Το νερό που ήπιαν οι νησίδες και άλλες ιστορίες από τη ΔΕΥΑΡ

Η ΔΕΥΑΡ ανα­κά­λυψε στο Διοι­κη­τικό Εφετείο Πειραιά μια θεωρία που θα ζήλευαν οι φιλό­σο­φοι: η οφειλή των 2.172.692,27 ευρώ για το φράγμα δεν έχει καν γεν­νη­θεί, άρα δεν μπορεί να την πλη­ρώ­σει κανείς. Την ίδια στιγμή η ίδια επι­χεί­ρηση κουβαλά στα χέρια της μια αντα­παί­τηση 9.400.000 ευρώ, η οποία αντι­θέ­τως γεν­νή­θηκε κανο­νι­κό­τατα, με τιμο­λό­για που χρέωναν 3.005.288 κυβικά μέτρα νερού στις νησίδες και στους κόμβους της Περι­φέ­ρειας. Για να κατα­λά­βουμε, μιλάμε για ποσό­τητα που θα γέμιζε λίμνη, κατα­να­λω­μένη από παρ­τέ­ρια με πικρο­δάφ­νες. H Περι­φέ­ρεια κατέ­θεσε έγκληση για από­πειρα απάτης και πλα­στο­γρα­φία, και η ΔΕΥΑΡ εμμένει ότι οι νησίδες ήταν απλώς πολύ διψα­σμέ­νες. Αν ισχύουν όσα καταγ­γέλ­λο­νται, πρό­κει­ται για το ακρι­βό­τερο πότισμα στην ιστορία της Δωδε­κα­νή­σου.

Το καλύ­τερο όμως κρύ­βε­ται στα ξενο­δο­χεία. Η επι­χεί­ρηση δια­βε­βαί­ωσε το Εφετείο ότι η συντρι­πτική πλειο­ψη­φία τους δεν χρω­στούσε τίποτα ληξι­πρό­θε­σμο, κι εκείνα, σε μια σπάνια επί­δειξη ειλι­κρί­νειας, δήλωσαν στο Πρω­το­δι­κείο Ρόδου οφειλές πάνω από 2,8 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ. Δηλαδή περισ­σό­τερα από όσα ζητά η Περι­φέ­ρεια. Έτσι το ταμείο των 319.000 ευρώ της ΔΕΥΑΡ απο­δει­κνύ­ε­ται λιγό­τερο άδειο από όσο παρου­σιά­ζε­ται, απλώς τα λεφτά βρί­σκο­νται σε ξένες τσέπες που κανείς δεν βια­ζό­ταν να αδειά­σει.

Στη Ρόδο το φράγμα γεμίζει με βροχή, τα δικα­στή­ρια με δικό­γραφα και η ΔΕΥΑΡ με επι­χει­ρή­ματα.