Η αναβάθμιση της μαρίνας Μανδρακίου έμεινε στα χαρτιά

Θα μπορούσε το γραφικό λιμάνι του Μαντρακιού να είναι μια μαρίνα υψηλών προδιαγραφών και να φιλοξενεί εκατοντάδες τουριστικά σκάφη κάθε χρόνο και ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες.
Αναμφίβολα όμως και στην περίπτωση αυτή αναδεικνύεται σε όλο της το μεγαλείο η ανικανότητα των εκάστοτε δημοτικών αρχών και η ανεπάρκεια του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου Νότιας Δωδεκανήσου.
Ως μαρίνα διεθνούς ακτινοβολίας την οραματίστηκε το 1995 ο τότε δήμαρχος κ. Γιώργος Γιαννόπουλος, όταν και ξεκίνησε τις διαδικασίες χαρακτηρισμού του Μαντρακιού ως ”τουριστικού λιμένα”.
Χρειάστηκε να περάσουν μερικά χρόνια για να ολοκληρωθούν οι προβλεπόμενες από τον νόμο, διαδικασίες για τον χαρακτηρισμό του, και συγκεκριμένα για το τμήμα από τον φάρο του Αγίου Νικολάου μέχρι το μέτωπο της Νέας Αγοράς. Αλλά η υπόθεση μετεξέλιξης του πανέμορφου λιμανιού σε μαρίνα έμεινε εκεί. Το όραμα του κ. Γιαννόπουλου έμεινε απλό όραμα. Έσβησε στη λογική να μην ταραχτούν τα νερά και από τον βυθό αναδυθούν βρώμικες οσμές. Γιατί είναι προφανές ότι ο τότε οραματιστής δήμαρχος ανέκρουσεν πρύμναν, εγκαταλείποντας τα σχέδια απομάκρυνσης των σαπιοκάραβων που είναι χρόνια ελλιμενισμένα εκεί.
Το λεγόμενο ”πολιτικό κόστος” πρυτάνευσε και η αναβάθμιση του Μαντρακιού έμεινε στα χαρτιά επί μια δεκαπενταετία και πλέον. Φαίνεται ότι πιο ισχυροί από τη δημοτική αρχή ήσαν, και παραμένουν, οι πλοιοκτήτες τουριστικών ημερόπλοιων και οι ιδιοκτήτες σκαφών αναψυχής που, με ελάχιστο κόστος, βλέπουν τα πλοία τους να λικνίζονται στον κυματισμό της λιμενικής λεκάνης.
Το ίδιο έγινε και με τη δημοτική αρχή του κ. Χατζή Χατζηευθυμίου. Υπέκυψε και αυτή στην αξίωση των πλοιοκτητών που εμπορεύονται την υπεραξία του λιμανιού, να είναι μόνιμα αγκυροβολημένοι στο Μαντράκι, και όταν ακόμα τα πλοία τους είναι παροπλισμένα, προορισμένα για κάποιο ”νεκροταφείο” πλοίων. Με τη δικαιολογία, πάντοτε, ότι δεν υπάρχει αλλού κατάλληλος χώρος για τη μεταφορά τους. Το ίδιο άβουλη (και μοιραία) η δημοτική αρχή του κ. Στάθη Κουσουρνά που συχνά πυκνά εξαπολύει μύδρους κατά του ΤΑΙΠΕΔ και της ιδιωτικοποίησης των λιμανιών. Έτσι, ίσως, εξηγείται και το γεγονός ότι οι διεθνείς διαγωνισμοί για τη μετατροπή του Μαντρακιού σε μαρίνα στα πρότυπα του Μονακό και του Κάπρι(!) ναυάγησαν στα ρηχά της προχειρότηταάς τους. Και σήμερα πλοία, όπως το ”Κατερίνα”, το ”Σύμη ΙΙ”, αλλά και το ”Δελφίνι της ζωής και της ελπίδας”, καθώς και άλλα εξακολουθούν να …κοσμούν το Μαντράκι στο πνεύμα της αναβάθμισής του. Την εικόνα φυσικά, συμπληρώνει το αμαρτωλό ”Κοντίκι” προς δόξα των μικρών και μεγάλων συμφερόντων που διαφεντεύουν το γραφικό λιμάνι.
Γιατί δεν απομακρύνονται, γιατί δεν μεταφέρονται στο ”Καρνάγιο” ή όπου αλλού; Δεν θα μπορούσε, άραγε, τη θέση τους να καταλάβουν κάποια γιωτ ή μικρές θαλαμηγοί μιας και δεν υπάρχει μαρίνα; Και μέχρι, τελοσπάντων, να υπάρξει φως ως προς την τελική μορφή εκμετάλλευσης του μοναδικού Μαντρακιού. Αφελή ερωτήματα, ίσως. Που δεν περιμένουν απάντηση, φυσικά, από τους αυτουργούς της συνεχώς εντεινόμενης υποβάθμισης και απαξίωσης της τουριστικής Ρόδου. Που κάποιοι λαοπλάνοι της τοπικής εξουσίας ξεδιάντροπα εξακολουθούν να αποκαλούν ”ναυαρχίδα του ελληνικού τουρισμού”.