Μάριος Κλωνάρης: «Η Ρόδος και τα άλλα νησιά πρέπει να γίνουν τόπος που οι γιατροί θα θέλουν να μείνουν»

Στην τελευ­ταία συνε­δρί­ασή του, το Περι­φε­ρειακό Συμ­βού­λιο Νοτίου Αιγαίου έλαβε απο­φά­σεις για την ενί­σχυση κινή­τρων ώστε να προ­σελ­κύ­σει για­τρούς και νοση­λευ­τές. Είναι προς τη σωστή κατεύ­θυνση οι ενέρ­γειες της Περι­φε­ρεια­κής Αρχής;

Απο­λύ­τως. Όταν ένα πρό­βλημα έχει φτάσει σε σημείο που απειλεί ακόμη και την εύρυθμη λει­τουρ­γία του συστή­μα­τος υγείας στα νησιά, δεν μπο­ρούμε ούτε να περι­μέ­νουμε να λυθεί από μόνο του ούτε να θεω­ρούμε ότι αφορά απο­κλει­στικά στο Υπουρ­γείο Υγείας ή στις διοι­κή­σεις των νοσο­κο­μείων.

Η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου κάνει ένα σημα­ντικό βήμα, γιατί ανα­γνω­ρί­ζει στην πράξη ότι η υγειο­νο­μική θωρά­κιση των νησιών απο­τε­λεί συλ­λο­γική ευθύνη.

Με την τελευ­ταία απόφασή της, ενι­σχύει με το ποσό των 450 ευρώ συνο­λικά 43 αγρο­τι­κούς ιατρούς, εκ των οποίων 23 υπη­ρε­τούν στα Δωδε­κά­νησα, καθώς και 46 επι­κου­ρι­κούς ιατρούς, εκ των οποίων 24 επίσης στο νομό μας.

Παράλ­ληλα, με την ίδια απόφαση, ενι­σχύ­ο­νται με το ποσό των 300 ευρώ συνο­λικά 170 νοση­λευ­τές σε όλη την Περι­φέ­ρεια, καθώς και 30 πλη­ρώ­ματα ασθε­νο­φό­ρων του ΕΚΑΒ. Για τους νοση­λευ­τές, μάλιστα, υπάρχει ιδιαί­τερο ενδια­φέ­ρον, καθώς 70 αφορούν στο Γενικό Νοσο­κο­μείο Ρόδου, και από 15 ξεχω­ρι­στά στα νοσο­κο­μεία Καρ­πά­θου, Κω, Καλύ­μνου και Λέρου.

Τα οικο­νο­μικά κίνητρα ασφαλώς δεν μπορούν να απο­τε­λέ­σουν τη μονα­δική λύση. Είναι, όμως, ένα πολύ σημα­ντικό πρώτο βήμα, ώστε η παρα­μονή ενός γιατρού ή ενός νοση­λευτή σε ένα νησί να γίνει περισ­σό­τερο ελκυ­στική.

Και πρέπει να δούμε την πραγ­μα­τι­κό­τητα χωρίς ωραιο­ποι­ή­σεις. Δεν αρκεί να έχουμε ένα νοσο­κο­μείο, ένα Κέντρο Υγείας ή ένα ασθε­νο­φόρο. Χρειά­ζο­νται άνθρω­ποι για να τα λει­τουρ­γή­σουν. Χρειά­ζο­νται γιατροί, νοση­λευ­τές, δια­σώ­στες, οδηγοί ασθε­νο­φό­ρων και όλο το απα­ραί­τητο προ­σω­πικό που στη­ρί­ζει καθη­με­ρινά το σύστημα υγείας.

Ιδιαί­τερα για τη Ρόδο και τα μεγάλα του­ρι­στικά νησιά, η ανάγκη αυτή είναι ακόμη μεγα­λύ­τερη. Τους καλο­και­ρι­νούς μήνες ο πλη­θυ­σμός πολ­λα­πλα­σιά­ζε­ται, αυξά­νο­νται τα περι­στα­τικά και οι ανάγκες για επεί­γουσα και νοσο­κο­μειακή φρο­ντίδα, ενώ την ίδια στιγμή το προ­σω­πικό καλεί­ται να αντα­πο­κρι­θεί σε έναν πολύ μεγα­λύ­τερο φόρτο εργα­σίας.

Άρα, το ζήτημα δεν είναι μόνο «πώς θα φέρουμε έναν γιατρό στη Ρόδο», αλλά και «πώς θα τον κρα­τή­σουμε στη Ρόδο».

Και για να γίνει αυτό, χρειά­ζε­ται ένα συνο­λικό πλέγμα κινή­τρων. Το οικο­νο­μικό βοήθημα είναι σημα­ντικό, αλλά εξίσου σημα­ντικά είναι η στέγαση, η δυνα­τό­τητα μετα­κί­νη­σης, η πρό­σβαση σε υπη­ρε­σίες, η υπο­στή­ριξη της οικο­γέ­νειας, η ποιό­τητα ζωής και, βεβαίως, οι συν­θή­κες εργα­σίας.

Ένας γιατρός ή ένας νοση­λευ­τής που έρχεται να εργα­στεί σε ένα νησί με υψηλό κόστος ζωής και σημα­ντι­κές δυσκο­λίες στη στέγαση, δεν αρκεί να αμεί­βε­ται λίγο καλύ­τερα. Πρέπει να μπορεί πραγ­μα­τικά να ζήσει και να εργα­στεί με αξιο­πρέ­πεια.

Θα έλεγα, λοιπόν, ότι χρειά­ζε­ται ένα «πακέτο νησιω­τι­κής υγειο­νο­μι­κής θωρά­κι­σης», στο οποίο θα συμ­με­τέ­χουν η Πολι­τεία, η Περι­φέ­ρεια, οι Δήμοι, οι υγειο­νο­μι­κοί φορείς, αλλά και η ίδια η τοπική κοι­νω­νία.

Χρειά­ζε­ται συνερ­γα­σία όλων των πλευρών, με συγκε­κρι­μένο σχέδιο, σταθερή χρη­μα­το­δό­τηση και μακρο­πρό­θε­σμη στρα­τη­γική. Γιατί η υγειο­νο­μική θωρά­κιση των νησιών δεν είναι μια περι­στα­σιακή ανάγκη. Είναι προ­ϋ­πό­θεση για την ασφά­λεια των κατοί­κων, των εργα­ζο­μέ­νων και των επι­σκε­πτών και, τελικά, για τη βιώσιμη ανά­πτυξη των νησιών μας.

Την ίδια ώρα, ακού­σαμε τις επί­ση­μες εξαγ­γε­λίες από την Ένωση Ξενο­δό­χων Ρόδου που θα ενι­σχύ­σει με επίσης οικο­νο­μικά κίνητρα τους για­τρούς για να έρθουν στο νησί ενώ, στο ίδιο μήκος κύματος κινή­θηκε και ο Δήμος Ρόδου. Όλα αυτά μαζί μπορούν να απο­τε­λέ­σουν εφαλ­τή­ριο για να έρθουν γιατροί;

Ναι, και θα έλεγα κάτι περισ­σό­τερο, γιατί πρώτη φορά δημιουρ­γεί­ται ένα μέτωπο γύρω από ένα κοινό πρό­βλημα.

Η Περι­φέ­ρεια δίνει κίνητρα, ο Δήμος συμ­με­τέ­χει, η Ένωση Ξενο­δό­χων αντι­λαμ­βά­νε­ται ότι η υγεία είναι προ­ϋ­πό­θεση και για τον του­ρι­σμό. Αυτό είναι πολύ σημα­ντικό.

Ο γιατρός που θα έρθει στη Ρόδο δεν πρέπει να αισθαν­θεί ότι έρχεται απλώς για να καλύψει μια κενή θέση. Πρέπει να αισθαν­θεί ότι η Ρόδος τον θέλει, τον στη­ρί­ζει και δημιουρ­γεί συν­θή­κες για να μείνει.

Και εδώ βρί­σκε­ται το μεγάλο στοί­χημα.

Γιατί δεν θέλουμε μόνο να προ­σελ­κύ­σουμε έναν γιατρό για έναν χρόνο. Θέλουμε να δημιουρ­γή­σουμε τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις ώστε να πει: «Ήρθα στη Ρόδο και αξίζει να μείνω».

Τα οικο­νο­μικά κίνητρα μπορούν να ανοί­ξουν την πόρτα. Οι συν­θή­κες εργα­σίας, η στέγαση, η ποιό­τητα ζωής και η προ­ο­πτική είναι αυτά που θα τον κρα­τή­σουν μέσα.

Άρα, ναι, αυτό μπορεί να είναι εφαλ­τή­ριο. Αρκεί να μην είναι μια συγκυ­ριακή προ­σπά­θεια αλλά να γίνει μια μόνιμη συμ­μα­χία της τοπικής κοι­νω­νίας για την υγεία.

Με την ευκαι­ρία θα ήθελα να μας μιλή­σετε για το Κοι­νω­νικό Παντο­πω­λείο, πώς εξε­λίσ­σο­νται οι δια­δι­κα­σίες και ποια τα επόμενα βήματα;

Το Κοι­νω­νικό Παντο­πω­λείο είναι μια δομή της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου που εξυ­πη­ρε­τεί σήμερα που μιλάμε του­λά­χι­στον 788 επω­φε­λού­με­νους από τη Ρόδο, τη Σύμη, την Τήλο και τη Χάλκη και, ως εντε­ταλ­μέ­νος Κοι­νω­νι­κής Συνοχής Δωδε­κα­νή­σου, έχω ιδιαί­τερη ευθύνη ώστε αυτή η δομή να λει­τουρ­γεί με τρόπο ουσια­στικό και απο­τε­λε­σμα­τικό.

Για εμάς δεν είναι απλώς ένας χώρος όπου δια­νέ­μο­νται τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης. Είναι ένας μηχα­νι­σμός κοι­νω­νι­κής προ­στα­σίας και αξιο­πρέ­πειας.

Οι δια­δι­κα­σίες προ­χω­ρούν με στόχο να οργα­νώ­σουμε ακόμη καλύ­τερα τη λει­τουρ­γία του και να δια­σφα­λί­σουμε ότι η στήριξη θα φτάνει στους ανθρώ­πους που πραγ­μα­τικά την έχουν ανάγκη.

Και θέλω να τονίσω ότι η κοι­νω­νική πολι­τική δεν μετριέ­ται μόνο σε αριθ­μούς και κιβώτια. Μετριέ­ται στον άνθρωπο που αισθά­νε­ται ότι η Πολι­τεία και η Αυτο­διοί­κηση είναι δίπλα του όταν δυσκο­λεύ­ε­ται.

Το επόμενο διά­στημα θέλουμε να ενι­σχύ­σουμε τις συνερ­γα­σίες με φορείς, επι­χει­ρή­σεις και την ίδια την κοι­νω­νία της Ρόδου, γιατί όσο μεγα­λύ­τερο είναι το δίκτυο αλλη­λεγ­γύης, τόσο μεγα­λύ­τερη είναι και η δυνα­τό­τητά μας να στη­ρί­ξουμε περισ­σό­τε­ρες οικο­γέ­νειες.

Και αυτό είναι το μήνυμα που θέλω να περά­σουμε: κανένας άνθρω­πος δεν πρέπει να αισθά­νε­ται αόρατος. Η Περι­φέ­ρεια πρέπει να είναι παρούσα εκεί όπου υπάρχει ανάγκη.

Μιλήστε μας για τον ΙΣΡ. Ποιες οι επό­με­νες δράσεις που προ­γραμ­μα­τί­ζετε μέχρι το τέλος του έτους και ποια θέματα θα προ­τά­ξετε;

Ο Ιατρι­κός Σύλ­λο­γος Ρόδου θέλουμε να είναι ένας Σύλ­λο­γος παρών, χρή­σι­μος και παρεμ­βα­τι­κός. Πρέπει να έχει φωνή, τεκ­μη­ριω­μέ­νες θέσεις και απο­τέ­λε­σμα. Δεν αρκεί να δια­πι­στώ­νουμε τα προ­βλή­ματα. Πρέπει να κατα­θέ­τουμε προ­τά­σεις που μπορούν να εφαρ­μο­στούν.

Ήδη έχουμε ανοίξει έναν ουσια­στικό διάλογο για τη νησιω­τική υγεία και έχουμε κατα­θέ­σει συγκε­κρι­μέ­νες προ­τά­σεις στον πρω­θυ­πουργό και το υπουργό Υγείας, όταν μας επι­σκέ­φθη­καν.

Μέχρι το τέλος του έτους θα επι­κε­ντρω­θούμε σε πέντε απο­λύ­τως ρεα­λι­στι­κούς στόχους.

Πρώτον να στα­μα­τή­σουμε να προ­κη­ρύσ­σουμε θέσεις που παρα­μέ­νουν άγονες και μετά να περι­μέ­νουμε το πρό­βλημα να λυθεί μόνο του. Θέλουμε ειδικό καθε­στώς κινή­τρων για τη νησιω­τική Ελλάδα που θα αφορά στέγαση, οικο­νο­μικά κίνητρα, φορο­λο­γι­κές ελα­φρύν­σεις, μοριο­δό­τηση και πραγ­μα­τι­κές προ­ο­πτι­κές επαγ­γελ­μα­τι­κής εξέ­λι­ξης.

Δεύ­τε­ρον: να κρα­τή­σουμε τους για­τρούς που ήδη έχουμε. Είναι λάθος να μιλάμε μόνο για προ­σέλ­κυση νέων γιατρών. Πρέπει να ρωτή­σουμε και αυτούς που υπη­ρε­τούν σήμερα: «Τι χρειά­ζε­σαι για να μείνεις;».

Αν δεν κρα­τή­σουμε το υπάρχον ανθρώ­πινο δυνα­μικό, θα κυνη­γάμε συνεχώς νέες προ­σλή­ψεις.

Τρίτον να στη­ρί­ξουμε τον ιδιώτη γιατρό. Ο ιδιώτης γιατρός στη Ρόδο δεν είναι αντα­γω­νι­στής του δημό­σιου συστή­μα­τος. Είναι μέρος του συστή­μα­τος υγείας του νησιού. Χρειά­ζο­νται βιώ­σι­μες συμ­βά­σεις με τον ΕΟΠΥΥ, περιο­ρι­σμός των υπερ­βο­λι­κών επι­βα­ρύν­σεων από clawback και rebate και ταχύ­τερη απο­ζη­μί­ωση των παρόχων.

Τέταρ­τον η Ρόδος δεν μπορεί να αντι­με­τω­πί­ζε­ται με τα ίδια κρι­τή­ρια με μια περιοχή της ηπει­ρω­τι­κής Ελλάδας. Έχουμε μόνιμο πλη­θυ­σμό, του­ρι­σμό, δια­κο­μι­δές από μικρό­τερα νησιά και έναν τερά­στιο εποχικό φόρτο. Αυτό πρέπει να απο­τυ­πώ­νε­ται στον τρόπο με τον οποίο στε­λε­χώ­νο­νται και χρη­μα­το­δο­τού­νται οι δομές υγείας.

Και πέμπτον να φέρουμε τον Ιατρικό Σύλλογο πιο κοντά στην κοι­νω­νία. Πρόληψη, ενη­μέ­ρωση, εθε­λο­ντι­σμός, κοι­νω­νι­κές δράσεις και συνερ­γα­σία με την Αυτο­διοί­κηση και τους κοι­νω­νι­κούς φορείς.

Γιατί πιστεύω ότι ο Ιατρι­κός Σύλ­λο­γος του 2026 δεν μπορεί να είναι απλώς ένας συν­δι­κα­λι­στι­κός φορέας που αντιδρά όταν υπάρχει ένα πρό­βλημα.

Πρέπει να είναι ένας φορέας που προ­βλέ­πει το πρό­βλημα, προ­τεί­νει τη λύση και πιέζει μέχρι να την κάνει πράξη.

Και θα έλεγα κάτι ακόμη, η υγεία δεν είναι υπόθεση μόνο των γιατρών. Είναι υπόθεση ολό­κλη­ρης της κοι­νω­νίας.