Για την περιπέτεια της υγείας της μητέρας του γράφει ο συμπολίτης μας κ. Μπάμπης Σαρρής.
To ιστορικό
Στις 14 Νοεμβρίου του 2011 η μητέρα μας, εξ’ αιτίας ενός «καλού» κατάγματος που υπέστη στο αριστερό της ισχύο, εισήχθη στην ορθοπεδική κλινική του νοσοκομείου μας και χειρουργήθηκε με επιτυχία. Νοσηλεύθηκε για 20 μέρες και επέστρεψε στο σπίτι της σε καλή κατάσταση. Μετά από μία βδομάδα εμφάνισε αναπνευστικά προβλήματα. Αυτή τη φορά νοσηλεύθηκε στην παθολογική κλινική, μπήκε μερικές μέρες στη μονάδα εντατικής θεραπείας, βελτιώθηκε η κατάστασή της και επέστρεψε στην παθολογική κλινική. Μέχρις εδώ και ανεξάρτητα από την κατάληξη της μητέρας μας, εκφράζουμε τις ευχαριστίες μας στους γιατρούς και τους νοσηλευτές, για τις υπηρεσίες που προσέφεραν στη μητέρα μας, κάτω από αντίξοες συνθήκες.
Η περιπέτεια
Το δράμα για τη μητέρα μας αρχίζει με τη νέα επιδείνωση της αναπνευστικής της λειτουργίας. Στις 4 Γενάρη του 2012, λίγες ώρες μετά το εξιτήριο της, εισήχθη και πάλι εσπευσμένα στο νοσοκομείο. Διασωληνώθηκε σε θάλαμο της παθολογικής κλινικής, λόγω έλλειψης κρεβατιού στη ΜΕΘ. Από τότε άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για τη ζωή της, η οποία πλέον εξαρτιόταν από τις καιρικές συνθήκες και την απόφαση του ΕΚΑΒ, αν και πότε θα αποφάσιζε τη μεταφορά της από τη Ρόδο στην εντατική του Βενιζέλειου νοσοκομείου Κρήτης, απαραίτητη προϋπόθεση για να κρατηθεί στη ζωή.
Το βράδυ της 5ης Γενάρη, η ήδη κακή κατάσταση της υγείας της επιδεινώθηκε με την εμφάνιση έντονων καρδιολογικών προβλημάτων, χωρίς να καταστεί δυνατή η εξέτασή της από καρδιολόγο. Ούτε φυσικά ο καρδιολόγος ιδιώτης γιατρός τον οποίο καλέσαμε κατάφερε να βρει και να συνεννοηθεί με καρδιολόγο γιατρό του νοσοκομείου για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της. Υποβάλαμε αίτημα μεταφοράς της διασωληνωμένης μητέρας μας από την παθολογική κλινική στη μονάδα εμφραγμάτων όπου υπήρχαν ελεύθερα κρεβάτια, για να προστατευθεί από λοιμώξεις και για να τύχει θεραπείας έως ότου καταστεί δυνατή η μεταφορά της, χωρίς αποτέλεσμα.
Την επομένη μέρα 6 του Γενάρη, σύμφωνα με το ΕΚΑΒ, το ελικόπτερο Super Puma, αδυνατούσε ν’ απογειωθεί λόγω της συνεχιζόμενης κακοκαιρίας, ενώ η υγεία της μητέρας μας που εξακολουθούσε διασωληνωμένη στην παθολογική κλινική, συνεχώς επιδεινώνονταν.
Στις 7 του Γενάρη το πρωί μετά από σχετική βελτίωση του καιρού, ομάδα γιατρών ξεκίνησε τη διαδικασία προετοιμασίας για τη μεταφορά της. Τότε έκπληκτοι ακούσαμε τον επικεφαλής των γιατρών, να μας ανακοινώνει τη ματαίωση της μεταφοράς, λόγω της σοβαρής επιδείνωσης της υγείας της. Κατόπιν επίπονων προσπαθειών, ξεπεράστηκαν προσωρινά τουλάχιστον τα όποια εμπόδια, ολοκληρώθηκε η προετοιμασία και οδηγήθηκε στο χώρο της αναμονής.
Αιώνες φάνηκαν οι ώρες αναμονής μας στο χώρο των επειγόντων περιστατικών, με τη μητέρα μας διασωληνωμένη στο φορείο, περιμένοντας από το πρωί να φθάσει το ελικόπτερο. Γύρω στις 2 το μεσημέρι πληροφορηθήκαμε ότι η μεταφορά της, όπως και ενός νεογέννητου βρέφους από την κλινική της EUROMEDICA που επί ώρες περίμεναν μέσα σε ασθενοφόρο κάτω απ’ το υπόστεγο των επειγόντων περιστατικών υπό καταρρακτώδη βροχή και αέρα, αναβάλλονται, γιατί το ελικόπτερο είχε χαλάσει…
Μετά απ’ αυτή την τραγική εξέλιξη, η μητέρα μας μεταφέρθηκε πίσω στην παθολογική κλινική, με ό,τι αυτό συνεπαγόταν για την ήδη βεβαρημένη υγεία της και το ασθενοφόρο της EUROMEDICA με το άρρωστο μωράκι επέστρεψε στην έδρα του. Τότε εξοργισμένος κατάγγειλα μέσω του τοπικού καναλιού του KOSMOS TV, την κωλυσιεργία του ΕΚΑΒ, τις σοβαρές ελλείψεις του νοσοκομείου μας σε υποδομές, σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό και τις επιπτώσεις όλων όσων προηγήθηκαν στην ίδια τη ζωή των ασθενών, απαιτώντας την αποστολή αεροσκάφους για την άμεση και ασφαλή μεταφορά τους σε άλλα νοσοκομεία.
Την ίδια μέρα στις 5 το απόγευμα, αεροπλάνο της πολεμικής αεροπορίας C130, είχε φθάσει στο αεροδρόμιο της Ρόδου για τη μεταφορά των ασθενών στο Βενιζέλειο της Κρήτης.
Οι γιατροί του ΕΚΑΒ στο αεροσκάφος, μόλις παρέλαβαν τη μητέρα μας, μας ενημέρωσαν ότι πρόκειται για σοβαρό περιστατικό που πιθανόν να μην αντέξει στη διάρκεια της πτήσης.
Με την ίδια πτήση μεταφέρονταν συνολικά 5 επείγοντα περιστατικά από διάφορα νησιά, αρκετοί συνοδοί συγγενείς των ασθενών και φυσικά οι ήρωες γιατροί και το πλήρωμα του ΕΚΑΒ, τους οποίους θερμά ευχαριστούμε.
Η κατάληξη
Η μητέρα μας στο τέλος της ανείπωτης αυτής τραγωδίας, κατάφερε τελικά να φθάσει ζωντανή στο Βενιζέλειο, αλλά σε πολύ κακή κατάσταση. Οι πρώτες διαπιστώσεις έκαναν λόγο για: «σηψαιμία, πολλαπλές λοιμώξεις και πλήρη αναπνευστική και καρδιολογική απορρύθμιση». Στη ΜΕΘ του Βενιζέλειου νοσοκομείου, δίνονταν καθημερινά σκληρές μάχες από πλειάδα επιστημονικού δυναμικού όλων των ειδικοτήτων, από νοσηλευτές που δεν τους διέκρινες από τους γιατρούς, φυσιοθεραπευτές και βοηθούς, οι οποίοι σαν καλορυθμισμένη μηχανή, έκαναν καθημερινά θαύματα.
Ευγνωμονούμε όλο το δυναμικό της Μ.Ε.Θ του Βενιζέλειου νοσοκομείου Κρήτης, οι οποίοι με τις άοκνες προσπάθειές τους, την επιστημονική τους αρτιότητα, την ευγένεια και την ανθρωπιά τους, επί 32 μέρες (γιατί τόσο άντεξε η μητέρα μας στην άνιση μάχη), έκαναν τα πάντα για να την κρατήσουν στη ζωή, σα να ήταν η δική τους μητέρα και ταυτόχρονα ν’ απαλύνουν τον πόνο μας. Τους ευχαριστούμε θερμά από τα βάθη της καρδιάς μας λέγοντάς τους πως δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τα όσα προσέφεραν στη μητέρα μας, και σε όλους ανεξαιρέτως τους νοσηλευόμενους.
Οι διαπιστώσεις
Την περίοδο που διαδραματίζονταν όλα τα παραπάνω, το κλίμα στο νοσοκομείο της Ρόδου ήταν αρκετά τεταμένο λόγω των απολύσεων του νοσηλευτικού και βοηθητικού προσωπικού. Ταυτόχρονα το σύνολο των εργαζομένων του νοσοκομείου βρίσκονταν σε συνεχείς κινητοποιήσεις λόγω της επιδείνωσης των συνθηκών εργασίας, εξαιτίας των περικοπών από την εφαρμογή του «ενιαίου μισθολογίου», των απλήρωτων εφημερίων καθώς και των τεράστιων ελλείψεων σε φάρμακα και αναλώσιμα. Την ίδια περίοδο, με απόφαση της τότε διοίκησης του νοσοκομείου, συμπτύχθηκαν κλινικές, ακυρώθηκαν προγραμματισμένα χειρουργεία, ανεστάλησαν προσωρινά οι λειτουργίες κλινών στα χειρουργεία και στη Μ.Ε.Θ, ενώ ο πρόεδρος και η διοίκηση του νοσοκομείου τελούσαν υπό παραίτηση.
Εκ του αποτελέσματος πλέον αποδεικνύεται ότι, οι τεράστιες ελλείψεις που εμφανίζονται διαχρονικά στα νοσοκομεία, σε ικανό ποιοτικά και ποσοτικά ιατρικό, νοσηλευτικό και βοηθητικό προσωπικό, οι ελλείψεις κλινικών και άλλων υποδομών, φαρμάκων και αναλώσιμων υλικών, έχουν τεράστιο αντίκτυπο, που τελικά, κοστίζουν ανθρώπινες ζωές.
Ο πόνος, η θλίψη, η οργή και η αγανάκτηση, συναισθήματα που μας κατακλύζουν από τον άδικο χαμό της μητέρας μας εξαιτίας σειράς ελλείψεων, παραλείψεων ή και συμπτώσεων, δεν θ’ αφήσουμε να μας αποπροσανατολίσουν και να στοχοποιήσουμε γιατρούς και νοσηλευτές. Εξάλλου πώς να ζητήσεις ευθύνες (που ενδεχομένως και να υπάρχουν σε ορισμένες περιπτώσεις), από έναν γιατρό και μια νοσηλεύτρια που έχουν την ευθύνη περίθαλψης και φροντίδας των ασθενών μιας ολόκληρης κλινικής και εσύ να ζητάς να παράσχουν υψηλής ποιότητας υπηρεσίες στον άρρωστο σου; Πώς να απαιτείς την απόλυτη συνέπεια από τους γιατρούς που εφημερεύουν 4 -5 φορές τη βδομάδα χωρίς να πληρώνονται, ή από τους νοσηλευτές, οι οποίοι δεν γνωρίζουν αν την επομένη μέρα θα εξακολουθούν να εργάζονται στη δουλειά τους; Οφείλουμε όλοι ψύχραιμα, να διακρίνουμε τα βαθύτερα αίτια της τραγικής κατάστασης στην οποία έχουν περιέλθει τα δημόσια νοσοκομεία ανά την επικράτεια, καθώς και τους πραγματικούς υπεύθυνους της κρίσης που βιώνουμε οι Ελληνες πολίτες όχι μόνο στην υγεία, αλλά και στους άλλους τομείς της ζωής μας.
Θεωρούμε υποχρέωσή μας να αναδείξουμε όλα τα παραπάνω και να καταγγείλουμε προς κάθε κατεύθυνση την εγκληματική αδιαφορία του κράτους απέναντι σε ανυπεράσπιστους πολίτες, ίσως έτσι προλάβουμε και άλλους θανάτους από απλά κατάγματα ή από γρίπη, συμβάλλοντας παράλληλα στον εμπλουτισμό της έρευνας που διεξάγει ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πλημμελειοδικών Ρόδου κ. Κ. Μπούτσικος για την κατάσταση των νοσοκομείων και το επίπεδο παροχών υγείας στη περιοχή μας.
Τα ερωτήματα
3 Ας απαντήσουν λοιπόν οι αρμόδιοι και τα φερέφωνά τους, για το ικανό και έμπειρο ιατρικό και νοσηλευτικό δυναμικό που απέμεινε στα νοσοκομεία και στα Κ.Υ του νομού, αν επαρκεί ν’ ανταποκριθεί στις ανάγκες των 200 χιλιάδων κατοίκων και των εκατοντάδων χιλιάδων επισκεπτών μας. Ας μας πουν αν το δυναμικό αυτό, μπορεί παράλληλα ν’ ανταποκριθεί με επάρκεια και αποτελεσματικότητα, στην περίθαλψη των εκατοντάδων τροχαίων και θαλάσσιων ατυχημάτων, καθώς και στην αντιμετώπιση των διάφορων περιστατικών που εμφανίζονται με ένταση και συχνότητα κατά τους θερινούς μήνες;
3Ας απαντήσουν οι υπεύθυνοι, γιατί εφόσον ένας ασθενής προκειμένου να κρατηθεί στη ζωή πρέπει να νοσηλευτεί στη Μ.Ε.Θ, ή στη μονάδα εμφραγμάτων, τελικά δεν νοσηλεύεται; Ποιος είναι αυτός και με ποια κριτήρια μπορεί ν’ αποφασίζει πώς και πότε θα πεθάνει ο άρρωστος μας, αφήνοντάς τον διασωληνωμένο σ’ ένα απλό θάλαμο, καταδικασμένος σε αργό και βασανιστικό θάνατο;
3¶ς απαντήσουν οι αρμόδιοι του ΕΚΑΒ, γιατί όταν συντρέχουν λόγοι, (όπως συνέβη στην περίπτωση της μητέρας μας), δεν αποστέλλουν έγκαιρα το C130, προκειμένου να μεταφερθούν οι άρρωστοι με ασφάλεια σε άλλα νοσοκομεία; Ας μας πουν οι διοικούντες το ΕΚΑΒ, πόσα περιστατικά πρέπει να τύχουν ταυτόχρονης μεταφοράς, για να αποφασισθεί η μετακίνησή τους με ασφαλές εναέριο πτητικό μέσο, από τα νησιά μας σε άλλα νοσοκομεία;
3Γιατί τόσο καιρό, δεν απαιτούν την ανάπτυξη και επέκταση όλων των κλινών της ΜΕΘ του νοσοκομείου μας, ώστε ν’ αντιστοιχηθούν οι απαραίτητες υποδομές με τις ανάγκες των κατοίκων της ακριτικής περιοχής, αντί να μεταφέρονται εδώ κι’ εκεί, αν ο καιρός το επιτρέπει; Έχουν υπολογίσει ποτέ οι κάθε φορά «ΛΟΒΕΡΔΟΙ», σε πόσες ζωές έχουν κοστίσει οι καθυστερημένες αεροδιακομιδές, ποιο είναι το πραγματικό οικονομικό τους κόστος, καθώς και την οικονομική επιβάρυνση των ασθενών και των συγγενών τους από τις μετακινήσεις;
3Ας απολογηθούν οι υπεύθυνοι που με τις πράξεις και τις παραλείψεις τους επί σειρά ετών, συνέβαλαν στη διαμόρφωση του τριτοκοσμικού τοπίου που επικρατεί σε όλα τα νοσοκομεία και τα ΚΥ του νομού μας, με τις τεράστιες ελλείψεις στο κάθε τι όπως είναι τα φάρμακα, τα αναλώσιμα, η τροφή, τα καύσιμα, τα οχήματα κ.λ.π. Ας βρουν κάτι να ψελλίσουν για τις ψεύτικες κάθε φορά προεκλογικές τους υποσχέσεις, περί κατασκευής και στελέχωσης νέων νοσοκομείων στο νησί του Ιπποκράτη και στην πολύπαθη Κάρπαθο.
3 Ας απαντήσουν τέλος οι «τοπικοί ηγέτες, δήμαρχοι, περιφερειάρχης, βουλευτές και οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι» γιατί εγκατέλειψαν μια εξαιρετική υγειονομική δομή, σαν το «δελφίνι της ζωής και της ελπίδας» που επί σειρά ετών, όργωνε το Αιγαίο δίνοντας ανάσες ζωής στους χιλιάδες ξεχασμένους κατοίκους των μικρών νησιών, που δεν έχουν υγειονομικές υποδομές;
Όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν παρά ελάχιστη οφειλόμενη μαρτυρία, στη μνήμη της αδικοχαμένης μητέρας μας και για το δικαίωμα κάθε ανυπεράσπιστου και ξεχασμένου πολίτη της Δωδ/σου, για αξιοπρεπή αντιμετώπιση από την πολιτεία στις δύσκολες ώρες της ζωής του.
Μπάμπης Σαρρής
