Νίκη ξενοδοχειακής εταιρείας για αδήλωτες αμοιβές επεξεργασίας λυμάτων

• Το δικα­στή­ριο επι­δί­κασε 128.620,74 ευρώ σε εται­ρεία που υπο­δε­χό­ταν επί πέντε χρόνια τα λύματα γει­το­νι­κής ξενο­δο­χεια­κής μονάδας χωρίς να λάβει ούτε ευρώ

Μια εμπο­ρική διαφορά που πηγάζει από συμ­βα­τι­κές δεσμεύ­σεις του 2006, κινή­θηκε επί μια δεκα­ε­τία στα δικα­στή­ρια και κατέ­ληξε με νικη­φόρα ανα­στροφή σε δεύτερο βαθμό, βρί­σκε­ται στον πυρήνα από­φα­σης που εξέδωσε στις 21 Απρι­λίου 2026 το Μονο­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου.

Το δικα­στή­ριο δέχθηκε τυπικά και κατ’ ουσία την έφεση ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας, εξα­φά­νισε την πρω­τό­δικη απόφαση που είχε απορ­ρί­ψει την αγωγή της και υπο­χρέ­ωσε αντί­δικη εταιρία να κατα­βά­λει συνο­λικά 128.620,74 ευρώ, ποσό που αντι­στοι­χεί στις αμοιβές πέντε ετών παροχής υπη­ρε­σιών βιο­λο­γι­κής επε­ξερ­γα­σίας λυμάτων.

Η σύμβαση που γέννησε τη διαφορά

Η υπόθεση ανά­γε­ται στα τέλη του 2006, όταν η δικαιο­πά­ρο­χος της ενά­γου­σας εται­ρείας, που λει­τουρ­γούσε ξενο­δο­χείο στο Λασίθι Κρήτης, κατήρ­τισε σύμβαση με εται­ρεία που ανή­γειρε τότε νέα ξενο­δο­χειακή μονάδα σε όμορο ακίνητο. Βάσει της σύμ­βα­σης, τιτλο­φο­ρού­με­νης ως «σύμβαση υπηρεσιών-έργου», η πρώτη εταιρία ανέλαβε να επε­κτεί­νει τις εγκα­τα­στά­σεις βιο­λο­γι­κής επε­ξερ­γα­σίας λυμάτων του ξενο­δο­χείου της και στη συνέ­χεια να υπο­δέ­χε­ται και να επε­ξερ­γά­ζε­ται τα λύματα που θα προ­έ­κυ­πταν από τη λει­τουρ­γία του υπό ανέ­γερση ξενο­δο­χείου της αντι­συμ­βαλ­λό­με­νης.

Ως αντάλ­λαγμα, η αντι­συμ­βαλ­λό­μενη εται­ρεία ανέλαβε δύο βασικές υπο­χρε­ώ­σεις. Πρώτον, να συμ­με­τά­σχει στο ήμισυ της δαπάνης επέ­κτα­σης των εγκα­τα­στά­σεων, κατα­βάλ­λο­ντας εφάπαξ ποσό 200.000,00 ευρώ. Δεύ­τε­ρον, να κατα­βάλ­λει ετησίως 20.000,00 ευρώ ως απο­ζη­μί­ωση για τη χρήση των εγκα­τα­στά­σεων βιο­λο­γι­κής επε­ξερ­γα­σίας, με ετήσια ανα­προ­σαρ­μογή βάσει του επί­ση­μου πλη­θω­ρι­σμού, προ­σαυ­ξη­μέ­νου κατά δύο ποσο­στιαίες μονάδες.

Οι εγκα­τα­στά­σεις επε­κτά­θη­καν, το νέο ξενο­δο­χείο τέθηκε σε λει­τουρ­γία περί τα μέσα της του­ρι­στι­κής περιό­δου 2008 και η σύνδεσή του με τις εγκα­τα­στά­σεις βιο­λο­γι­κού καθα­ρι­σμού υλο­ποι­ή­θηκε. Από εκεί και πέρα, η συνερ­γα­σία λει­τούρ­γησε στην πράξη αδιά­κοπα έως το τέλος της του­ρι­στι­κής περιό­δου 2012, οπότε η ενα­γό­μενη κατα­σκεύ­ασε δικές της αυτο­τε­λείς εγκα­τα­στά­σεις βιο­λο­γι­κού καθα­ρι­σμού και η σύμβαση έπαυσε να εκτε­λεί­ται.

Πέντε χρόνια υπη­ρε­σιών χωρίς αμοιβή

Το κρίσιμο ζήτημα ήταν ότι, η ενα­γό­μενη δεν εξό­φλησε ούτε ευρώ από τις ετήσιες απο­ζη­μιώ­σεις που υπο­χρε­ούτο να κατα­βά­λει έως την 1η Απρι­λίου εκάστου έτους, παρά τις επα­νει­λημ­μέ­νες οχλή­σεις. Η ενά­γουσα εξέδωσε σχετικά τιμο­λό­για παροχής υπη­ρε­σιών για κάθε χρονιά, τα οποία και επι­κα­λέ­στηκε ως απο­δει­κτικά μέσα.

Η αγωγή κατα­τέ­θηκε στο Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου τον Δεκέμ­βριο 2015. Το πρω­τό­δικο δικα­στή­ριο εξέδωσε το 2023 απόφαση με την οποία απέρ­ριψε την αγωγή ως ουσια­στικά αβάσιμη, έχοντας χαρα­κτη­ρί­σει την επίμαχη σύμβαση ως μίσθωση προ­σο­δο­φό­ρου πράγ­μα­τος και εφαρ­μό­σει την ειδική δια­δι­κα­σία των μισθω­τι­κών δια­φο­ρών.

Η ανα­στροφή στο Εφετείο

Η εκκα­λούσα προ­σέ­βαλε την απόφαση με έφεση τον Οκτώ­βριο 2023. Το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου διόρ­θωσε αυτε­παγ­γέλ­τως τον νομικό χαρα­κτη­ρι­σμό της σύμ­βα­σης, κρί­νο­ντας ότι πρό­κει­ται για σύμβαση παροχής ανε­ξάρ­τη­των υπη­ρε­σιών και όχι για μίσθωση. Η ενα­γό­μενη προ­έ­βαλε ένσταση παρα­γρα­φής για τις αξιώ­σεις που αφο­ρού­σαν στα έτη 2008 και 2009, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι μέχρι την κατά­θεση της αγωγής, τον Δεκέμ­βριο 2015, είχε παρέλ­θει πεντα­ε­τία. Το Εφετείο, ωστόσο, δέχθηκε την αντέν­σταση της ενά­γου­σας περί δια­κο­πής παρα­γρα­φής. Επίσης απορ­ρί­φθηκε η ένσταση άφεσης χρέους που προ­έ­βαλε η ενα­γό­μενη. Η τελευ­ταία ισχυ­ρί­στηκε ότι η ενά­γουσα είχε άτυπα απο­δε­χθεί να μην διεκ­δι­κή­σει το υπό­λοιπο οφειλής, λαμ­βα­νο­μέ­νων υπόψη, μεταξύ άλλων, της συμ­με­το­χής της ενα­γό­με­νης στη δαπάνη επέ­κτα­σης των εγκα­τα­στά­σεων, της απο­τυ­χίας μιας ευρύ­τε­ρης συμ­φω­νίας εξα­γο­ράς μετοχών και του εν γένει οικο­νο­μι­κού πλαι­σίου των σχέσεών τους. Το Εφετείο απέρ­ριψε τον ισχυ­ρι­σμό αυτό ως ανα­πό­δει­κτο, κρί­νο­ντας ότι η δήλωση άφεσης χρέους, ακόμη και αν είναι σιωπηρή, πρέπει πάντοτε να είναι σαφής και αναμ­φί­βολη και όχι απλώς τεκ­μαι­ρό­μενη από εξω­τε­ρι­κές συμπε­ρι­φο­ρές.

Το δια­τα­κτικό

Κατόπιν της απο­δο­χής της έφεσης, το Εφετείο εξα­φά­νισε την πρω­τό­δικη απόφαση, κράτησε την υπόθεση και δίκασε αυτό την αγωγή, την οποία δέχθηκε ως ουσια­στικά βάσιμη. Υπο­χρέ­ωσε την ενα­γό­μενη να κατα­βά­λει στην ενά­γουσα το συνο­λικό ποσό των 128.620,74 ευρώ με τον νόμιμο τόκο υπε­ρη­με­ρίας από την 2η Απρι­λίου εκάστου των ετών 2008 έως 2012, ανάλογα με το επι­μέ­ρους κον­δύ­λιο. Παράλ­ληλα, κατε­δί­κασε την εφε­σί­βλητη στα δικα­στικά έξοδα και των 2 βαθμών δικαιο­δο­σίας, τα οποία ορί­στη­καν στο ποσό των 4.500,00 ευρώ.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε για λογα­ρια­σμό της εφε­σί­βλη­της ενα­γό­με­νης η δικη­γό­ρος κ. Στε­φα­νία Κου­λου­μπρή του Δικη­γο­ρι­κού Γρα­φείου «Μηνάς Τσέρκης και Συνερ­γά­τες».