K. Σαρρής: Με οικονομικά εξαθλιωμένους δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία

«Τρία εστί τα μέγιστα ά διαφυλάττει και διασώζει την Δημοκρατία και την της πόλεως ευδαιμονίαν πρώτον μεν ή των νόμων τάξις, δεύτερον δε ή των δικαστών ψήφος τρίτον δε ή τούτοις τα’αδικήματα παραδούσα κρίσις».
Αυτά ανέφερε ο ρήτορας Λυκούργος ότι αποτελούν τα εχέγγυα της δημοκρατίας και της ευδαιμονίας της πόλεως, στην θέση της οποίας ευδαιμονίας σήμερα θα πρέπει να βάλουμε την κοινωνική γαλήνη, ή μάλλον την σωτηρία της χώρας μας. Όλοι λίγο πολύ έχουμε πειστεί ότι θα πρέπει να συνεισφέρουμε, αφού η επιδιωκόμενη σωτηρία είναι το υπέρτατο αγαθό. Όλοι καλούνται σήμερα να καταβάλουν τον οβολό τους προκειμένου να μαζευτεί στην πραγματικότητα το ποσό των 11,6 δις ευρώ και αφού η διαγωγή μας χαρακτηριστεί «κοσμιωτάτη» να μας καταβληθεί η επόμενη άκρως απαραίτητη για την επιβίωσή μας, δόση δανείου. Χαμηλόμισθοι, συνταξιούχοι, γιατροί του ΕΣΥ, ένστολοι, καθηγητές Πανεπιστημίων, δικαστικοί λειτουργοί και τόσοι άλλοι καλούνται να καταβάλουν ακόμα και από το υστέρημά τους. Δεν γνωρίζω αν όλοι οι υπηρετούντες στο ΕΣΥ γιατροί είναι απαραίτητοι για την θεραπεία των ασθενών και αν επίσης όλοι οι καθηγητές Πανεπιστημίων είτε νόμιμα ανακηρυχθέντες είτε αυτοανακηρυχθέντες είναι επίσης απαραίτητοι για την ανωτάτη παιδεία μας. Εκείνο το οποίο πάντως γνωρίζω είναι ότι αναλογικά η χώρα μας είναι μεταξύ εκείνων των χωρών που έχουν τους περισσότερους καθηγητές Πανεπιστημίων ή Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων. Παρά ταύτα όμως πιστεύω ότι όλοι, σε όποια κοινωνική ομάδα κι αν ανήκουν, ή τουλάχιστον οι περισσότεροι εκόντες άκοντες παρά τις κινητοποιήσεις και τις διαμαρτυρίες, στο τέλος θα δεχθούν τα σκληρά και επώδυνα μέτρα, αφού είναι προτιμότερο να ΅χουμε στην τσέπη μας λιγότερα ευρώ απ’ ό,τι είχαμε χθες και προχθές, παρά πολλές και άχρηστες πληθωριστικές δραχμές. Το πρόβλημα γι’ αυτούς που θέλουν το ευρώ είναι ότι τις δραχμές δεν θα τις έχουν μόνο αυτοί που τις επιδιώκουν, παριστάνοντας μάλιστα τους ανεξάρτητους Έλληνες και εκ του ασφαλούς τους αντιστασιακούς, αλλά και όλοι οι άλλοι που θέλουν να παραμείνει η χώρα στο ευρώ.
Εκείνο όμως το οποίο δεν είδα είναι να περικόπτονται οι αποζημιώσεις των 300 βουλευτών. Δεν γνωρίζω ποία είναι η μηνιαία αποζημίωσή τους, όμως αν αληθεύουν ακούω, ότι τον μήνα παίρνουν περί τις 7.000 ευρώ, πλέον των αποζημιώσεων τους για την συμμετοχή τους στις διάφορες επιτροπές, λες και ήταν υπερωριακή απασχόληση.
Δεν είδα επίσης να καταργηθούν τα αυτοκίνητα και οι οδηγοί των βουλευτών, εύλογα δε διερωτώμαι αν έχουμε αυτή την στιγμή την πολυτέλεια να πληρώνουμε τόσους οδηγούς για να μεταφέρουν τον βουλευτή από την Πλατεία Συντάγματος, ή άντε από την 3ης Σεπτεμβρίου στη Βουλή για να μην πάει με τα πόδια του ή με την αστική συγκοινωνία; Δεν είδα επίσης να καταργείται ο αστυνομικός ο οποίος θα ΅πρέπει να συνοδεύει σε 24ωρη βάση τον βουλευτή για να τον προφυλάσσει δεν γνωρίζω από ποιο ανύπαρκτο κίνδυνο. Δεν είδα μέχρι σήμερα να ΅χουν καταργηθεί οι τόσο πολυάριθμοι φορείς του Δημοσίου, οι οποίοι λειτουργούν σαν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου. Όμως δεν νοείται να στερηθεί τα όποια ευρώ περικόπτονται, ο χαμηλόμισθος και ο συνταξιούχος και από την άλλη ο βουλευτής να εισπράττει τις περίπου 7.000¤ τον μήνα, διότι πρώτα θα πρέπει να πειστεί ότι όλοι συνεισφέρουν ανάλογα για τον ιερό αυτό σκοπό με πρώτους και καλύτερους τους εκπροσώπους του Έθνους μας; Δεν είδα επίσης να μειώνονται οι λειτουργικές δαπάνες του Δημοσίου και των φορέων του. Το να χαρακτηρίσει κανείς τις απόψεις αυτές ως λαϊκισμό είναι το μόνο εύκολο, όμως η απάντηση πρέπει να αναζητηθεί στην ουσία του πράγματος και όχι στους χαρακτηρισμούς. Και μην μου πει κανείς ότι οι βουλευτές δουλεύουν περισσότερες ώρες από τους Δικαστές, οι οποίοι παρά ταύτα ούτε στον ύπνο τους δεν έχουν δει τέτοια ποσά. Έφριξα πραγματικά διαβάζοντας στον ημερήσιο τύπο σε τι ποσά ανέρχονται οι συντάξεις των χρηματισάντων Προέδρων της Δημοκρατίας, οι οποίοι καλά να είναι να μακροημερεύσουν, αλλά τα ποσά αυτά δεν καταναλώνονται όχι σε περίοδο κρίσης, αλλά ούτε σε περίοδο χλιδής και ευμάρειας.
Δεν γνωρίζω επίσης πόσους συμβούλους έχει κάθε Υπουργός και πόσα στοιχίζει καθένας από αυτούς και αν οι σύμβουλοι αυτοί είναι οι ίδιοι και για τους αναπληρωτές Υπουργούς και Υφυπουργούς ή έχουν και αυτοί άλλους δικούς τους συμβούλους και πόσα στοιχίζουν οι σύμβουλοι αυτοί.
Διάβαζα επίσης προ ημερών ότι κατατέθηκε προς ψήφιση νομοσχέδιο το οποίο μπορεί να χει κιόλας ψηφιστεί, πως θα απαγορεύεται πλέον η πρόσληψη από τους Υπουργούς και Υφυπουργούς ατόμων τα οποία συνδέονται με δεύτερο βαθμό συγγένειας. Και διερωτήθηκα αν το πρόβλημα είναι αυτό, διότι η λύση του προβλήματος είναι η απαγόρευση γενικά της πρόσληψης του οποιουδήποτε ατόμου, ανεξάρτητα από τον βαθμό συγγένειας. Τα παραπάνω είναι λίγα μεταξύ των πολλών άλλων τα οποία θα μπορούσαν να αναφερθούν. Εκείνο το οποίο προέχει είναι αν θέλουμε να πείσουμε τους άλλους για την ορθότητα και αναγκαιότητα των μέτρων, πρώτα πρέπει να δώσουν το καλό παράδειγμα οι εκπρόσωποι του Έθνους των οποίων οι ανάγκες δεν είναι μεγαλύτερες από του άνεργου ή του συνταξιούχου ή του χαμηλόμισθου. Και προς το παρόν φαίνεται ότι ακόμα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο ενώ η χώρα βαδίζει τον Γολγοθά. Καιρός είναι όμως επιτέλους να μπουν μερικά πράγματα στην θέση τους. ¶λλωστε αυτό επαγγέλθηκε σχεδόν από όλα τα κόμματα και προεκλογικά. Μετά την σύντομη αυτή σκιαγράφηση των πραγμάτων υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι υφίσταται η τάξη των νόμων όπως την σκέφτηκε ο Λυκούργος; Ή ότι με δημοσιοϋπαλληλοποιουμένους και οικονομικά εξαθλιωμένους δικαστές μπορεί να υπάρξει αληθινή δημοκρατία και ευμάρεια της πολιτείας;