Οι φοιτητές της Ρόδου τίμησαν την επέτειο του Πολυτεχνείου

Με συγκέντρωση έξω από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου και πορεία διαμαρτυρίας που είχε κατάληξη το κέντρο της πόλης, τίμησαν οι φοιτητές της Ρόδου την 38η επέτειο από την εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Στον αύλειο χώρο του Πανεπιστημίου υπήρχε και έκθεση φωτογραφίας με τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, που σημάδεψαν τη νεότερη ιστορία της χώρας μας. Τα μηνύματα του τότε είναι και σήμερα επίκαιρα, δήλωσαν οι νέοι, που δίνουν τον αγώνα τους για ένα καλύτερο αύριο.
«Παίρνουμε διδάγματα από τους αγώνες των φοιτητών και των εργαζομένων τότε για την ελευθερία», δήλωσε το μέλος της Γραμματείας του Μετώπου Αγώνα Σπουδαστών κ. Α. Κωτσαδάμ.
«Να δηλώσουμε ότι για τις συνθήκες που ζούμε σήμερα γνωρίζουμε ξεκάθαρα ποιοι είναι υπαίτιοι. Οι εξελίξεις φέρνουν στο προσκήνιο το μαύρο μέτωπο που συγκρότησαν το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και ο ΛΑΟΣ. Εμείς οι νέοι πιστεύουμε πως δεν θέλουν να σώσουν το λαό. Και οι ίδιοι έλεγαν ότι θα δεσμευθούν πρώτα για τη δανειακή σύμβαση και την 6η δόση. Αυτό έχει δυσμενείς επιπτώσεις στις συντάξεις και τους μισθούς των γονιών μας. Και δεν έφθαναν όλα αυτά έχουμε και το νόμο έκτρωμα που μας θέλει σήμερα κομμένους και ραμμένους στα μέτρα της αγοράς. Θα βρισκόμαστε στο τέλος χωρίς πτυχίο, αναγκασμένοι να λαμβάνουμε μισθούς πείνας», δήλωσε ο κ. Α. Κωτσαδάμ.
«Ο λαός δεν μπόρεσε ποτέ να συμβιβαστεί με τη δικτατορία. Δε δέχτηκε ποτέ ούτε τα «πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων», ούτε τους ατελείωτους διωγμούς για όποιον δε δήλωνε «χουντικός», ούτε το καθεστώς τρόμου που προσπάθησαν να του επιβάλουν. Αντέδρασε ενάντια στη δικτατορία με το σχηματισμό ομάδων αντίστασης, που καθ’ όλη τη διάρκεια της επταετίας προσπαθούσαν να σαμποτάρουν το έργο της χούντας και να την ανατρέψουν», δήλωσαν χθες οι φοιτητές του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
«Φτάνοντας, λοιπόν, στην 38η επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και της νίκης της Δημοκρατίας αντιλαμβανόμαστε ως Δ.Α.Π.-Ν.Δ.Φ.Κ. πόσο επίκαιρα είναι τα συνθήματα εκείνων των ημερών. Εν μέσω της χειρότερης οικονομικής κρίσης που έχουμε ζήσει ως χώρα στην πρόσφατη Ιστορία μας, με τα άδικα και δυσβάσταχτα μέτρα να απειλούν τον απλό πολίτη και την ανεργία να φτάνει σε πρωτόγνωρα υψηλά επίπεδα, η απαίτηση για «ΨΩΜΙ» ακούγεται επικίνδυνα επίκαιρη. Λίγο μετά την ψήφιση του νόμου Διαμαντοπούλου για τα ΑΕΙ μέσω των οποίων επιχειρείται ο εξανδραποδισμός των διοικήσεων, η φίμωση της νεολαίας και ο εκμηδενισμός του Δημόσιου Πανεπιστημίου, η ανάγκη για «ΠΑΙΔΕΙΑ» είναι καθοριστική. Σε μια χώρα στην οποία η κυβέρνηση εμπαίζει τους κοινοβουλευτικούς θεσμούς της Δημοκρατίας μας η «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» είναι πάγιο αίτημα. Ως Δ.Α.Π.-Ν.Δ.Φ.Κ., ανήκοντας στη γενιά που πλήττεται περισσότερο από την οικονομική και πολιτική αυτή κρίση -μια κρίση που δημιούργησε η περίφημη γενιά του Πολυτεχνείου- και που καλείται να σηκώσει το βάρος της επόμενης δεκαετίας, πιστεύουμε ότι οφείλουμε να προχωρήσουμε μπροστά. Για αυτόν ακριβώς το λόγο προτείνουμε την ανασύσταση του Φοιτητικού Κινήματος μέσω της δημιουργίας του ΕΣΥΦ, προκειμένου να διεκδικήσουμε ενωμένοι και παραγωγικοί ένα καλύτερο μέλλον για τη γενιά μας», επισήμανε σε ανακοίνωση της η παράταξη ΔΑΠ.
Οι φοιτητές απαιτούν:
-Την κατάργηση του νόμου πλαισίου.
-Την ισχυρή εκπροσώπηση των φοιτητών στα όργανα διοίκησης και συνδιοίκησης των ιδρυμάτων.
-Την αύξηση των δαπανών για την Παιδεία στο 5% του ΑΕΠ, καθώς κρίνεται πως το 3,5% που διατίθεται σήμερα δεν επαρκεί για την κάλυψη των βασικών αναγκών του έτους.
-Την ορθολογικότερη και διαφανέστερη κατανομή των κονδυλίων για την παιδεία σύμφωνα με τις ανάγκες του κάθε Ιδρύματος.
-Την μονιμοποίηση και την ικανοποίηση των αιτημάτων των 407/80.
-Δωρεάν διανομή συγγραμμάτων σε όλους τους φοιτητές μέσα από λίστα συγγραμμάτων αντίστοιχη με όσα μαθήματα δηλώσουν.
-Καμία περικοπή σε μισθούς και συντάξεις.
Ακόμη οι νέοι προτείνουν:
– Συμμετοχή του Συλλόγου Φοιτητών στους εορτασμούς του Πολυτεχνείου.
– Ο Σύλλογος να συμμετάσχει στην καθιερωμένη πορεία για το Πολυτεχνείο.
– Να γίνει σαφής η αντίθεσή τους στον νέο νόμο πλαίσιο καθώς επίσης και στη γενικότερη κατάσταση οικονομικής δουλείας και αδικίας στην οποία έχει περιέλθει η χώρα.
Η μαρτυρία
μιας αγωνίστριας
Στον αγώνα του τότε, αναφέρεται με κείμενο της η αγωνίστρια του Πολυτεχνείου κ. Μαρία Χατζηγεωργίου από την Κύπρο, που είναι σήμερα πολιτικός μηχανικός και εργάζεται στην Ξάνθη. Έδωσε τον αγώνα της μέσα στο Πολυτεχνείο σε εκείνη την δύσκολη για τη χώρα εποχή.
«Κάναμε ένα αγώνα, διεκδικώντας τα δικαιώματά μας και ως πολιτών αυτού του τόπου αλλά και ως φοιτητών, ζητώντας ΨΩΜΙ- ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Ζητώντας τα όμως με όμορφο τρόπο, σεβόμενοι τους εαυτούς μας, την κοινωνία, τα πανεπιστήμιά μας. Πρέπει να σημειώσω ότι στα δικά μου χρόνια στο χώρο του Πολυτεχνείου μας δεν υπήρχε ούτε σκουπιδάκι κάτω, το να γράψεις δε συνθήματα στον τοίχο ή το να κολλήσεις αφίσα ή ανακοίνωση εκτός των καθορισμένων πινάκων ανακοινώσεων ήταν αδιανόητο. Ο ισχυρισμός δε ότι οι καταστροφές που έγιναν μέσα στο χώρο και τον εξοπλισμό του Πολυτεχνείου έγιναν από μας τους φοιτητές είναι φαιδρός, απεναντίας είχαν συσταθεί ομάδες περιφρούρησης και φροντίδας.
Να πούμε ότι ο Ραδιοφωνικός Σταθμός που στήθηκε έκανε το θαύμα του, ξεσήκωσε χιλιάδες λαού που προσέτρεξε στο Πολυτεχνείο, σμίγοντας την φωνή διαμαρτυρίας του με τους φοιτητές. Τα πρόσωπα που μέχρι τότε είχαν μια πένθιμη όψη ξαφνικά φωτίστηκαν, χαμογέλασαν πλατιά. Οι οδηγοί των αστικών λεωφορείων και των τρόλεϊ άνοιγαν με χαμόγελο τις πόρτες στις ομάδες των φοιτητών για να κολλήσουν στα τζάμια τα συνθήματα του αγώνα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ, μα ποτέ τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας που και αυτοί με τον τρόπο τους συμμετείχαν στον αγώνα. Θυμάμαι μια γιαγιούλα, θα ήταν πάνω από ογδόντα χρονών, που ήλθε στα κάγκελα του Πολυτεχνείου από την οδό Στουρνάρη και έδωσε μια σακούλα λέγοντας: προσέχετε παιδιά να μην τα σπάσετε είναι αυγά βραστά για να τραφείτε και να συνεχίσετε τον αγώνα σας!!!
Θέλω να κλείσω την αναφορά μου στο Πολυτεχνείο μας, ευχόμενη να είναι ελαφρύ το χώμα που σκεπάζει τα ηρωικά παιδιά που θυσιάστηκαν τότε, αντιμετωπίζοντας μέχρι την τελευταία στιγμή με θάρρος τις ερπύστριες των τανκς. Εύχομαι δε ολόψυχα η δημοκρατία να διαφεντεύει πάντα στον τόπο που τη γέννησε και να μην χρειαστεί ποτέ τα παιδιά μας να κάνουν ένα νέο Πολυτεχνείο» αναφέρει, ξυπνώντας μνήμες, η κ. Χατζηγεωργίου που φυλάει, όπως λέει, ως κόρη οφθαλμού και την προκήρυξη εκείνης της εποχής.