Ο άγιος των χαμένων κλειδιών βρήκε τον δρόμο για τον κόσμο

Το Associated Press δεν ασχο­λή­θηκε με τις παρα­λίες της Ρόδου, ούτε με το Παλάτι του Μεγάλου Μαγί­στρου, ούτε με τους αριθ­μούς των αφίξεων. Ασχο­λή­θηκε με μια πίτα, μια εικόνα που βρέθηκε πριν από 500 χρόνια και έναν άγιο στον οποίο οι Ροδίτες προ­σεύ­χο­νται για τα πάντα, από τις ταραγ­μέ­νες καρδιές μέχρι τα κλειδιά που δεν βρί­σκουν. Κι αυτό αξίζει προσοχή, γιατί ένα θέμα του AP δεν μένει σε μία ιστο­σε­λίδα, ανα­δη­μο­σιεύ­ε­ται αυτού­σιο από χιλιά­δες μέσα σε δεκάδες γλώσσες, και για πρώτη φορά εδώ και καιρό το νησί ταξι­δεύει στον κόσμο όχι ως προϊόν αλλά ως τόπος με μνήμη. Η φανου­ρό­πιτα, που ευλο­γεί­ται σε κάθε ορθό­δοξο σπίτι από τη Θεσ­σα­λο­νίκη ως το Σίδνεϊ, επι­στρέ­φει έτσι στην αφε­τη­ρία της και συστή­νει τη Ρόδο σε εκα­τομ­μύ­ρια ανα­γνώ­στες ως την πόλη που την γέννησε.

Το ερώτημα είναι τι κάνει η ίδια η Ρόδος με αυτό. Η πολι­τι­στική της ταυ­τό­τητα, αυτή που το AP ανα­κά­λυψε μόνο του χωρίς καμία καμπά­νια και κανένα γραφείο δημο­σίων σχέσεων, παρα­μέ­νει στα επίσημα φυλ­λά­δια υπο­ση­μεί­ωση κάτω από τα all inclusive. Ένα ξένο πρα­κτο­ρείο είδε στον Άγιο Φανού­ριο μια ιστορία 5 αιώνων που αγγίζει ανθρώ­πους ανε­ξαρ­τή­τως θρη­σκείας, ενώ οι τοπικοί φορείς εξα­κο­λου­θούν να πουλούν το νησί ως ήλιο και θάλασσα σαν να μην έχει τίποτα άλλο να πει.

Χρειά­στηκε να μας δια­βά­σει το AP για να θυμη­θούμε ότι το πιο δυνατό μας προϊόν δεν είναι στην παραλία, είναι στο εικο­νο­στάσι.