Πριν δέκα περίπου χρόνια επιχειρήθηκε και πάλι η εκποίηση του πρασονησίου. Η υπόθεση τότε έφθασε στα δικαστήρια όπου κατέθεσα σαν μάρτυρας κατά της εκποίησης με σειρά νομικών και τεχνικών επιχειρημάτων (τα οποία έχουν δημοσιευθεί και είναι στη διάθεση του καθενός). Η υπόθεση κερδήθηκε και το πρασονήσι δεν εκποιήθηκε.
Δέκα χρόνια μετά, επανερχόμαστε στο ίδιο θέμα με άλλους όμως όρους και προϋποθέσεις. Αυτή τη φορά επιχειρείται ή υπάρχει στις προθέσεις η εκποίηση της περιοχής με συνοπτικές διαδικασίες και βέβαια δίχως συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας, αφού με πρόσφατο Νόμο είναι δυνατόν τα δημόσια κτήματα να εκχωρούνται με συνοπτικές διαδικασίες με την υπογραφή μόνο μιας Κοινής Υπουργικής Απόφασης. Η πρακτική αυτή εντάσσεται στην εισπρακτική λογική που κυριαρχεί τελευταία.
Δυστυχώς, όταν πέρναγε ο Νόμος αυτός, οι αντιδράσεις σε τοπικό επίπεδο ήταν από πολύ χαλαρές έως ανύπαρκτες αφού απ΄ ότι θυμάμαι μόνο το Δ.Σ. Ροδίων ασχολήθηκε με το θέμα και αυτό επιδερμικά, δίχως συνέχεια.
Με την ίδια διαδικασία προβλέπεται η εκποίηση του γκολφ Αφάντου, ίσως άλλων μεγάλων κτηματικών εκτάσεων στη νότια Ρόδο, το αεροδρόμιο του Ελληνικού, σύνολο 110.000 στρ σε όλη τη χώρα.
Οι τοπικές κοινωνίες, παρακάμπτονται και θεσμικά πλέον! Έτσι, στο θεμελιώδες κεφάλαιο της αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας, κανείς από εμάς δεν πρόκειται να ερωτηθεί για το τι είδους «ανάπτυξη» επιθυμούμε στον ίδιο μας τον τόπο, με ποιους όρους και ποιες προϋποθέσεις. Τον πρώτο λόγο έχουν οι «έχοντες» που επιθυμούν να γίνουν «κατέχοντες».
Το ερώτημα είναι, τι κάνουμε. Γνώμη μου είναι ότι εκτός από την αυτονόητη αντίσταση, οργανωμένα, με επιχειρήματα και βέβαια με προτάσεις, ήρθε η ώρα της θεσμικής κατοχύρωσης των αναπτυξιακών προοπτικών του τόπου μας, μέσα από ένα ολοκληρωμένο χωροταξικό σχεδιασμό για όλο το νησί. Αυτό πρέπει να είναι το πρώτο μέλημα της νέας Δημοτικής Αρχής από την οποία προσδοκούμε πολλά. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να καθορίσουμε εμείς το μέλλον του τόπου μας, θεσμικά και για να μην ερχόμαστε εκ των υστέρων να κλαιγόμαστε όπως δυστυχώς συχνά γίνεται. Να αποκτήσει επί τέλους το νησί ένα απόθεμα γης για τις μελλοντικές γενιές.
Για να γίνει αυτό, πρέπει σαν τοπική κοινωνία να βγούμε ένα βήμα μπροστά. Να αποκτήσουμε το προβάδισμα. Να παίξουμε με τα άσπρα. Οι σκακιστές καταλαβαίνουν.
Φιλικά,
Πάνος Βενέρης
