Ακυρώθηκε πρόστιμο 4.000 ευρώ σε πατέρα που κατηγορήθηκε ότι απασχολούσε τον 17χρονο γιο του στην κουζίνα του εστιατορίου του

• Το Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο έκρινε ότι η απλή παρου­σία του ανη­λί­κου στην οικο­γε­νειακή επι­χεί­ρηση δεν απο­δει­κνύει εργα­σιακή σχέση και ακύρωσε στο σύνολό της την πράξη επι­βο­λής προ­στί­μου της Επι­θε­ώ­ρη­σης Εργα­σίας

Ορι­στικό τέλος στην ταλαι­πω­ρία ενός ημε­δα­πού επι­χει­ρη­μα­τία της εστί­α­σης έβαλε πρό­σφατη απόφαση του αρμό­διου Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου, το οποίο ακύρωσε πρό­στιμο ύψους 4.000 ευρώ που του είχε επι­βλη­θεί για την απο­δι­δό­μενη σε αυτόν παρά­βαση της απα­σχό­λη­σης του ανή­λι­κου γιου του σε εργα­σίες απα­γο­ρευ­μέ­νες για ανη­λί­κους.

Το δικα­στή­ριο, απο­δε­χό­μενο την προ­σφυγή που άσκησε ο επι­χει­ρη­μα­τίας, έκρινε ότι από κανένα στοι­χείο δεν απο­δεί­χθηκε προ­ση­κό­ντως η ύπαρξη εργα­σια­κής σχέσης μεταξύ πατέρα και γιου, ενώ επι­σή­μανε ότι η φυσική παρου­σία του 17χρονου στο κατά­στημα δικαιο­λο­γεί­ται, σύμφωνα και με τα διδάγ­ματα της κοινής πείρας, από τη συγ­γε­νική τους σχέση. Την υπόθεση χει­ρί­στηκε ο δικη­γό­ρος κ. Βαλά­ντης Κατα­βε­νά­κης.

Ο έλεγχος και το πρό­στιμο

Η υπόθεση ξεκί­νησε το βράδυ της 23ης Ιανουα­ρίου 2025, όταν κλι­μά­κιο της Επι­θε­ώ­ρη­σης Εργα­σίας διε­νήρ­γησε επι­τό­πιο έλεγχο σε εστια­τό­ριο ιαπω­νι­κής κου­ζί­νας που δια­τη­ρεί ως ατομική επι­χεί­ρηση ο ημε­δα­πός. Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», στο δελτίο ελέγχου που συντά­χθηκε περί ώρα 21:57 κατα­γρά­φηκε ως εργα­ζό­με­νος και ο γιος του επι­χει­ρη­μα­τία, ηλικίας 17 ετών, με τη σημεί­ωση ότι κατε­λή­φθη να πραγ­μα­το­ποιεί εργα­σίες απα­γο­ρευ­μέ­νες για ανη­λί­κους και συγκε­κρι­μένα ότι βρέθηκε στην κουζίνα φτιά­χνο­ντας φαγητά.

Ο επι­χει­ρη­μα­τίας κλήθηκε να παρά­σχει εξη­γή­σεις, τις οποίες υπέβαλε εγγρά­φως λίγες ημέρες αργό­τερα, στις 29 Ιανουα­ρίου 2025. Οι εξη­γή­σεις του ωστόσο απορ­ρί­φθη­καν ως αβά­σι­μες και στις 14 Μαρτίου 2025 εκδό­θηκε σε βάρος του πράξη επι­βο­λής προ­στί­μου ύψους 4.000 ευρώ. Το ποσό δεν ήταν τυχαίο. Η απα­σχό­ληση ανη­λί­κων σε απα­γο­ρευ­μέ­νες για αυτούς εργα­σίες κατα­τάσ­σε­ται από την κείμενη νομο­θε­σία στις πολύ υψηλής σοβα­ρό­τη­τας παρα­βά­σεις και επι­σύ­ρει πρό­στιμο 4.000 ευρώ ανά θιγό­μενο εργα­ζό­μενο, καθώς συνε­κτι­μά­ται ειδικά το καθε­στώς απα­σχό­λη­σης προ­σώ­πων ειδικής προ­στα­σίας.

Ο εστιά­το­ρας δεν απο­δέ­χθηκε την κύρωση και στις 29 Απρι­λίου 2025 προ­σέ­φυγε κατά της πράξης ενώπιον του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου, κατα­βάλ­λο­ντας το νόμιμο παρά­βολο. Η υπόθεση συζη­τή­θηκε στο ακρο­α­τή­ριο στις 2 Απρι­λίου 2026, με το Ελλη­νικό Δημόσιο να μην παρί­στα­ται κατά τη δικά­σιμο, παρότι είχε κλη­τευ­θεί νομό­τυπα και εμπρό­θε­σμα.

Η γραμμή υπε­ρά­σπι­σης

Ενώπιον του δικα­στη­ρίου, ο προ­σφεύ­γων αμφι­σβή­τησε πλήρως την τέλεση της απο­δι­δό­με­νης σε αυτόν παρά­βα­σης. Όπως υπο­στή­ριξε, ο ανή­λι­κος γιος του βρέθηκε τη συγκε­κρι­μένη ημέρα στην επι­χεί­ρηση λόγω του εορ­τα­σμού των γενε­θλίων του ίδιου του πατέρα του και, εξαι­τίας της εξοι­κεί­ω­σής του με το προ­σω­πικό, πράγ­ματι βρι­σκό­ταν στον χώρο της κου­ζί­νας, ο οποίος μάλιστα, όπως επι­σή­μανε, απο­τε­λεί ενιαίο χώρο με τη σάλα του εστια­το­ρίου.

Ο επι­χει­ρη­μα­τίας υπο­στή­ριξε επίσης ότι ο γιος του δεν παρα­σκεύ­αζε γεύματα, καθώς πρό­κει­ται για εστια­τό­ριο ιαπω­νι­κής κου­ζί­νας, στο οποίο η προ­ε­τοι­μα­σία των πιάτων απαιτεί εξει­δι­κευ­μέ­νες γνώσεις μαγει­ρι­κής που κατεί­χαν απο­κλει­στικά οι 2 επαγ­γελ­μα­τίες μάγει­ρες, οι οποίοι κατά τον έλεγχο βρέ­θη­καν να εργά­ζο­νται νομίμως στην κουζίνα. Επι­πλέον, ανέφερε ότι ο ανή­λι­κος φοιτά σε επαγ­γελ­μα­τικό λύκειο, ενώ τα απο­γεύ­ματα προ­πο­νεί­ται σε τοπική ποδο­σφαι­ρική ομάδα και συχνά επι­σκέ­πτε­ται την οικο­γε­νειακή επι­χεί­ρηση μετά το πέρας των προ­πο­νή­σεών του. Προς από­δειξη των ισχυ­ρι­σμών του, ο προ­σφεύ­γων επι­κα­λέ­στηκε και προ­σκό­μισε ένορκες βεβαιώ­σεις της συζύγου και της πεθεράς του, με τις οποίες επι­βε­βαιώ­νο­νται τα ανωτέρω.

Από την πλευρά της, η Διοί­κηση, με την έκθεση απόψεών της, ζήτησε την απόρ­ριψη της προ­σφυ­γής ως αβά­σι­μης.

Το σκε­πτικό της από­φα­σης

Το δικα­στή­ριο, εξε­τά­ζο­ντας τα στοι­χεία του φακέλου, εντό­πισε ουσιώ­δεις ελλεί­ψεις στη δια­δι­κα­σία βεβαί­ω­σης της παρά­βα­σης. Όπως έκρινε, προ­κει­μέ­νου να απο­δο­θεί νομίμως σε εργο­δότη η παρά­βαση της απα­σχό­λη­σης ανη­λί­κου, πρέπει προη­γου­μέ­νως να έχει δια­πι­στω­θεί προ­ση­κό­ντως από τα αρμόδια ελεγ­κτικά όργανα η ιδιό­τητα του ανη­λί­κου ως πράγ­ματι εργα­ζο­μέ­νου, με την κατα­γραφή στο δελτίο ελέγχου όλων των κρί­σι­μων στοι­χείων που συνη­γο­ρούν προς τούτο.

Στη συγκε­κρι­μένη περί­πτωση, στο δελτίο ελέγχου ανα­γρα­φό­ταν μόνο ότι ο ανή­λι­κος βρέθηκε στην κουζίνα να παρα­σκευά­ζει γεύματα, χωρίς οι φερό­με­νες ως απα­γο­ρευ­μέ­νες εργα­σίες να εξει­δι­κεύ­ο­νται περαι­τέρω. Δεν συμπλη­ρώ­θη­καν ούτε η ειδι­κό­τητα εργα­σίας ούτε οι ειδι­κό­τε­ρες συν­θή­κες ή άλλα στοι­χεία δηλω­τικά της απα­σχό­λη­σής του. Ακόμη πιο κρίσιμο, κατά το δικα­στή­ριο, ήταν το γεγονός ότι η εκτί­μηση των ελεγ­κτι­κών οργάνων περί της εργα­σια­κής ιδιό­τη­τας του 17χρονου δεν επα­λη­θευό­ταν ούτε συνε­πι­κου­ρού­νταν από κανένα άλλο στοι­χείο του φακέλου, όπως ανα­ζή­τηση τυχόν εγγρα­φής του στον πίνακα προ­σω­πι­κού της επι­χεί­ρη­σης, δηλώ­σεις του ίδιου ή δηλώ­σεις άλλων εργα­ζο­μέ­νων.

Το δικα­στή­ριο υπο­γράμ­μισε ότι η μόνη δια­πί­στωση της φυσικής παρου­σίας του ανη­λί­κου στο κατά­στημα του πατέρα του, η οποία σύμφωνα και με τα διδάγ­ματα της κοινής πείρας δικαιο­λο­γεί­ται από τη συγ­γε­νική τους σχέση, δεν είναι ικανή από μόνη της να προσ­δώ­σει στέρεη και πραγ­μα­τική βάση στο συμπέ­ρα­σμα ότι επρό­κειτο για απα­σχο­λού­μενο στην επι­χεί­ρηση. Η ύπαρξη σχέσης εργα­σίας, όπως τονί­στηκε με παρα­πο­μπή σε πάγια νομο­λο­γία των διοι­κη­τι­κών δικα­στη­ρίων, απο­τε­λεί πραγ­μα­τικό γεγονός που πρέπει να προ­κύ­πτει εμπε­ρι­στα­τω­μένα από συγκε­κρι­μένα πραγ­μα­τικά περι­στα­τικά και όχι από απλές εκτι­μή­σεις, οι οποίες άλλωστε δεν δεσμεύ­ουν τα δικα­στή­ρια.

Με βάση το σκε­πτικό αυτό, κρίθηκε ότι δεν απο­δεί­χθηκε η ύπαρξη εργα­σια­κής σχέσης μεταξύ του προ­σφεύ­γο­ντος και του γιου του κατά τον κρίσιμο χρόνο του ελέγχου και, συνεπώς, ο επι­χει­ρη­μα­τίας δεν υπέπεσε στην απο­δι­δό­μενη σε αυτόν παρά­βαση. Το πρό­στιμο κρίθηκε μη νομίμως επι­βλη­θέν και η προ­σβαλ­λό­μενη πράξη ακυ­ρώ­θηκε, ενώ παρείλκε ως αλυ­σι­τε­λής η εξέταση των λοιπών λόγων της προ­σφυ­γής.

Η ετυ­μη­γο­ρία

Με την απόφασή του, που δημο­σιεύ­θηκε σε έκτακτη δημόσια συνε­δρί­αση στις 22 Ιουνίου 2026, το δικα­στή­ριο έκανε δεκτή την προ­σφυγή, ακύρωσε την πράξη επι­βο­λής του προ­στί­μου των 4.000 ευρώ, διέταξε την επι­στροφή του κατα­βλη­θέ­ντος παρα­βό­λου στον προ­σφεύ­γο­ντα και, κατ’ εκτί­μηση των συντρε­χου­σών περι­στά­σεων, απάλ­λαξε το Δημόσιο από τα δικα­στικά έξοδα.