Δεμένα τα ελληνικά καΐκια, «αλωνίζουν» τα τουρκικά αλιευτικά στο Αιγαίο

Την εθνι­κή διά­στα­ση που απο­κτά η κρίση στην αλιεία ανέ­δει­ξαν, με δη­λώ­σεις τους, ο δή­μαρ­χος Λέρου, Τι­μό­θε­ος Κωτ­τά­κης, ο πρώην δή­μαρ­χος Κα­λύ­μνου Δη­μή­τρης Δια­κο­μι­χά­λης και ο πρό­ε­δρος του Σω­μα­τεί­ου Πα­ρά­κτιας Αλιεί­ας Κα­λύ­μνου, Μα­νώ­λης Κουλ­λιάς. Την ώρα που το αυ­ξη­μέ­νο κό­στος των καυ­σί­μων κα­θι­στά ολο­έ­να και δυ­σκο­λό­τε­ρη την έξοδο των ελ­λη­νι­κών αλιευ­τι­κών, επι­ση­μαί­νουν την πα­ρου­σία τουρ­κι­κών αλιευ­τι­κών στο Αι­γαίο, θέ­το­ντας πα­ράλ­λη­λα ζή­τη­μα δια­τή­ρη­σης της ελ­λη­νι­κής πα­ρου­σί­ας στις θα­λάσ­σιες πε­ριο­χές των ακρι­τι­κών νη­σιών. Ιδιαί­τε­ρη ανα­φο­ρά έγινε από τον δή­μαρ­χο Λέρου στην πα­ρου­σία τουρ­κι­κών αλιευ­τι­κών κοντά στις ακτές του νη­σιού.

«Οι τουρ­κι­κές ανε­μό­τρα­τες αλω­νί­ζουν το Αι­γαίο»

Ο κ. Κωτ­τά­κης μι­λώ­ντας στον RV και στη Ρένα Παυ­λά­κη, χα­ρα­κτή­ρι­σε προ­κλη­τι­κή την πα­ρου­σία τουρ­κι­κών αλιευ­τι­κών στην πε­ριο­χή και ανέ­φε­ρε ότι, πριν από πε­ρί­που τρεις με τέσ­σε­ρις μήνες, δύο τουρ­κι­κές μη­χα­νό­τρα­τες είχαν φθά­σει σε από­στα­ση μόλις ενός μι­λί­ου από την Αγία Μα­ρί­να της Λέρου. «Όσο είναι σε αυτή την κι­νη­το­ποί­η­ση ανά την Ελ­λά­δα οι αλιείς, οι ανε­μό­τρα­τες οι τουρ­κι­κές αλω­νί­ζουν το Αι­γαίο», δή­λω­σε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, πε­ρι­γρά­φο­ντας την πίεση που, όπως ανέ­φε­ρε, αντι­με­τω­πί­ζουν οι επαγ­γελ­μα­τί­ες αλιείς του Ανα­το­λι­κού Αι­γαί­ου. Το ζή­τη­μα απο­κτά ιδιαί­τε­ρη ση­μα­σία για τα ακρι­τι­κά νησιά, όπου η αλιεία δεν απο­τε­λεί μόνο επαγ­γελ­μα­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα, αλλά συν­δέ­ε­ται άμεσα με τη δια­τή­ρη­ση της οι­κο­νο­μι­κής και κοι­νω­νι­κής ζωής των νη­σιω­τι­κών κοι­νο­τή­των.

Αντί­στοι­χες ανα­φο­ρές έχει κάνει κατά και­ρούς σε δη­λώ­σεις του και ο δή­μαρ­χος Αγα­θο­νη­σί­ου, Ευάγ­γε­λος Κότ­το­ρος, με τουρ­κι­κά σκάφη να φθά­νουν ακόμη και σε από­στα­ση ανα­πνο­ής από το λι­μά­νι του νη­σιού.

«Εμείς εί­μα­στε τα μάτια του κάθε Υπουρ­γεί­ου»

Στην ίδια κα­τεύ­θυν­ση με τον κ. Κωτ­τά­κη, κι­νή­θη­κε και ο πρό­ε­δρος του Σω­μα­τεί­ου Πα­ρά­κτιας Αλιεί­ας Κα­λύ­μνου, Μα­νώ­λης Κουλ­λιάς, ο οποί­ος μι­λώ­ντας στη «δ» στά­θη­κε στον ρόλο που δια­δρα­μα­τί­ζουν οι αλιείς στην κα­θη­με­ρι­νή επι­τή­ρη­ση και κα­τα­γρα­φή όσων συμ­βαί­νουν στη θά­λασ­σα. Όπως τό­νι­σε, η απο­μά­κρυν­ση των Κα­λύ­μνιων και γε­νι­κό­τε­ρα των Ελ­λή­νων αλιέ­ων από τις θά­λασ­σες δη­μιουρ­γεί ένα ση­μα­ντι­κό κενό στις θα­λάσ­σιες πε­ριο­χές κοντά στα ελ­λη­νι­κά σύ­νο­ρα. «Στην ουσία, εμείς εί­μα­στε τα μάτια του κάθε Υπουρ­γεί­ου. Οτι­δή­πο­τε και να συμ­βεί, πρώ­τοι εμείς το βλέ­που­με και το με­τα­φέ­ρου­με είτε στο Υπουρ­γείο Ναυ­τι­λί­ας είτε οπου­δή­πο­τε αλλού», ανέ­φε­ρε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά.

Ο ίδιος υπο­γράμ­μι­σε πα­ράλ­λη­λα τη ση­μα­σία του αλιευ­τι­κού στό­λου της Κα­λύ­μνου και των Δω­δε­κα­νή­σων, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι πρό­κει­ται για έναν από τους ση­μα­ντι­κό­τε­ρους στό­λους πα­ρά­κτιας αλιεί­ας στην Ευ­ρώ­πη. «Δεν γί­νε­ται να έχεις ένα τέ­τοιο πλε­ο­νέ­κτη­μα και να μην το προ­σέ­ξεις σύσ­σω­μα όλοι οι πο­λι­τι­κοί, όλες οι πο­λι­τι­κές ηγε­σί­ες», ση­μεί­ω­σε.

«Εξο­ντώ­νε­ται η ελ­λη­νι­κή αλιεία στο Αι­γαίο»

Στο ίδιο μήκος κύ­μα­τος ήταν και οι δη­λώ­σεις του τ. δη­μάρ­χου Κα­λύ­μνου, Δη­μή­τρη Δια­κο­μι­χά­λη, μι­λώ­ντας στον Πάρι Καρ­βου­νό­που­λο, εκ­φρά­ζο­ντας την ανη­συ­χία του, δί­νο­ντας τη διά­στα­ση πέρα από την οι­κο­νο­μι­κή ζημία που υφί­στα­νται οι αλιείς της Κα­λύ­μνου και στο εθνι­κό σκέ­λος. Η ελ­λη­νι­κή αλιεία υπο­φέ­ρει εδώ και χρό­νια από την τουρ­κι­κή «ει­σβο­λή» στο Αι­γαίο και από μία σειρά άλλων ση­μα­ντι­κών προ­βλη­μά­των που την αφα­νί­ζουν.

Την ίδια ώρα που ο Ερ­ντο­γάν επι­δο­τεί τον αλιευ­τι­κό του στόλο, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας τον και για τον έλεγ­χο του Αι­γαί­ου, οι ελ­λη­νι­κές κυ­βερ­νή­σεις αδια­φό­ρη­σαν και αδια­φο­ρούν και σή­με­ρα προ­κλη­τι­κά για το «πιο ζω­ντα­νό κομ­μά­τι του Αι­γαί­ου και της ανα­το­λι­κής Με­σο­γεί­ου», όπως δή­λω­σε στο militaire news ο τ. δή­μαρ­χος Κα­λύ­μνου Δη­μή­τρης Δια­κο­μι­χά­λης.

Η στή­ρι­ξη των αλιέ­ων ως ζή­τη­μα πα­ρου­σί­ας στο Αι­γαίο

Για τους επαγ­γελ­μα­τί­ες αλιείς των ακρι­τι­κών νη­σιών, η δυ­να­τό­τη­τα να συ­νε­χί­σουν να δρα­στη­ριο­ποιού­νται στη θά­λασ­σα συν­δέ­ε­ται όχι μόνο με το ει­σό­δη­μα και τη δια­τή­ρη­ση των οι­κο­γε­νειών τους, αλλά και με την κα­θη­με­ρι­νή πα­ρου­σία ελ­λη­νι­κών αλιευ­τι­κών στις θα­λάσ­σιες πε­ριο­χές του Ανα­το­λι­κού Αι­γαί­ου. Το υψηλό κό­στος λει­τουρ­γί­ας των σκα­φών, με τα καύ­σι­μα να απο­τε­λούν μία από τις βα­σι­κές επι­βα­ρύν­σεις, έχει οδη­γή­σει τους αλιείς σε κι­νη­το­ποι­ή­σεις και πε­ριο­ρι­σμό της δρα­στη­ριό­τη­τάς τους. Το αί­τη­μα για ου­σια­στι­κή στή­ρι­ξη της πα­ρά­κτιας αλιεί­ας, επο­μέ­νως, τί­θε­ται από τους ίδιους τους αλιείς και τους εκ­προ­σώ­πους της αυ­το­διοί­κη­σης ως ζή­τη­μα που υπερ­βαί­νει τα στενά οι­κο­νο­μι­κά όρια του κλά­δου και αγ­γί­ζει τη βιω­σι­μό­τη­τα των νη­σιω­τι­κών κοι­νω­νιών και τη δια­τή­ρη­ση της ελ­λη­νι­κής πα­ρου­σί­ας στις θά­λασ­σες του Αι­γαί­ου.