Ζήτησε να υπαχθεί στο άρθρο 99 του Πτωχευτικού Κώδικα

Το δρόμο της προσφυγής στο άρθρο 99 του Πτωχευτικού Κώδικα αποφάσισε να ακολουθήσει ένας από τους πιο γνωστούς πολιτικούς μηχανικούς που δραστηριοποιείται από το έτος 1985 στο νησί της Ρόδου.
Διετέλεσε μέλος και συνεργάτης ορισμένων από τις πιο γνωστές εργολαβικές εταιρείες, εταιρείες πώλησης οικοδομικών υλικών και εταιρείες πώλησης κλιματιστικών.
Ο πολιτικός μηχανικός μετείχε, συγκεκριμένα, σε εταιρείες και κοινοπραξίες που ανέλαβαν την κατασκευή 30 μεγάλων έργων στην περιοχή συμπεριλαμβανομένων ενός ιδιωτικού σχολείου και νοσοκομείου.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες αναζητεί πλέον την προστασία του από τους πιστωτές μέσω των ευεργετικών διατάξεων του ως άνω άρθρου του πτωχευτικού κώδικα παρότι σε προσωπική εταιρεία που δημιούργησε το 2000 είχε τζίρους άνω των 13 εκατ. ευρώ ενώ σε άλλη που μετείχε το 2002 οι τζίροι της φέρονται να ξεπέρασαν τα 18 εκατ. ευρώ.
Ο πολιτικός μηχανικός δραστηριοποιείται εξάλλου με εμπορική και κατασκευαστική εταιρεία και στην Αθήνα. Η εταιρεία είχε πιστοποιηθεί το 2004 για την εμπορία και τεχνική υποστήριξη οικοδομικών και μονωτικών υλικών καθώς και την μελέτη και κατασκευή κτιριακών έργων.
Η μελετητική και κατασκευαστική της δραστηριότητα συνίσταται στη μελέτη και κατασκευή ειδικών δομικών έργων, στη μελέτη- κατασκευή ιδιωτικών κτιριακών έργων, στην αξιοποίηση και ανάπτυξη περιοχών.
Η οικονομική κρίση τον έφερε αντιμέτωπο με μεγάλα οικονομικά προβλήματα και εδώ και αρκετούς μήνες υπήρχαν πληροφορίες για ανοίγματά του στην αγορά. Τράπεζες έχουν ήδη προχωρήσει τις διαδικασίες για την εκποίηση μέσω πλειστηριασμών περιουσιακών του στοιχείων και συγκεκριμένα ακινήτων.
Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι οι συνολικές οφειλές του σε τράπεζες ανέρχονται σε 6 εκατ. ευρώ πλην όμως υπάρχουν εμπράγματες εξασφαλίσεις των οφειλών με προσημειώσεις υποθήκης σε περισσότερα από 10 ακίνητά του στη Ρόδο.
Το «άνοιγμά» του σε ιδιώτες, σε προμηθευτές και σε ασφαλιστικά ταμεία παραμένει άγνωστο.
Εν πάση περιπτώσει η προσφυγή του ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ρόδου με τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας, που προσδιορίστηκε για την 1η Μαρτίου 2012, αποσκοπεί στην παράταση των ληξιπρόθεσμων οφειλών του μετά από συμφωνία με τους πιστωτές του, ενώ σύμφωνα με τις πληροφορίες, ο ίδιος εκφράζει την πεποίθηση ότι θα μπορέσει στην πενταετία 2012-2017 να ανακάμψει ουσιαστικά και να περάσει στην κερδοφορία.
Καθιστά σαφές ότι έχει καταρτίσει συγκεκριμένο σχέδιο οικονομικής ανάκαμψης των δραστηριοτήτων του, που περιλαμβάνει ολοκλήρωση εργολαβιών που έχει ξεκινήσει με την κατασκευή διαμερισμάτων και καταστημάτων σε οικόπεδα ιδιοκτησίας του στην πόλη της Ρόδου, στ’ Ασγούρου και στο Φαληράκι και ότι ο πλειστηριασμός τους σε τιμές υποδεέστερες της αξίας τους δεν θα λύσει το πρόβλημα των πιστωτών του.
Το σχέδιο ανάκαμψής του περιλαμβάνει ειδικότερα συγκεκριμένες δράσεις για την εξόφληση των ληξιπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων δανειακών του υποχρεώσεων αλλά και των υποχρεώσεών του στους πιστωτές και όλων των οφειλών του σε ασφαλιστικούς φορείς.
Ευελπιστεί εξάλλου ότι η οικονομική δραστηριότητα στη χώρα, που έχει παγώσει εξαιτίας της κρίσης, θα βελτιωθεί.
Γενικότερα ο κλάδος της οικοδομής και κυρίως οι μηχανικοί αντιμετωπίζουν πλείστα όσα προβλήματα στην παρούσα χρονική περίοδο.
Ο τομέας της οικοδομής βρίσκεται για τρίτη συνεχή χρονιά σε βαθιά κρίση, την μεγαλύτερη που γνώρισε τα μεταπολεμικά χρόνια. Η κρίση αγγίζει τα όρια της κατάρρευσης για έναν κλάδο που συγκροτείται από χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις σε όλη την χώρα, συμβάλλει με ποσοστά γύρω στο 10% στο ΑΕΠ και του οποίου η συμμετοχή στην συνολική απασχόληση και οι πολλαπλασιαστικές επιπτώσεις σε άλλους κλάδους της οικονομίας είναι γνωστές. Η αγορά κατοικίας έχει αφεθεί στην τύχη της, κανένα μέτρο ενίσχυσης της ζήτησης δεν έχει ανακοινωθεί, καμία πολιτική ενίσχυσης της στεγαστικής πίστης δεν έχει εξαγγελθεί και καμία δήλωση στήριξης δεν έχει γίνει.
Χωρίς έξοδο από τη γενικότερη οικονομική ύφεση που διέρχεται η Ελλάδα, ο κλάδος της οικοδομής δεν μπορεί να ελπίζει σε αναζωογόνηση.
Η οικοδομή γνώρισε ένα σημαντικό ρυθμό ανάπτυξης τα τελευταία χρόνια. Ο ρυθμός αυτός ενισχύθηκε από τα χαμηλότοκα στεγαστικά δάνεια των τραπεζών τα οποία επέτρεψαν σε πολλούς να τα δουν, πέρα από μια δυνατότητα απόκτησης του δικού τους σπιτιού, και ως μια επενδυτική ευκαιρία για την ανέγερση διαμερισμάτων προς πώληση.
Το φαινόμενο εντάθηκε από δύο ακόμη παραμέτρους: των ξένων μεταναστών που ήθελαν να νοικιάσουν ή να αγοράσουν σε κεντρικές «υποβαθμισμένες συνοικίες των μεγαλουπόλεων» και των Ελλήνων που ευχαρίστως θα τα νοίκιαζαν ή θα τα πωλούσαν για μια κατοικία στα πιο ελκυστικά προάστια και ασφαλώς τα ολυμπιακά έργα που έδωσαν μεγάλη ώθηση στις τεχνικές εταιρείες κυρίως.
Μεγάλος αριθμός εργαζομένων και επιχειρήσεων κινήθηκαν προς τον κλάδο της οικοδομής για να καλύψουν τη ζήτηση. Σήμερα όμως είναι φανερό ότι ο κλάδος μπορεί να επιβιώσει μόνο μέσα από την ανακαίνιση και την ενεργειακή αναβάθμιση των κτηρίων. Σε καμία περίπτωση όμως δεν πρόκειται να συντηρήσει όλον αυτόν τον τεχνικό κόσμο (επιχειρήσεις και εργαζομένους, μηχανικούς και αρχιτέκτονες ή τεχνίτες και ανειδίκευτο προσωπικό).