Σχετικά με τον δημοτικό φόρο, το ΕΒΕΔ απέστειλε προς τον υπουργό Οικονομικών κ. Γ. Στουρνάρα, την ακόλουθη επιστολή:
«Αξιότιμε κ. Υπουργέ,
από τα τοπικά ΜΜΕ πληροφορηθήκαμε μέσα από δηλώσεις αξιωματούχων του Δήμου Ρόδου πως οι υπηρεσίες σας και το Υπουργείο σας έχουν συναινέσει, και μάλιστα προτίθεστε ταχύτατα να το εντάξετε στο πρώτο σχετικό νομοσχέδιο που θα κατατεθεί στην Ελληνική Βουλή για ψήφιση, στην τροποποίηση του νόμου που διέπει τη λειτουργία του Δημοτικού Φόρου Δωδεκανήσου (άρθρ. 60, ν. 2214/1994) σύμφωνα με την πρόταση που σας κατέθεσε ο Δήμος Ρόδου.
Προς ενημέρωσή σας και επειδή το θέμα του Δημοτικού Φόρου Δωδεκανήσου είναι εξαιρετικά μεγάλης σημασίας και ουδέποτε αντιμετωπίστηκε με την δέουσα προσοχή, οφείλουμε να σας επισημάνουμε πως το σύνολο των παραγωγικών τάξεων και φορέων του Νομού Δωδεκανήσου έχει σοβαρότατες αντιρρήσεις επί του θέματος.
Ο Δημοτικός Φόρος Δωδεκανήσου που αποτελεί κατάλοιπο της στρατιωτικής κατοχής της Δωδεκανήσου από τα Ιταλικά στρατεύματα, βασανίζει την επιχειρηματική κοινότητα της Δωδεκανήσου επί δεκαετίες. Τον Απρίλιο του 1994 και μετά τη δικαστική δικαίωση επιχειρηματιών του Νομού μας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η Βουλή των Ελλήνων προχώρησε με τρόπο πρόχειρο στη θεσμοθέτηση αυτού του πρωτοφανούς και προδήλως αναχρονιστικού φόρου.
Αποτελούμε τη μοναδική περιοχή στην Ευρώπη, στην οποία οι επιτηδευματίες καταβάλλουν φόρο εισοδήματος επί πραγματοποιηθείσας ζημίας!
Το κεντρικό κράτος κατέστησε, μέσω αυτού του νομοθετήματος, τους Δήμους της Δωδεκανήσου ως φορολογικές αρχές και έκτοτε ουδέποτε προχώρησε στον έλεγχο του κατά πόσον εφαρμόζουν κανόνες χρηστής διοίκησης, διαφάνειας και ισονομίας. Το αποτέλεσμα είναι να επικρατεί ένα ιδιότυπο καθεστώς αδιαφάνειας σ’ ένα ζήτημα φορολογικής φύσεως με τεράστια σημασία για την επιβίωση των επιχειρήσεων του Νομού μας.
Το Επιμελητήριο Δωδεκανήσου, ως κύριος εκφραστής των παραγωγικών τάξεων του Νομού μας, έχει πολλάκις καταθέσει πλήθος υπομνημάτων και στοιχείων σχετικά με το θέμα τα οποία και μπορούμε να επαναλάβουμε οποτεδήποτε αυτό μας ζητηθεί από τις υπηρεσίες σας.
Παράλληλα, έχουμε κινήσει τη νομική διαδικασία προσβολής αυτής της ανήθικης φορολογίας, τόσο σε εθνικό όσο και σε Ευρωπαϊκό επίπεδο.
Αξιότιμε κ. Υπουργέ,
πιστεύουμε πως καμία δική σας νομοθετική πρωτοβουλία δεν θα λάβει χώρα προτού δοθεί η δυνατότητα στους εκπροσώπους των φορολογουμένων να παρουσιάσουν και τις δικές τους θέσεις και απόψεις.
Αντιλαμβάνεστε πως σήμερα που η επιβίωση των επιχειρήσεών μας εξαρτάται από κάθε δυνατό παράγοντα διαμόρφωσης κόστους, πολύ περισσότερο από ό,τι στο παρελθόν, είναι αδύνατον να δεχθούμε τη φορολόγησή μας επί του κύκλου εργασιών με εξωφρενικά ποσοστά, που φτάνουν έως και το 1% του τζίρου, αδιαμαρτύρητα.
Με τη βεβαιότητα πως δεν θα επιτρέψετε να συνεχισθεί και επί των δικών σας ημερών αυτό το διαρκές έγκλημα, παραμένουμε στη διάθεσή σας και σας ζητούμε να μας ορίσετε τον χρόνο που θα μας δεχθείτε για συζήτηση επί της πορείας του παραπάνω θέματος.
Με τιμή,
Γιάννης Πάππου
Πρόεδρος Επιμελητηρίου
Δωδεκανήσου»
Ακόμα μία προσφυγή κατά του Δημοτικού Φόρου
Αντιμέτωπος με ακόμη μια προσφυγή με την οποία ζητείται να αναγνωριστεί δικαστικώς η αντισυνταγματικότητα του Δημοτικού Φόρου Δωδεκανήσου και η ανυπαρξία υποχρέωσης για καταβολή του επί των ακαθάριστων εσόδων εταιρείας, βρίσκεται ο Δήμος Ρόδου.
Η εταιρεία “Κονστρουτέκ ΑΕ Ανώνυμος Τεχνική Οικοδομική, Εμπορική και Τουριστική Εταιρεία”, που εδρεύει στην Αθήνα και είχε αναλάβει το έργο του αεροδρομίου «Διαγόρας» από την Ε.Υ.Δ.Ε. Αεροδρομίων του ΥΠ.Ε.ΧΩ.ΔΕ., άσκησε προσφυγή ενώπιον του Μονομελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Ρόδου και χθες το δικαστήριο κοινοποίησε στο Δήμο κλήση για τη δίκη που προγραμματίστηκε την 17η Σεπτεμβρίου 2012.
Στην προσφυγή αναφέρονται μεταξύ άλλων και τα εξής:
“Σύμφωνα με το άρθρο 60 του νόμου 2214/1994, ο συγκεκριμένος δημοτικός φόρος επιβάλλεται σε υποκαταστήματα που εδρεύουν στα Δωδεκάνησα, εξαιρούμενης της εφαρμογής του στην υπόλοιπη Ελλάδα. Καταρχάς, η διάταξη του άρθρου αυτού δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε μας, αφού εδρεύουμε στην Αθήνα και δεν διαθέτουμε ούτε υποκατάστημα ούτε έχουμε κάνει έναρξη εργασιών με έδρα τη Ρόδο. Επιπλέον, η διάταξη του νόμου είναι αντισυνταγματική, αφού παραβιάζει τις συνταγματικές διατάξεις του άρθρου 4§§1 και 5, σύμφωνα με τις οποίες οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου και ότι συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους. Ο εν λόγω φόρος δεν είναι ίσος ούτε καθολικός, αφού δεν επιβλήθηκε σε ολόκληρη την Επικράτεια, αλλά επιβλήθηκε κατά μοναδική εξαίρεση υπέρ των Δήμων της Δωδεκανήσου και σε βάρος αυτών που αναπτύσσουν οικονομική δραστηριότητα μέσα στα όρια του Νομού Δωδεκανήσου.
Η κατάφωρη παραβίαση της αρχής της φορολογικής ισότητας, της ισονομίας και της καθολικότητας προκύπτει από την επιβολή του φόρου μόνο στην κατηγορία των επιτηδευματιών και όχι σε όλους τους κατοίκους κάθε Δήμου και επί του ακαθάριστου κύκλου εργασιών των επιτηδευματιών, που περιλαμβάνει το τίμημα των πωλήσεων, που πραγματοποιήθηκαν ή της αξίας των υπηρεσιών τους, χωρίς να συναρτάται προς την φοροδοτική ικανότητά τους, η οποία αποτελεί και το μόνο προσδιοριστικό παράγοντα της οικονομικής τους δύναμης.
Ο δημοτικός φόρος Δωδεκανήσου είναι άμεσος, σύμφωνα με την υπ’ αριθμό 34294/1994 εγκύκλιο του Υπουργείου Εσωτερικών και δεν μπορεί να μετακυλιθεί. Επομένως, η εγγραφή μας στους βεβαιωτικούς καταλόγους του αντιδίκου Δήμου Ροδίων, που στηρίζεται στην αντισυνταγματική διάταξη του νόμου αυτού, είναι άκυρη και παράνομη, και για το λόγο αυτό πρέπει να αναγνωριστεί από το Δικαστήριό Σας η ανυπαρξία της υποχρέωσής μας για καταβολή του παραπάνω ποσού καθώς και να διαταχθεί η διαγραφή μας από τους καταλόγους αυτούς.
Το άρθρο 60 του νόμου 2214/1994 είναι αντίθετο προς το άρθρο 33 της 6ης Οδηγίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας «Περί εναρμονίσεως των νομοθεσιών των Κρατών μελών των σχετικών με τους φόρους κύκλου εργασιών- κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας, ομοιόμορφη φορολογική βάση», το οποίο επιτρέπει τη διατήρηση και την επιβολή ειδικών φόρων, δικαιωμάτων ή τελών, αρκεί να μην έχουν το χαρακτήρα φόρου κύκλου εργασιών. Ο φόρος μετακυλίεται στον τελικό καταναλωτή κατά τρόπο που χαρακτηρίζει τον φόρο προστιθέμενης αξίας, καθόσον, επιβαλλόμενος επί του συνολικού ποσού των ακαθάριστων εσόδων, είναι δυνατόν να προσδιοριστεί επακριβώς, ποιο τμήμα του φόρου που εισπράχθηκε επί κάθε πωλήσεως ή παροχής υπηρεσιών μετακυλίστηκε στον καταναλωτή. Επομένως, ο φόρος, που επιβλήθηκε εις βάρος μας είναι άκυρος στο σύνολό του όπως και η εγγραφή μας στους βεβαιωτικούς καταλόγους, και ως εκ τούτου πρέπει να διαγραφούμε από τους καταλόγους αυτούς κατά το σύνολο του οφειλόμενου ποσού.
Ο «Ευρωπαϊκός Χάρτης της Τοπικής Αυτονομίας», που κυρώθηκε με το νόμο 1850/1989 (άρθρο 9), αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του εσωτερικού ελληνικού δικαίου και υπερισχύει από κάθε άλλη αντίθετη διάταξη νόμου. Σύμφωνα με αυτόν, οι οικονομικοί πόροι των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης βρίσκονται σε αναλογία με τις αρμοδιότητες που τους ανατέθηκαν από το Σύνταγμα ή το Νόμο, επομένως και η κατανομή τους γίνεται για όλους τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης της Ελληνικής Επικράτειας. Η θέσπιση ειδικού φόρου για τα Δωδεκάνησα, και ειδικότερα υπέρ του Δήμου Ροδίων αποτελεί διαφοροποίηση που απαγορεύει ο παραπάνω νόμος, αφού ο Δήμος έχει τεράστια ακίνητη περιουσία και σημαντικούς πόρους από την εκμετάλλευση αυτής. Επομένως, το άρθρο 60 του 2214/1994 αντιτίθεται στον «Ευρωπαϊκό Χάρτη της Τοπικής Αυτονομίας», και γι’ αυτό πρέπει να ακυρωθεί το πρόστιμο, που μας επιβλήθηκε βάσει αυτού καθώς και να διαγραφεί η δήθεν οφειλή της εταιρείας μας από τους βεβαιωτικούς καταλόγους του αντιδίκου Δήμου Ροδίων”.
