Ο περιφερειάρχης του 1890 και το θεωρείο του Μάπετ Σόου

Ο Γιώρ­γος Χα­τζη­μάρ­κος έκανε τη χάρη στον δή­μαρ­χο Ρόδου και υιο­θέ­τη­σε την αριθ­μη­τι­κή του. Αφού του χρε­ώ­θη­καν 15 χρό­νια θη­τεί­ας που ο ίδιος δεν θυ­μά­ται, δή­λω­σε ότι ανέ­λα­βε το 1890 και ότι θα απο­χω­ρή­σει σε άλλα 130 χρό­νια, οπότε όσοι ετοι­μά­ζο­νται για τη δια­δο­χή ας οπλι­στούν με υπο­μο­νή. Το Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο το είδε σαν θε­ω­ρείο από το Μάπετ Σόου, όπου σχο­λιά­ζε­ται η δου­λειά των άλλων μέχρι να βα­ρε­θούν όλοι, με μνη­μό­συ­να που ξε­κί­νη­σαν από τα εν­νιά­με­ρα, έφτα­σαν στα 120 και τρα­βούν για τα 5.000. Γρα­φείο τε­λε­τών δεν έχει ανοί­ξει ακόμη, αλλά η ντου­ζί­να δη­μο­τι­κά έργα που μέ­τρη­σε ο πε­ρι­φε­ρειάρ­χης ξε­χα­σμέ­να από τον χρόνο πε­ρι­μέ­νει τη σειρά της.

Το κα­λύ­τε­ρο εύ­ρη­μα ήρθε πά­ντως από το Νιο­χώ­ρι. Η για­γιά του πε­ρι­φε­ρειάρ­χη έβγα­ζε την κα­ρε­κλί­τσα στο σο­κά­κι και απο­σπέ­ρι­ζε με τις γει­τό­νισ­σες, χωρίς να χρεια­στεί ποτέ να κα­τέ­βει σε εκλο­γές. Σή­με­ρα η κα­ρε­κλί­τσα λέ­γε­ται Facebook και το απο­σπέ­ρι­σμα λέ­γε­ται συ­νε­δρί­α­ση. Η ΔΕΥΑΡ, όπως το δι­η­γή­θη­κε ο ίδιος, απέ­δω­σε στις 11 το πρωί το επί­μα­χο ση­μείο της ανα­κοί­νω­σής της σε συ­ντα­κτι­κό λάθος και στις 4 το από­γευ­μα το επα­νέ­φε­ρε λίγο πιο ενι­σχυ­μέ­νο, επί­δο­ση που δεν πιά­νε­ται ούτε με συ­στη­μα­τά­κι στο ΠΡΟΠΟ. Την ίδια ώρα, από τους 5 φο­ρείς που μπο­ρούν να κά­νουν αντι­πλημ­μυ­ρι­κά, στη Ρόδο τα σχε­διά­ζει και τα εκτε­λεί μόνο η Πε­ρι­φέ­ρεια, η οποία ετοι­μά­ζει κορ­δέ­λα και αγια­σμό για το ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τι­κό.

Στο Μάπετ Σόου, του­λά­χι­στον, το θε­ω­ρείο δεν είχε εκλε­γεί για να στή­σει τη σκηνή.