχή με τον Stefano και τον Domenico (Dolce & Gabbana) όταν είχαν ακόμα το μικρό τους στούντιο έξω από το Μιλάνο. Ήταν (και παραμένουν) από τους πιο ευγενικούς και αυθεντικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Έκανα το πρώτο τους σόου και αργότερα φωτογραφήθηκα από τον Steven Meisel για την πρώτη διεθνή τους καμπάνια. Θυμάμαι ένα βράδυ στη Νέα Υόρκη, λίγο πριν λανσαριστούν στην Αμερική, ήταν αγχωμένοι πως ο κόσμος δεν θα καταλάβει το όραμά τους. Τους κράτησα τα χέρια και τους είπα: « – Πιστέψτε με, η Αμερική θα σας λατρέψει.» Και έτσι έγινε. Ύστερα από τόσα χρόνια μέσα σε ατελιέ, βλέποντας τη δημιουργία να ξετυλίγεται βελονιά προς βελονιά, αποκτάς ένα βλέμμα που δεν κλείνει ποτέ. Ακόμη κι όταν μπαίνω σε μια μπουτίκ, πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται:«- Αυτό το βελάκι θα έπρεπε να είναι λίγο πιο ψηλά» και γελάω, γιατί όταν έχεις υπάρξει μέρος εκείνου του κόσμου, γίνεται για πάντα μέρος σου.

• Η μόδα συχνά κατηγορείται για επιφανειακότητα. Πιστεύετε ότι η δημιουργία μπορεί να είναι και μορφή προσωπικής ή κοινωνικής έκφρασης;
Ναι, καταλαβαίνω απόλυτα γιατί τόσος κόσμος βλέπει τη βιομηχανία της μόδας σαν κάτι επιφανειακό και ειλικρινά, από έξω συχνά έτσι φαίνεται. Όταν όμως κάνεις zoom out, είναι η έβδομη μεγαλύτερη βιομηχανία στον κόσμο, παράγει πάνω από 100 δισεκατομμύρια ρούχα τον χρόνο και οι online πωλήσεις μόδας ξεπέρασαν το 1 τρισεκατομμύριο δολάρια το 2025. Είναι πολλές πραγματικές δουλειές, δημιουργικότητα και οικονομικός αντίκτυπος που κρύβονται πίσω από τη λάμψη. Την «επιφανειακή» πλευρά την ένιωσα μόνο προς το τέλος της καριέρας μου ως μοντέλο, όταν είχα φτάσει στην κορυφή. Ξαφνικά καταλαβαίνεις ότι σε αντιμετωπίζουν σαν περιπατούσα διαφημιστική πινακίδα, ένα ακριβό εμπόρευμα που νοικιάζει το πρόσωπο και το σώμα του για να πουλήσει εκατομμύρια δολάρια σε ρούχα.

Είναι περίεργη η αίσθηση όταν η αξία σου εξαρτάται μόνο από το πώς δείχνεις εκείνη τη σεζόν. Από την άλλη, τα προνόμια ήταν πραγματικά μαγικά. Nα παίρνω το Concorde για Παρίσι, ιδιωτικά αεροπλάνα, να με μεταφέρουν με λιμουζίνα σε πόλεις που μόνο ονειρευόμουν, να μένω στα ωραιότερα ξενοδοχεία. Ακόμα τσιμπιέμαι όταν τα θυμάμαι.
Είμαι τόσο ευγνώμων που είδα τον κόσμο με αυτόν τον τρόπο. Ναι λοιπόν, η μόδα μπορεί να φαίνεται ρηχή από μακριά, αλλά είναι επίσης ένας τεράστιος, πολύπλοκος κόσμος που χάρισε σε ένα παιδί από μικρή πόλη εμπειρίες που θα κρατήσω για πάντα και τελικά το κουράγιο να κυνηγήσω αυτό που πραγματικά μετράει.

• Παράλληλα με τη μόδα, έχετε ασχοληθεί και με τη μουσική. Πώς μπήκε η μουσική στη ζωή σας, ως πάθος, ως ανάγκη έκφρασης, ή και τα δύο;
Να μια πιο σφιχτή, ζουμερή ελληνική version. Μόλις είχα μετακομίσει Λ.Α. για το όνειρο της ηθοποιίας, αλλά ακόμα έκανα κανένα modeling που πλήρωνε τόσο καλά ώστε νοίκιασα διώροφη ισπανική βίλα στους λόφους του Χόλιγουντ με ταβάνια-πολυελαίους που δεν άξιζα. Μια Κυριακή στο Rose Bowl Flea Market βλέπω ένα σαραβαλέ Casio $40.
Η τότε κοπέλα μου με κοιτάει στραβωμένα: -«Παίζεις; » -«Ακόμα όχι. Αλλά με φωνάζει σαν σειρήνα » Γέλασε τόσο που κόντεψε να ρουφήξει τον freddo της. Δυο μέρες μετά ήμουν κολλημένος πάνω του. Μελωδίες έβγαιναν σαν τρελές, έστελνα 20’’ voice memos, με βάφτισε Casio-Man. 30 χρόνια μετά, ακόμα χαμογελάω. Κάποιος παραγωγός μ’ άκουσε: «Αν κρατάς νότα, βγάζουμε δίσκο » Δοκιμάσαμε τα πάντα. Αμερικάνικη pop, club κομμάτια που έσπαγαν τζάμια, μετά ελληνικά από ενοχές. Βρέθηκα στο Αμβούργο να ηχογραφώ 7-track CD με τίτλο DENO: From Hamburg to L.A. Ο πατέρας μου: «- Γερμανία; Οι ίδιοι που…» «- Μπαμπά, έχουν φανταστικά studio και καλύτερα pretzel. Χαλάρωσε » Έγραψα δυο ελληνικά single, τα έστειλα Αθήνα. Heaven, Minos, Warner με φωνάζουν. Ακούνε τα ελληνικά μου και χαμογελάνε γλυκά: «- Φωνή υπέροχη, πιάνο φονικό… αλλά η προφορά σου είναι «οπα» με τηγανιτές πατάτες. Θα σε σφάξουν τα πρωτοσέλιδα, αγάπη μου » Και θα έπαιζα τα ίδια 12 τραγούδια σε μπουζουξίδικα μέχρι να σιχαθώ το όνομά μου. Η Ελένη Μενεγάκη με κάλεσε live. Πανικοβλήθηκα τόσο που γκώσαρα ολόκληρη τη χώρα. Σκηνικός φόβος, αήττητος. Fast-forward, σήμερα: μόλις έγινα Έλληνας πολίτης, κάθομαι στη βεράντα του εξοχικού που μας άφησε ο πατέρας μου, κοιτάω το Αιγαίο σαν να περιμένει τη σειρά του. Το πιάνο δεν το αγόρασα ακόμα (αύριο, ορκίζομαι), αλλά μόλις έρθει θα κάνω αυτό που ονειρευόταν ο 19χρονος Casio-Man: ολόκληρο άλμπουμ με μόνο συνοδεία αλμύρα και αγέρι. Από ένα Casio 40 δολαρίων σε παζάρι μέχρι λευκή παρτιτούρα μπροστά στην ίδια θάλασσα που άφησε πίσω ο πατέρας μου μικρός… ναι, είμαι ο πιο τυχερός ντροπαλός τύπος του πλανήτη. Κάποιος να με τσιμπήσει. Ή μάλλον όχι. Είμαι ξύπνιος και έτοιμος να παίξω.
• Τι είδους μουσική σάς εκφράζει περισσότερο; Πώς θα περιγράφατε το προσωπικό σας μουσικό ύφος. Αν δεν απατάμε κάποια στιγμή ήσασταν και μέλος ενός pop συγκροτήματος;
Είμαι ένας άνθρωπος που πορεύεται στη ζωή με την καρδιά του στο μανίκι, οπότε μάλλον οι ροκ μπαλάντες στο πιάνο θα ήταν ο ιδανικός μου συνδυασμός.
Προς το παρόν, όμως, νιώθω πιο άνετα να κάθομαι πίσω από το πιάνο μου και να τραγουδώ μόνο για τον εαυτό μου, αλλά ποιος ξέρει τι θα φέρει ο χρόνος μου εδώ στην Ελλάδα. Κάποτε ήμουν φωνητικά δεύτερη φωνή για τον Σάκη Ρουβά, τραγούδησα φωνητικά στο Μαϊάμι για τους μουσικούς παραγωγούς Φοίβο και Desmond Child, στο στούντιο του Desmond στο Μαϊάμι. Μου τηλεφώνησε και με ρώτησε αν ξέρω ποιος είναι ο Σάκης Ρουβάς και του είπα «ναι, φυσικά γιατί;» και μου είπε «ηχογραφώ το νέο του άλμπουμ με τον Φοίβο». Τρελάθηκα από τη χαρά μου! Τραγούδησα στα κομμάτια “Όλα Καλά και Μια Ζωή Μαζί”. Πρόσφατα έστειλα ένα προσωπικό email στον μάνατζερ του Desmond Child, ζητώντας να του πει ότι επικοινώνησα και να μάθει αν ο Desmond βρίσκεται αυτή την περίοδο στο δεύτερο σπίτι του στην Ελλάδα ή στο Νάσβιλ. Ελπίζω να ξανασυνδεθούμε και ίσως να μπορέσει να με συστήσει ξανά στον Φοίβο. Ήμουν σε δύο μπάντες η πρώτη, για πολύ σύντομο χρονικό διάστημα στο Μαϊάμι, δημιουργήθηκε από τον Desmond, ο οποίος ένωσε πέντε μουσικούς ενώ εγώ έπαιζα πιάνο στη σκηνή. Μας ζήτησε να παίζουμε κάθε Σαββατοκύριακο σε clubs, αλλά όταν τα υπόλοιπα μέλη δεν είδαν αμέσως συμβόλαιο ή χρήματα, αποχώρησαν.
Η δεύτερη μπάντα ήταν επίσης στο Μαϊάμι, αλλά ένας από τους κιθαρίστες είχε πρόβλημα αλκοολισμού, με αποτέλεσμα να παθαίνει blackouts και ψυχωτικά επεισόδια, κάτι που διέλυσε τη μπάντα μέσα σε λιγότερο από έξι μήνες.
Παρ’ όλα αυτά, προλάβαμε να ηχογραφήσουμε ένα τραγούδι μαζί, το Running Away, που είχε πολύ καλές προοπτικές. Βρίσκεται δωρεάν στη μουσική μου σελίδα reverbnation.com υπό το όνομα Deno Frangopoulos, μαζί με τα δύο ελληνικά EDM κομμάτια μου.
Η σελίδα μου στο Instagram, που άνοιξα πρόσφατα τον Σεπτέμβριο, είναι @DenoFrangopoulos, όπου υπάρχει και δωρεάν σύνδεσμος για το ποπ single μου από τη Γερμανία με τίτλο On My Way. Τα CD μου με πιάνο είναι το “Pour Mon Père” στο Spotify, και το καλύτερό μου άλμπουμ για πιάνο είναι το “Icarus Bleeds” από τον Deno Frangopoulos, διαθέσιμο σε YouTube, Spotify, Apple Music και iTunes. Ήμουν υποψήφιος για Grammy στην κατηγορία Καλύτερου Ορχηστρικού Άλμπουμ για το κομμάτι μου Basement Tears.

• Ζείτε ανάμεσα σε διαφορετικούς πολιτισμούς. Αμερικανική νοοτροπία και νησιωτική αυθεντικότητα. Πώς συνυπάρχουν αυτά μέσα σας;
Πάντα ζούσα ανάμεσα σε δύο κόσμους, αλλά τώρα είμαι έτοιμος να ρίξω πραγματικές ρίζες και να κάνω την Ελλάδα το αιώνιο σπίτι μου, τη βάση μου, τη διεύθυνση της καρδιάς μου. Στα χαρτιά είμαι ακόμα Αμερικανός (και προφανώς και σε κάθε ντύσιμό μου), οπότε κάθε φορά που ανοίγω το στόμα μου εδώ, παίρνω την ίδια αξιολάτρευτη αντίδραση: μάτια διάπλατα, σαγόνια κάτω, ολόκληρη η ελληνική σαπουνόπερα.
Τη μια στιγμή ετοιμάζονται για σπασμένα «hello, where is beach?» αγγλικά την επόμενη κουβεντιάζω στα ελληνικά και αναφωνούν, «Μα είσαι Έλληνας!» Όταν εξηγώ ότι είμαι Ελληνοαμερικανός, γεννημένος στις ΗΠΑ, με πλημμυρίζουν με τα πιο γλυκά κομπλιμέντα για τα ελληνικά μου. Κοκκινίζω κάθε φορά, κρυφά είμαι τόσο ανασφαλής γι’ αυτό.
Τα αγγλικά μου είναι σε πανεπιστημιακό επίπεδο, τα ελληνικά μου μερικές μέρες ακόμα σκοντάφτουν. Αλλά είμαι εδώ για πάντα τώρα και ανυπομονώ να συνεχίσει η γλώσσα να ανθίζει μέσα μου σαν άγριο θυμάρι σε αυτούς τους λόφους. Θα είμαι πάντα εκείνο το ελληνοαμερικανάκι που μεγάλωσε στο Οχάιο, αλλά τη στιγμή που μπαίνω στην εκκλησία, ανάβω ένα κεράκι και ακούω το βυζαντινό τροπάριο να υψώνεται, νιώθω τη γιαγιά και τον παππού μου να στέκονται ακριβώς πίσω μου. Ρίγη τρέχουν στη σπονδυλική μου στήλη, δάκρυα κρύβονται και ξέρω, βαθιά στα κόκαλά μου, επιτέλους, αληθινά, είμαι σπίτι.
• Αν σας ζητούσα να περιγράψετε «το όνειρό σας» με μία φράση, ποια θα ήταν;
Το όνειρό μου για τον κόσμο είναι το πιο απλό. Ειρήνη, υγεία και ευημερία για κάθε ψυχή που περπατά σε αυτή τη γη. Και για μένα; Ζω ήδη μέσα στο όνειρο που ψιθύριζα όταν ήμουν παιδί. Κάθε πρωί ξυπνώ με την ίδια θάλασσα που άφησε πίσω του ο πατέρας μου, κάθε βράδυ βλέπω τον ήλιο να λιώνει μέσα της σαν μέλι.
Την Κυριακή γλιστρώ στην εκκλησούλα στο δρόμο, ανάβω το κεράκι μου, και η φλόγα χορεύει με τον ίδιο τρόπο που χόρευε όταν η γιαγιά κρατούσε το χέρι μου πριν από πενήντα χρόνια. Κλείνω τα μάτια μου, το βυζαντινό τροπάριο με τυλίγει, και ζητώ από τον Θεό ένα πράγμα: «Να φωτίζεις το μονοπάτι.

Εγώ θα συνεχίσω να περπατώ». Όποιες ευλογίες κι αν έρθουν στη συνέχεια, είμαι έτοιμος, με ανοιχτή καρδιά, ευγνώμων πέρα από λόγια και ακόμα ονειρεύομαι δυνατά. Αυτή είναι η ζωή για την οποία προσευχόμουν. Και μόλις τώρα αρχίζει.

Deno Frangopoulos: Κατέκτησε τον κόσμο κι επέστρεψε στην Κάλυμνο!

Η τελική φάση του διαγωνισμού Gelato Festival World Masters που είναι αφιερωμένη στην Ελλάδα θα πραγματοποιηθεί στις 30–31 Οκτωβρίου στην Carpigiani Gelato University στη Μπολόνια της Ιταλίας, με εννέα δημιουργούς παγωτού να διαγωνίζονται για μία θέση στην Παγκόσμια Τελική Φάση που έχει προγραμματιστεί για το 2026. Από αυτούς, δύο θα προκριθούν για να εκπροσωπήσουν τη χώρα.

Οι Έλληνες δημιουργοί που θα συμμετάσχουν

Σύμφωνα με το επίσημο δελτίο τύπου του οργανισμού, οι εννέα καλύτεροι τεχνίτες παγωτού της Ελλάδας, που επιλέχθηκαν μέσα από διαγωνισμούς των ετών 2023–2025, είναι οι εξής:

Δημήτριος Χαραλάμπους, από το Gelato Palladion στη Ρόδο, με τη γεύση “Yoghurt Orange”
Δημήτρης Χατίρας, από το Insane Gelato στην Κόρινθο, με τη γεύση “Uva e Sole”
Παντελής Μαϊμέτης, από τη Νεράιδα στη Νεάπολη Λακωνίας, με τη γεύση “Portokali Armparoriza”
Χαράλαμπος Μαραντίδης, από το Marantidis στην Καβάλα, με τη γεύση “Exotic Greek Cheese”
Μάκης Μαθιάσος, από το Makis Mathiasos στη Νάξο, με τη γεύση “Cheesecake of Naxos”
Στυλιανός Νικολιδάκης, από το Kritikos Fournos Daily Bakery Café στο Ηράκλειο, με τη γεύση “Cretan Cheesecake”
Ιωάννης Πεχλιβανίδης, από το Elite στην Ελασσόνα, με τη γεύση “Almond Stracciatella”
Οδυσσέας Σκουτέλης, από το I Scream στην Κεφαλονιά, με τη γεύση “Pistachio & Raspberry”
Νικόλαος Ζώτος, από το Zotos Gelateria στα Φηρά της Σαντορίνης, με τη γεύση “Santorinian Pistachio Sorbet”
Το διεθνές πλαίσιο του διαγωνισμού

Η Carpigiani Gelato University στη Μπολόνια θα μετατραπεί στο επίκεντρο του παγκόσμιου παγωτού από τις 27 έως τις 31 Οκτωβρίου 2025, φιλοξενώντας 150 Ευρωπαίους τεχνίτες παγωτού από 14 χώρες. Ο στόχος είναι η πρόκριση μέσα από τις εθνικές φάσεις προς τον Παγκόσμιο Τελικό του 2026, ολοκληρώνοντας μια διαδικασία που ξεκίνησε το 2022 με 4.000 συμμετοχές και εκατοντάδες τοπικές επιλογές παγκοσμίως.

Το Gelato Festival World Masters διοργανώνεται σε συνεργασία με την Carpigiani και το Sigep – Italian Exhibition Group. Κύριος χορηγός είναι η IFI, ενώ υποστηρίζεται επίσης από τις Pregel, Hiber και Filicori Zecchini.

Το ημερολόγιο των επόμενων διοργανώσεων

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει:

27–28 Οκτωβρίου: Δεύτερος ημιτελικός της Ιταλίας με 75 συμμετοχές από 15 περιφέρειες· 8 θα προκριθούν στην ιταλική τελική φάση που θα πραγματοποιηθεί στο Sigep 2026.
30–31 Οκτωβρίου: Τελικοί για Ισπανία, Ουγγαρία, Πολωνία, Τσεχία, Βέλγιο και Ελλάδα, καθώς και ειδική φάση για το «Υπόλοιπο της Ευρώπης» (Βουλγαρία, Γαλλία, Ολλανδία, Νορβηγία, Σουηδία, Ελβετία, Ηνωμένο Βασίλειο).
Από κάθε χώρα θα επιλεγούν οι κορυφαίες γεύσεις που θα διαγωνιστούν στον Παγκόσμιο Τελικό του 2026.

Ένας θεσμός με ιστορία

Η διοργάνωση Gelato Festival World Masters 2022–2025 σηματοδοτεί τη 16η χρονιά του θεσμού, που ξεκίνησε το 2010 στη Φλωρεντία, εμπνευσμένος από την πρώτη καταγεγραμμένη συνταγή παγωτού του Ιταλού αρχιτέκτονα Μπερνάρντο Μπουονταλέντι το 1559. Από τότε, το φεστιβάλ επεκτάθηκε σε όλη την Ιταλία, την Ευρώπη και από το 2017 στις Ηνωμένες Πολιτείες, μέχρι να λάβει παγκόσμιες διαστάσεις, προσελκύοντας πάνω από 3.500 τεχνίτες παγωτού την περίοδο 2017–2021.

Ο Ροδίτης δημιουργός που ξεχωρίζει

Ο Δημήτριος Χαραλάμπους από τη Ρόδο αποτελεί έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς εκπροσώπους της ελληνικής συμμετοχής. Η γεύση του “Yoghurt Orange”, φτιαγμένη με παραδοσιακό ελληνικό γιαούρτι και αρωματικό πορτοκάλι, αναδεικνύει την απλότητα και την αυθεντικότητα της μεσογειακής πρώτης ύλης. Η επιλογή του ανάμεσα στους κορυφαίους εννέα της χώρας αποτελεί αναγνώριση της τεχνικής του ικανότητας και της δημιουργικής του προσέγγισης στην τέχνη του παγωτού.

Ο Ροδίτης Δημήτριος Χαραλάμπους με το “Yoghurt Orange” ανάμεσα στους εννέα καλύτερους δημιουργούς παγωτού της Ελλάδας

Στην τελετή απονομής βραβείων, που πραγματοποιήθηκε σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα Τουρισμού, η Υπουργός Τουρισμού κα Όλγα Κεφαλογιάννη τόνισε ότι η ελληνική φιλοξενία «δεν αφορά μόνο τον τουρισμό, αλλά είναι τρόπος ζωής, δείγμα πολιτισμού και σεβασμού στο συνάνθρωπο». Πρόσθεσε ότι ο διαγωνισμός «πέτυχε να συνδυάσει τη δημιουργική έκφραση με την προώθηση μιας από τις πιο θεμελιώδεις αξίες του τόπου μας: την ελληνική φιλοξενία».

Η Υπουργός επεσήμανε ότι στα έργα των παιδιών αποτυπώνεται η καθαρότητα της ματιάς τους, αλλά και η δική τους αντίληψη για το πώς η Ελλάδα υποδέχεται, αγκαλιάζει και εμπνέει τους επισκέπτες της από όλο τον κόσμο. Βράβευσε τους μαθητές, σημειώνοντας ότι πέρα από τη διάκριση, επιτυχία είναι η συμμετοχή και η προσπάθεια να αποδοθούν τα ιδανικά της αγάπης για τη φιλοξενία και ο σεβασμός προς τον τόπο μας.

Η κα Κεφαλογιάννη αναφέρθηκε επίσης στα 90 χρόνια του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου Ελλάδος και στο επετειακό μήνυμα «Φιλοξενία με Αξία για Όλους», υπογραμμίζοντας τον ρόλο του ως αρωγού της πολιτείας και των επαγγελματιών του κλάδου, αλλά και τη συνεισφορά του στην καλλιέργεια τουριστικής κουλτούρας και εκπαίδευσης.

Κλείνοντας, ευχήθηκε στους μαθητές να συνεχίσουν με έμπνευση και δημιουργικότητα, τονίζοντας ότι η σημερινή ημέρα αποτελεί γιορτή για τον τουρισμό, την παιδεία και πάνω από όλα για τα παιδιά μας.

Η Υπουργός Τουρισμού στο Διαγωνισμό “Ζωγραφίζοντας τη Φιλοξενία” που διοργάνωσε το ΞΕΕ

Στο διαγωνιστικό τμήμα φέτος υποβλήθηκαν περισσότερες από 300 ταινίες.
και η προκριματική επιτροπή – Ιωάννα Κρυωνά, Ιωάννα Πετιναράκη, Αλέξης Χατζηγιάννης, Μιχάλης Δημητρίου και Σίμος Κυπαρισσόπουλος – βρέθηκε μπροστά στο πιο απαιτητικό έργο. Κάθε επιλογή δεν είναι απλώς μια συμμετοχή είναι μια πρώτη δικαίωση για τον κάθε καλλιτέχνη που τόλμησε να καταθέσει την ψυχή του σε μια μικρή, αλλά πολύτιμη, ταινία.

Οι δεκαπέντε ταινίες (αλφαβητικά):

Fatbardha της Κίττυ Κεντέζη

Latera του Δημήτρη Γλυφού

Minus two hundred του Νικόλα Πάσσαρη

Superego του Νίκου Δεληγεωργίδη

Γιατί; του Νίκου Παυλινέρη

Δώσε μου 5 Λεπτά της Μαρθίλιας Σβάρνα

Κορίτσια + Πρόβατα της Φλώρας Ηλία

ΛΕΥΡΕΣΘΗΣ της Ιωάννας Ρουμελιώτη

Με λένε Σεμέλη του Άρη Γεωργίου

Ξένη των Έριν Μπουσούνη & Θάλειας Σταματέλου

Ο Πράσινος Κήπος της Ελένης Τσέκερη

Παντάξενος  της Ευτυχίας Ιωσηφίδου

5 Ιανουαρίου του Γιάννη Παπαζαχαρίου

Το Σύνδρομο της Πολυκατοικίας του Μάνου Μακρυγιαννάκη

Τρωκτικά του Μπετόν του Αποστόλη Γκανάτσιου

Την προβολή των ταινιών, η οποία θα διεξαχθεί σε τρία μέρη, θα ακολουθήσει η ψηφοφορία και η καταμέτρηση των ψήφων. Στη συνέχεια θα υπάρξουν ζωντανές συνδέσεις μεταξύ των πόλεων και η βραδιά θα κλείσει με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων τόσο του διαγωνιστικού όσο και των τμημάτων που προηγήθηκαν τις προηγούμενες μέρες.

Τα Βραβεία που θα δοθούν στους νικητές του Διαγωνιστικού και του Σπουδαστικού μέρους είναι συνολικής αξίας άνω των 3.000 € προσφορά της οργανωτικής επιτροπής του φεστιβάλ και των εταιρειών  RGB studios και ABFAB Productions. Πιο συγκεκριμένα  ο σκηνοθέτης της νικήτριας ταινίας κερδίζει από την RGB studios υπηρεσίες Post Production και δικαίωμα ενοικίασης εξοπλισμού για την επόμενη παραγωγή του αξίας 1000 ευρώ, και Η ABFAB Productions προσφέρει στις τρεις πρώτες ταινίες του διαγωνιστικού βραβείο υπηρεσιών υποτιτλισμού, που θα καλύπτει την επόμενη μικρού μήκους δημιουργία των σκηνοθετών.

INFO

Διαγωνιστικό Μέρος :  27/9 – 18:30 (Ώρα Ελλάδος)    –    Γενική Είσοδος: 8€

§  Αθήνα                          STUDIO  new star art cinema       Σταυροπούλου 33, Πλατεία Αμερικής

§  Θεσσαλονίκη             Θέατρο Σοφούλη                            Τραπεζούντος 5, Καλαμαριά

§  Ρόδος                           Κινηματογράφος Παλλάς              Δημοκρατίας 13, Ρόδος

§  Βέροια                         Κινηματογράφος ΣΤΑΡ                  Μητροπόλεως 57, Βέροια

§  Ρέθυμνο                      Κέντρο Βυζαντινών τεχνών          Αντιστάσεως 84, Παλιά Πόλη

§  Κοπεγχάγη                  Kulturhuset Indre By                      Charlotte Ammundsens Pl. 3, København

§  Παρίσι                          CentreCulturelIrlandais                  5, rue des Irlandais, Paris

International Micro μ Festival: Η ώρα του κοινού