Ούτε μάσκα οξυγόνου είχε το Νοσοκομείο!

Ένας νεφροπαθής ασθενής περίμενε να βρεθεί μία μάσκα οξυγόνου για να μπορέσει να αναπνεύσει καλύτερα και χρειάστηκε επίσκεψη της κόρης του στον διοικητή του Γενικού Νοσοκομείου για να δοθεί λύση στο πρόβλημα! Προβληματίζει η «γύμνια» σε έλλειψη φαρμάκων. Οι γιατροί καταβάλλουν σπουδαίες προσπάθειες αλλά δεν είναι… μάγοι!
Αλήθεια, πόσο ασφάλεια μπορεί να νιώθει ένας ασθενής, όταν δεν μπορούν να του παρασχεθούν τα απαραίτητα φαρμακευτικά υλικά; Πώς μπορεί να νιώθει ένας ηλικιωμένος όταν με το ζόρι βρίσκεται μία απλή μάσκα οξυγόνου για να αναπνεύσει; Δυστυχώς ταη σημερινή εποχή, που ουσιαστικά τίποτα δεν λειτουργεί σωστά, αυτά ίσως και να αποτελούν καθημερινά φαινόμενα. Η ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή και φανερώνει την απόλυτη γύμνια του Γενικού Νοσοκομείου Ρόδου. Ένας νεφροπαθής, ο οποίος τα δύο τελευταία χρόνια περίπου ταλαιπωρείται με την υγεία του και νοσηλεύεται στη μονάδα περιτοναϊκής κάθαρσης, αντιμετώπισε σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα και έπρεπε να τύχει άμεσης βοήθειας. Όλα αυτά καλά, αφού (για να λέμε την αλήθεια…) το ιατρικό προσωπικό και οι νοσηλεύτριες βρίσκονταν δίπλα του από την πρώτη στιγμή και έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό. Δεν υπήρχε όμως μάσκα οξυγόνου, κι αυτό ήταν το μεγάλο πρόβλημα. Οι θεράποντες ιατροί κατέβαλαν τιτάνιες προσπάθειες, αλλά από τη στιγμή που δεν υπάρχει ο κατάλληλος ιατρικός εξοπλισμός, σήκωσαν τα χέρια τους ψηλά.
Κι όμως βρέθηκε λύση… Έπρεπε μία συγγενής του νεφροπαθούς και συγκεκριμένα η κόρη του, να επισκεφτεί το διοικητή του Γενικού Νοσοκομείου Ρόδου, κ. Βασίλη Παπανικόλα και να απαιτήσει το αυτονόητο. Να βρεθεί μία μάσκα οξυγόνου για να μπορέσει ο νεφροπαθής ηλικιωμένος να αναπνεύσει καλύτερα. Η λύση λοιπόν βρέθηκε, αφού δόθηκε εντολή σε μία άλλη κλινική του νοσοκομείου να «δανείσει» μία μάσκα οξυγόνου για να μπορέσει ο ασθενής να νιώσει καλύτερα. Βέβαια το ότι η κατάσταση στο Γενικό Νοσοκομείο της Ρόδου δεν είναι καλή, αυτό είναι γνωστό… Την επόμενη μέρα ο ίδιος ασθενής θα έπρεπε να υποβληθεί σε ακτινογραφία, αλλά αυτό δεν κατέστη δυνατό. Βλέπετε δεν υπήρχαν τραυματιοφορείς και έτσι ο ασθενής έμεινε στο κρεβάτι του. Επειδή όμως μας αρέσει να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους και να διατυπώνουμε τις αλήθειες θα πρέπει να αναφέρουμε κι αυτό. Στην νεφρολογική κλινική (και θέλουμε να πιστεύουμε και στις υπόλοιπες…) οι υπεύθυνοι γιατροί, από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο, οι προϊστάμενοι, οι νοσηλεύτριες και το υπάρχον προσωπικό, είναι άριστοι επαγγελματίες και κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους προκειμένου οι ασθενείς να έχουν αυτά που τους χρειάζονται. Όμως πολλές φορές λόγω έλλειψης φαρμάκων και οι ίδιοι σηκώνουν ψηλά τα χέρια τους. Βλέπετε είναι γιατροί, όχι μάγοι…