Αποκαλυπτική η κατάθεση του υπόλογου για τις ψευδείς βεβαιώσεις στον Ο.Α.Ε.Ε.

Υπεραμύνεται της απόφασής του να θεωρήσει τα βιβλιάρια ασθενείας ασφαλισμένων στον Οργανισμό Ασφάλισης Ελεύθερων Επαγγελματιών (ΟΑΕΕ) με κατάθεση που έδωσε αρμοδίως στο Υπηρεσιακό Συμβούλιο ο προϊστάμενος τμήματος του ταμείου που βρέθηκε στο στόχαστρο ελέγχων επιθεωρητών από τις αρχές του Μαΐου 2011.
Από την έρευνα στο παράρτημα του ταμείου (πρώην ΤΕΒΕ) στη Ρόδο, όπως ήδη έγραψε η “δ”, δεν προκύπτει ότι η ζημία του ταμείου υπερβαίνει τα 75.000 ευρώ, όριο για τον χαρακτηρισμό του αδικήματος ως «κακούργημα». Περιορίζεται σύμφωνα με τις πληροφορίες σε 30 περίπου ασφαλισμένους οι οποίοι και φέρονται να ζημίωσαν συνολικά το ταμείο με το κόστος φαρμάκων και εξετάσεων με ποσό που δεν υπερβαίνει τα 12.000 ευρώ.
Από την έρευνα των δύο επιθεωρητριών, που θα υποβάλουν αρμοδίως πόρισμα μέχρι το τέλος του τρέχοντος μηνός, δεν έχουν προκύψει ενδείξεις χρηματισμού αλλά παραβάσεις εγκυκλίου και νόμων από πλευράς του υπόλογου πλέον υπαλλήλου κατά την άσκηση των καθηκόντων του.
Στην κατάθεση που έδωσε ο υπόλογος υπάλληλος ενώπιον του Υπηρεσιακού Συμβουλίου αναφέρει τα ακόλουθα:
«Στα πλαίσια της άσκησης των ανατεθειμένων σ’ εμένα καθηκόντων του Διευθυντή του παραρτήματος ΟΑΕΕ στη Ρόδο κατόπιν επιμονής ορισμένων ασφαλισμένων και με γνώμονα τα γενικότερα συμφέροντα της τοπικής Οικονομίας προέβηκα σ’ ενέργειες θεώρησης βιβλιαρίων υγείας σ’ άτομα που είχαν οφειλές και δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις, αφού δεν είχαν ούτε και συνέτρεχε άμεσα δυνατότητα έκδοσης ασφαλιστικής ενημερότητας.
Η ενέργειά μου αυτή προκλήθηκε αυτόβουλα και με βάση τις επιταγές της συνείδησής μου, κρίνοντας, στα πλαίσια της ατομικής μου ευθύνης ως παράγοντας της τοπικής οικονομίας, ότι έπρεπε να συμβάλω στην άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων που η τυπολατρική και άκρα ανελαστική εφαρμογή του νόμου επέφερε στο όλο σύστημα της τοπικής αγοράς.
Την ευθύνη αυτή ανέλαβα εξ αρχής και χωρίς ενδοιασμό αποκαλύπτοντας στους επιθεωρητές και την αιτία των ενεργειών μου αυτών. Και ούτε βέβαια ενήργησα με σκοπό την προσπόριση κάποιου οφέλους στον εαυτό μου και πολύ περισσότερο για να προκαλέσω βλάβη στα συμφέροντα του οργανισμού.
Διότι, απλά, πίστευα και πιστεύω ότι η παροχή δυνατότητας σ’ επιχειρηματίες, οι οποίοι έχουν μεν τα εχέγγυα και την εντιμότητα να τηρήσουν τις υποχρεώσεις τους πλην όμως ενόψει της διεθνούς οικονομικής κρίσης ευρέθησαν σε πραγματική αδυναμία εξυπηρέτησης των χρεών τους και ενόψει των αρχών της χρηστής διοίκησης αποτελεί πρώτιστο και βασικό μέλημα της διοίκησης.
Είναι δε προφανές ότι όταν το ίδιο το κράτος, υπό στενή έννοια, αναγνωρίζει έμπρακτα τη συνδρομή του λόγου της ανώτερης βίας ως στοιχείου που δικαιολογεί την αδυναμία εκπλήρωσης των οικονομικών υποχρεώσεων των πολιτών εκδίδοντας αποφάσεις παράτασης, αναστολής προθεσμιών, ρυθμίσεις ευνοϊκού χαρακτήρα κ.λ.π. η από πλευράς ασφαλιστικού οργανισμού εμμονή σε στείρες νομοθετικές διατάξεις αποτελεί, αν μη τι άλλο, αντίφαση και ατόπημα της όλης κυβερνητικής και κρατικής τακτικής.
Και ναι μεν τυπικά οι άμεσα ομολογημένες πράξεις μου φέρουν τον χαρακτήρα του παράνομου πλην όμως ουσιαστικά και κατ’ επίκληση των γενικών αρχών του δικαίου, της υφιστάμενης διαρκούς οικονομικής κρίσης σε συνδυασμό με τις ισχύουσες διατάξεις των άρθρων 388 και 342 ΑΚ που εφαρμόζονται αναλογικά στα θέματα διοικητικού δικαίου, δεν υφίσταται παράβαση αφού και οι οφειλέτες θα μπορούσαν κατ’ επίκληση των διατάξεων αυτών να διεκδικήσουν την χορήγηση ασφαλιστικής ενημερότητας.
Εξ άλλου με το να διευκολυνθεί η πρόσβαση του κάθε ασφαλισμένου στο σύστημα υγείας, έστω και χωρίς την τήρηση των αυστηρών τυπικών προϋποθέσεων, εφόσον αυτοί έχουν ήδη εισφέρει από τον προσωπικό τους μόχθο ποσά ανώτερα των παροχών ούτε θίγεται ούτε και προσβάλλεται το συμφέρον του οργανισμού, όπως κατ’ εσφαλμένη κρίση έθεσαν τα ελεγκτικά όργανα.
Και τούτο διότι κατά την ορθή και κρατούσα στη θεωρία και νομολογία άποψη για να διακυβευθεί το συμφέρον της Υπηρεσίας δεν αρκεί απλά να θίγεται το συμφέρον της αλλά πρέπει να έχει προσβληθεί και να συνεχίζει να προσβάλλεται το κύρος και ο τρόπος λειτουργίας της κατά τρόπο έντονο. (Α.Τεύχος «Ερμηνεία Υπαλληλικού Κώδικα» εκδ. 1999, σ.104).
Περαιτέρω δε είναι σαφές ότι η δια της πίστης και τυπολατρικής εφαρμογής του νόμου στέρηση του διοικούμενου του αναφαίρετου δικαιώματος για υγειονομική περίθαλψη πρόσκρουση και όχι σε θεμελιώδεις συνταγματικές αρχές αλλά και αντιβαίνει κατάφωρα το θεμελιώδες ατομικό δικαίωμα της υγείας και της ζωής που ορίζει η σχετική διάταξη της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ).
Κατ’ ακολουθία των ανωτέρω και με δεδομένο ότι από κανένα στοιχείο της έρευνας ή των μαρτυρικών καταθέσεων δεν προκύπτει ότι ενήργησα με σκοπό το προσωπικό μου όφελος συνάγεται ότι η όποια τυπική παράβαση δεν μπορεί να αποτελέσει λόγο ή αιτία πειθαρχικής μου δίωξης, και με βάση τα όσα αναλυτικά εκθέτω παραπάνω.
Ζητώ, λοιπόν, κατ’ εφαρμογή και των σχετικών διατάξεων του Υπαλληλικού Κώδικα και συγκεκριμένα της διάταξης του άρθρου 106 παρ. 1 στην οποία δίδεται η έννοια του πειθαρχικού παραπτώματος για τη στοιχειοθέτηση του οποίου απαιτείται η υπαιτιότητα (δηλαδή δόλος ή βαριά αμέλεια) καθώς και της αντίστοιχης του άρθρου 188 όπου η έμπρακτη μεταμέλεια και η πραγματική και νομική πλάνη και η σύγκρουση καθηκόντων αποτελούν όρους άρσης του καταλογισμού της πράξης, να αρθεί το επιβληθέν σε βάρος μου μέτρο της δυνητικής αργίας και να απεμπλακώ από το βάρος της πειθαρχικής διαδικασίας».