Δάκρυα πόνου ρέουν καθημερινά στα τρυφερά μάγουλα των τσιγγανόπαιδων που δεν γνωρίζουν παιδική ηλικία. Πριν καν αρχίσουν να μπουσουλούν βρίσκονται ήδη στους δρόμους για να υποστηρίξουν την επαιτεία των μητέρων και των αδελφών τους. Μόλις αρχίσουν να αντιλαμβάνονται ότι (για τους τσιγγάνους) η αξία της καθημερινότητας μετριέται σε πόσα χρήματα έχουν εισπράξει, πιέζονται για να βγουν στους δρόμους.
Οι εικόνες σε όλη τη Ρόδο και κυρίως στη Μεσαιωνική Πόλη είναι χαρακτηριστικές. Δακρυσμένα πρόσωπα παιδιών που εμφανώς έχουν κακοποιηθεί για να φορέσουν τη λευκή στολή και να μένουν ακίνητα επί ώρες ώστε να προκαλέσουν τη λύπηση. Τα πιο τυχερά τη «βγάζουν» μ’ ένα ακορντεόν στο χέρι να παίζουν συνεχώς το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας (όλα μα όλα τα παιδιά των τσιγγάνων ξέρουν μόνο αυτό το σκοπό). Ολο αυτό το σκηνικό είναι μέρος της εκπαίδευσής τους, της δικής τους αγωγής για να μάθουν και να επιβιώσουν στη δική τους κοινωνία.
Τα πρόσωπα των παιδιών αυτών στο πέρασμα των χρόνων έχουν γίνει πια οικεία. Ορισμένα είναι πια μεγάλα κορίτσια και ετοιμάζονται για τη μητρότητα (από την ηλικία των 12). Τα αγόρια πάλι ανεβαίνουν στις καρότσες των αγροτικών αυτοκινήτων και πιάνουν δουλειά μαζεύοντας μέταλλα κι αν τύχει κάτι αφύλακτο, να το κλέψουν ως κάτι απολύτως φυσικό.
Η παιδική κακοποίηση και η εκμετάλλευση συνυπάρχουν ως κάτι το απολύτως φυσιολογικό στην κοινωνία των τσιγγάνων που έχει γίνει πια ένα με την κοινωνία της Ρόδου. Οσο κι αν γράφονται καθημερινά σελίδες επί σελίδων περί «αλγεινής εικόνας που εμφανίζει το νησί», για τον «εξευτελισμό της Ρόδου» και όλα τα υπόλοιπα, η πραγματικότητα είναι πως η όλη αυτή νοσηρή κατάσταση δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσει. Οσο υπάρχουν τσιγγάνοι θα υπάρχουν και αυτές οι εικόνες.
Το πραγματικό πρόβλημα είναι πως πια δεν βλέπουμε την κακοποίηση των παιδιών, αλλά το πώς αυτά αλλοιώνουν την εικόνα της πύλης του παλατιού.
Δείτε περισσότερα άρθρα μας στα αποτελέσματα αναζήτησης
Add Dimokratiki.gr on Google ↗ Ακολουθήστε μας στο Google News ★ ↗Στο Google News πατήστε ★ Ακολουθήστε
