Ελευθερία ή θάνατος

Τελείωσε το μαρτύριο της Ελλάδας ή τώρα πραγματικά αρχίζει; Μπήκε πάτος στο βαρέλι ή το βαρέλι δεν έχει πάτο;
Ολοι ομολογούν πως το νέο πακέτο «βοήθειας» θα έχει απίστευτες κοινωνικές επιπτώσεις, θα αυξήσει την ανεργία, δεν θα βγάλει τη χώρα απ’ την κρίση, θα βαθύνει την ύφεση, θα διαλύσει το κοινωνικό κράτος. Το ερώτημα είναι γιατί. Υποτίθεται, για να μη «χρεοκοπήσει» η χώρα. Μα εάν το ό,τι ο ένας στους τρεις Ελληνες ζει κάτω από το όριο της φτώχειας (σύμφωνα με τα νέα στοιχεία της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας), το ό,τι ο κατώτερος μισθός θα διαμορφωθεί στα 400 ευρώ, το ό,τι τα εισοδήματα των εργαζομένων θα μειωθούν κατά 30% και τόσα άλλα… δεν συνιστούν χρεοκοπία, τότε πώς ορίζεται η χρεοκοπία;
Ομολογείται πως η συνταγή της τρόικας δεν αποδίδει. Οχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Πορτογαλία και Ιρλανδία. Τότε γιατί ακολουθείται; Γιατί δίνονται δυσθεώρητα δάνεια για να «διασωθούν» κράτη που εκ των προτέρων είναι φανερό ότι δεν πρόκειται να αποπληρωθούν; Γιατί υποθηκεύεται το μέλλον ολόκληρων λαών και των επόμενων γενεών; Και πώς εξηγείται η «πίεση» των δανειστών να μας «σώσουν» όταν ξέρουν ή μας κατηγορούν πως δεν είμαστε άξιοι σωτηρίας;
Προφανώς, οι πολιτικοί αρχηγοί γνωρίζουν τις απαντήσεις. Ομως δυσκολεύονται να απαντήσουν στο δίλημμα και να αποφασίσουν τον τρόπο που θα πεθάνει η χώρα. Το ερώτημα είναι αν το πολιτικό σύστημα μπορεί να αντέξει είτε τον έναν είτε τον άλλον τρόπο. Με απλά λόγια, αν οι πολιτικοί αρχηγοί μπορούν να διαχειριστούν το «ναι», το οποίο σύμφωνα με τον Χάρη Καστανίδη θα προκαλέσει φτώχεια που θα προκαλέσει κοινωνική έκρηξη, που θα καταργήσει στην πράξη κάθε οικονομική συνταγή. Ή αν οι πολιτικοί αρχηγοί και το πολιτικό σύστημα γενικότερα μπορούν να διαχειριστούν μια χώρα πτωχευμένη εφόσον πουν το «όχι».
Οποια κι αν είναι η απάντηση, η ουσία είναι πως με τον α ή τον β τρόπο το συγκεκριμένο πολιτικό σύστημα θα διαχειριστεί μια εξαιρετικά δυσμενή κατάσταση. Είτε τώρα είτε σε τρεις μήνες το ίδιο πολιτικό σύστημα θα έλθει αντιμέτωπο με τα ίδια και πιο επώδυνα διλήμματα. Και αυτό διότι η βίαιη εσωτερική υποτίμηση που επιβάλλει η τρόικα και οι δανειστές δεν ακολουθείται από ένα Σχέδιο Μάρσαλ, που θα εξασφαλίσει την ανάπτυξη και άρα την αποπληρωμή των υποτιθέμενων χρεών που δημιούργησαν οι, υποτίθεται, τεμπέληδες Ελληνες.
Το πολιτικό ερώτημα που προκύπτει είναι αν οι εταίροι έχουν δικαίωμα να την επιβάλουν και οι πολιτικοί μας το δικαίωμα να την αποδεχθούν.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι «σωτήρες» του Εθνους και της Φυλής, ξένοι και ντόπιοι, απεφάσισαν να καταργήσουν και τους μειωμένους συντελεστές ΦΠΑ στα νησιά, που φυλάνε Θερμοπύλες και ζουν κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες.
Πολλοί από τους ασκούντες εξουσία, μέσα κι έξω από τη Βουλή, έχουν απειλήσει ότι θα παραιτηθούν, σε μια τέτοια περίπτωση.
Τα ΘΑΘΑΘΑ δηλώνουν όμως χρόνο μέλλοντα και όχι ενεστώτα. Κι αν πράγματι στις προθέσεις τους είναι η παραίτηση, όταν ψηφιστεί το νέο φορολογικό νομοσχέδιο, θα είναι αργά, πολύ αργά. Γιατί, σε τελευταία ανάλυση, «εν τω Αδει ουκ έστιν μετάνοια».
Ο,τι πρέπει να γίνει, θα πρέπει να γίνει τώρα. Να συνέλθουν σε έκτακτη συνεδρίαση περιφερειακά και δημοτικά συμβούλια (σε συνεννόηση και με τις άλλες πληττόμενες περιοχές) και μαζί με τους βουλευτές, να υποβάλουν ΟΛΟΙ τις παραιτήσεις τους.
Γιατί, σε μια καμένη γη, σε μια περιοχή καταδικασμένη σε θάνατο, κανένας απ’ αυτούς δεν έχει λόγο υπάρξεως.
Αν δεν το πράξουν, θα περάσουν στην ιστορία όχι μόνο ως ψεύτες, ασυνεπείς και επιλήσμονες των υποχρεώσεών τους, αλλά και ως Εφιάλτες. Σκληροί οι χαρακτηρισμοί, αλλά πιο σκληρή είναι η οδυνηρή πραγματικότητα.
Δεν είναι αποπαίδια οι ακρίτες του Αιγαίου, ούτε παιδιά ενός κατώτερου Θεού. Και επειδή το περίφημο «κράτος των Αθηνών», αυτό το οποίο ΜΟΝΙΜΩΣ ευθύνεται για την κατάντια της χώρας, προσποιείται ότι δεν καταλαβαίνει, να τους το δώσουμε εμείς να το καταλάβουν.
Στους συνεχείς εκβιασμούς και στα ψευτοδιλήμματά τους, ας τους απαντήσουμε με μια φωνή ΟΛΟΙ οι ακρίτες του Αιγαίου: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ.
Και επειδή, τέλος, μια μέρα θα κληθούμε από τα παιδιά μας, αλλά και από την ιστορία, να απαντήσουμε στο σκληρό ερώτημα «γιατί τα οδηγήσαμε στη φτώχεια και στην εξαθλίωση, χωρίς να φταίνε», ας συγκροτηθεί μια επιτροπή από αγνούς ακρίτες, η οποία θα υποβάλει μήνυση εναντίον όλων αυτών, που φταίνε, για «εσχάτη προδοσία».