Το έγκλημα του Γιώργου Παπανδρέου

¶ρθρο του Γ. Παππά
Σε κάθε έγκλημα πρέπει να αναζητείται το κίνητρο. Η πρόταση του Γιώργου Παπανδρέου για δημοψήφισμα έχει ως μόνο κίνητρο την εξαγορά πολιτικού χρόνου μίας κυβέρνησης που δεν διαθέτει την νομιμοποίηση του ελληνικού λαού και ενός Πρωθυπουργού που έχει χάσει προ πολλού το απαραίτητο κεφάλαιο εμπιστοσύνης που απαιτεί ο θεσμικός του ρόλος.
Είναι προφανές, ότι με την κίνησή του ο Πρωθυπουργός στοχεύει να μετατοπίσει το κέντρο της δημόσιας συζήτησης. Αντί οι πολίτες να κληθούν να αποφασίσουν για το ποιος θα διαχειριστεί το ούτως ή άλλως δύσκολο μέλλον της χώρας, καλούνται να διαλέξουν σε θέματα τόσο αυτονόητα, τόσο ιστορικά κατοχυρωμένα, που είναι πολύ πιθανό να μην προσέλθουν καν στη διαδικασία. Αρνούμενοι, έτσι, να απαντήσουν «αν είναι ελέφαντες ή όχι». Γιατί πολύ απλά δεν είναι.
Αν η κυβέρνηση θεωρεί ότι καταδιώκεται από διαπλεκόμενα συμφέροντα, από σκοτεινά και φανερά κέντρα και παράκεντρα, τότε κάθε σκεπτόμενος πολίτης οδηγείται στο εξής ερώτημα: πότε ακριβώς αυτή η κυβέρνηση «έβαλε» κατά αυτών των κέντρων; Με ποια ρύθμιση, με ποιο νομοθέτημα απείλησε τα συμφέροντα όλων αυτών που σήμερα υποτίθεται ότι την καταδιώκουν; Αλλά ακόμα και αν υπάρχουν αυτές οι «συμμορίες», όπως αναφέρουν κυβερνητικοί βουλευτές, τι ακριβώς κάνει η εκλεγμένη κυβέρνηση του τόπου για να τις αντιμετωπίσει;
Μία κυβέρνηση που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τον «εχθρό» που είναι εντός των τειχών, με ποια ακριβώς δυναμική θα μπορέσει να υπερασπίσει το εθνικό συμφέρον ενός ολόκληρου λαού απέναντι στα διεθνή fund κερδοσκόπων; Οι απαντήσεις βγαίνουν αβίαστα στον κάθε ένα.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Γιώργος Παπανδρέου επιλέγει την τακτική της εφεύρεσης εχθρού για συσπειρώσει το ακροατήριό του. Το είχε κάνει και το 2007, με τη διαφορά ότι τότε απευθυνόταν σε εσωκομματικούς οπαδούς.
Το δυστύχημα είναι και τώρα αντιμετωπίζει τους πολίτες με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Ως ένα κομματικό ακροατήριο, που είναι διατεθειμένο να θέσει υπό αμφισβήτηση εθνικές συλλογικές κατακτήσεις για χάριν του ενός.
Το δυστύχημα είναι ότι αυτή η εικόνα που παρουσιάζει η σημερινή κυβέρνηση δεν αντιστοιχεί στην εικόνα της Ελλάδας. Σε όσα πραγματικά θέλουν και μπορούν να προσφέρουν οι Έλληνες ακόμη και μεσούσης της κρίσης. Μία Ελλάδα που γίνεται επί δύο χρόνια πρωτοσέλιδο σε όλα τα διεθνή μέσα, δεν είναι απλά η Ελλάδα της κρίσης. Είναι η Ελλάδα που δημιούργησε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Ένας πρωθυπουργός που αρνείται να δώσει το δικαίωμα στον λαό να αποφασίσει για την τύχη τη δική του και των παιδιών του, είναι ένας πρωθυπουργός γαντζωμένος στην καρέκλα.
Και, όμως, όσο και αν όλοι συνομολογούμε για το μέγεθος των προβλημάτων και των δυσκολιών που θα έχει η επόμενη μέρα, είναι βέβαιο ότι υπάρχουν λύσεις. Ρεαλιστικές και βιώσιμες που στηρίζονται σε μία ελληνοκεντρική προσέγγιση σε επίπεδο διαπραγμάτευσης. Υπάρχουν λύσεις, που βάζουν τον λαό στο επίκεντρο των εξελίξεων, διαμορφωτή των επόμενων κινήσεων σ’ ένα καθαρό πλαίσιο. Το δημοψήφισμα δεν αποτελεί τέτοια επιλογή. Οι εκλογές είναι.

Η προκήρυξη εκλογών είναι η ύστατη υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει ο κ. Παπανδρέου προς τον εαυτό του προκειμένου να καταγραφεί όχι μόνο ως ο άνθρωπος που έβαλε μία ολόκληρη χώρα στο Μνημόνιο, όχι μόνο ως άνθρωπος που βάζει σε κίνδυνο την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, αλλά ως ο άνθρωπος που παραδέχτηκε τα λάθη και τις προσωπικές του αδυναμίες και αποχώρησε με τίμιο τρόπο. Αλλά, ακόμη και αυτό χρειάζεται θάρρος..