«Οι δικηγόροι έχουμε ανάγκη την ορμητικότητα του καινούργιου»

«Εχουμε ανάγκη την ορμητικότητα του καινούργιου», τονίζει σε άρθρο του ενόψει τον εκλογών της 27ης Φεβρουαρίου 2011 στον Δικηγορικό Σύλλογο Ρόδου ο υποψήφιος σύμβουλος με την παράταξη “Δύναμη Αλλαγής” δικηγόρος κ Τάσος Ντάλιας.
Στο άρθρο του κ Ντάλια αναφέρονται συγκεκριμένα τα εξής:
“Ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας γνωρίζει ότι η άσκηση της δικηγορίας αντιμετωπίζει χρόνια προβλήματα όπως ο επαγγελματικός πληθωρισμός που συνεχώς επιδεινώνεται, η καθυστέρηση στην απονομή της δικαιοσύνης που αγγίζει τα όρια της αρνησιδικίας, η ανεπαρκής υλικοτεχνική υποδομή και τόσα άλλα.
Σ΄ αυτό το επιβαρυμένο εργασιακό περιβάλλον προστέθηκε η οικονομική ύφεση με συνέπεια την ραγδαία συρρίκνωση της δικηγορικής ύλης. Όλα αυτά οδηγούν αργά ή γρήγορα στο τέλος της δικηγορίας με την μορφή που τη γνωρίσαμε όλοι μέχρι σήμερα δηλαδή αυτή που ασκείται από τον μικρό και μεσαίο ελεύθερο επαγγελματία με την αντίστοιχη πελατεία του.
Η διαφαινόμενη αυτή τάση που οδηγεί στην «υπαλληλοποίηση» του μεγαλύτερου μέρους των δικηγόρων ιδίως των νέων, επιχειρήθηκε να καταγραφεί και να ενισχυθεί ως τάση από τις ρυθμίσεις του νέου νόμου για το άνοιγμα των «κλειστών» επαγγελμάτων.
Είναι χαρακτηριστικό δε ότι, παρά την διάσπαση του μετώπου των δικηγόρων πανελλαδικά, η κυβέρνηση υπό το βάρος των πιέσεων που ασκήθηκαν, κυριολεκτικά στο παρά ένα , τροποποίησε τη διάταξη που προέβλεπε την ελεύθερη σύσταση μεγάλων διατοπικών δικηγορικών εταιρειών δηλαδή εταιρειών με μέλη δικηγόρους από όλους τους δικηγορικούς συλλόγους της χώρας, διάταξη που χαρακτηρίστηκε από κυβερνητικούς βουλευτές ως «ο ορισμός του καρτέλ».
Η εξέλιξη αυτή φυσικά δεν αντιστρέφει την τάση που περιγράψαμε παραπάνω, ενδεχομένως όμως να την φρενάρει και τουλάχιστον αποτρέπει την βίαιη επιβολή της.
Γεγονός είναι επίσης ότι το γενικότερο πλαίσιο λειτουργίας του εκάστοτε δικηγορικού συλλόγου δεν μπορεί να αποτρέψει εξελίξεις τέτοιου είδους, μπορεί ωστόσο να τις επηρεάσει και πάντως να μετριάσει τις δυσμενείς συνέπειες που οι εξελίξεις αυτές επιφυλάσσουν στα μέλη του.
Σε κάθε δε περίπτωση, σε εποχές σαν αυτήν που διανύουμε, το «ειδικό βάρος» που αποκτά ο δικηγορικός σύλλογος, σαν θεσμός υπεράσπισης των δικαιωμάτων των μελών του αυξάνεται σημαντικά. Τουλάχιστον όσο η έννοια της συλλογικότητας εξακολουθεί να υπάρχει παράλληλα με την αρχή «ο σώζων εαυτόν σωθήτω»
Η διοίκηση του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου, υπό τον σημερινό μας πρόεδρο, συμπλήρωσε δώδεκα (12) συναπτά έτη. Ισχυρίζεται δε ότι σ΄ αυτή τη δωδεκαετία δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει το έργο της και ζητά την ανανέωση της εμπιστοσύνης των συναδέλφων μου για να το ολοκληρώσει.
Ειλικρινά δυσκολεύομαι να κατανοήσω ποιο είναι αυτό το τεράστιο έργο που δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί μέσα σε τέσσερις θητείες και χρειάζεται και πέμπτη.
Εν πάση περιπτώσει η απερχόμενη διοίκηση στη διάρκεια αυτών των ετών έδωσε ότι καλύτερο μπορούσε, προήγαγε δε την επίλυση των προβλημάτων του τοπικού μας συλλόγου. Είναι όμως φανερό ότι έχει εξαντλήσει προ πολλού την προωθητική της δύναμη, περιορισμένη πλέον και εγκλωβισμένη σε μια λογική διαχείρισης των πραγμάτων.
Το ποιο ανησυχητικό όμως είναι ότι φαίνεται να έχει συμβιβαστεί με την ατροφική εσωτερική λειτουργία του συλλόγου, για την οποία φυσικά ευθύνη έχουμε όλοι μας, (αδυναμία επίτευξης απαρτίας στις Γενικές Συνελεύσεις που συγκαλούνται όλο και ποιο σπάνια, μη συμμετοχή των μελών στις θεματικές επιτροπές του συλλόγου, άγνοια της πλειοψηφίας των μελών για τις θέσεις και τις αποφάσεις του Διοικητικού Συμβουλίου).
Πως εξηγείται το γεγονός ότι ο πρώτος επιστημονικός σύλλογος του τόπου οδεύει σε εκλογές και ο διοικητικός και οικονομικός απολογισμός της τριετίας δεν μοιράζεται στα μέλη ούτε πριν από την εκλογοαπολογιστική συνέλευση της 16-2-2011 ούτε στην επαναληπτική της 18ης Φεβρουαρίου ;
Μ΄ αυτά και μ΄ αυτά φτάσαμε να διαπαιδαγωγήσουμε μια ολόκληρη γενιά νέων δικηγόρων να αγνοεί την έννοια της συμμετοχής στη λήψη αποφάσεων για ζητήματα που αφορούν την καθημερινότητα τους ως επαγγελματιών αλλά και την έννοια της άσκησης κριτικής σε ενέργειες ή παραλείψεις του διοικητικού συμβουλίου εντός των θεσμικών οργάνων του συλλόγου.
Πεποίθηση μου είναι ότι τώρα , περισσότερο από ποτέ, έχουμε ανάγκη την ορμητικότητα του καινούργιου που φέρνει η παράταξη ΔΥΝΑΜΗ ΑΛΛΑΓΗΣ με υποψήφιο πρόεδρο τον Δημήτρη Σαλαμαστράκη και τη διάθεση, τόσο τη δική μου όσο και των άλλων συναδέλφων, παλαιότερων και νεότερων, που τον πλαισιώνουν για προσφορά και καταξίωση στη συνείδηση των μελών του συλλόγου μας.
Αλλά και η κοινωνία της Ρόδου έχει ανάγκη την συμπαράσταση και βοήθεια του πρώτου επιστημονικού συλλόγου του τόπου στην επίλυση των οξυμένων προβλημάτων που την απασχολούν μακριά από το μοντέλο των «α λα καρτ» παρεμβάσεων που εφαρμόστηκε μέχρι σήμερα.
Αναστάσιος Ν. Ντάλιας
Δικηγόρος”.