• Το δικαστήριο επιδίκασε 128.620,74 ευρώ σε εταιρεία που υποδεχόταν επί πέντε χρόνια τα λύματα γειτονικής ξενοδοχειακής μονάδας χωρίς να λάβει ούτε ευρώ
Μια εμπορική διαφορά που πηγάζει από συμβατικές δεσμεύσεις του 2006, κινήθηκε επί μια δεκαετία στα δικαστήρια και κατέληξε με νικηφόρα αναστροφή σε δεύτερο βαθμό, βρίσκεται στον πυρήνα απόφασης που εξέδωσε στις 21 Απριλίου 2026 το Μονομελές Εφετείο Δωδεκανήσου.
Το δικαστήριο δέχθηκε τυπικά και κατ’ ουσία την έφεση ξενοδοχειακής εταιρείας, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση που είχε απορρίψει την αγωγή της και υποχρέωσε αντίδικη εταιρία να καταβάλει συνολικά 128.620,74 ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί στις αμοιβές πέντε ετών παροχής υπηρεσιών βιολογικής επεξεργασίας λυμάτων.
Η σύμβαση που γέννησε τη διαφορά
Η υπόθεση ανάγεται στα τέλη του 2006, όταν η δικαιοπάροχος της ενάγουσας εταιρείας, που λειτουργούσε ξενοδοχείο στο Λασίθι Κρήτης, κατήρτισε σύμβαση με εταιρεία που ανήγειρε τότε νέα ξενοδοχειακή μονάδα σε όμορο ακίνητο. Βάσει της σύμβασης, τιτλοφορούμενης ως «σύμβαση υπηρεσιών-έργου», η πρώτη εταιρία ανέλαβε να επεκτείνει τις εγκαταστάσεις βιολογικής επεξεργασίας λυμάτων του ξενοδοχείου της και στη συνέχεια να υποδέχεται και να επεξεργάζεται τα λύματα που θα προέκυπταν από τη λειτουργία του υπό ανέγερση ξενοδοχείου της αντισυμβαλλόμενης.
Ως αντάλλαγμα, η αντισυμβαλλόμενη εταιρεία ανέλαβε δύο βασικές υποχρεώσεις. Πρώτον, να συμμετάσχει στο ήμισυ της δαπάνης επέκτασης των εγκαταστάσεων, καταβάλλοντας εφάπαξ ποσό 200.000,00 ευρώ. Δεύτερον, να καταβάλλει ετησίως 20.000,00 ευρώ ως αποζημίωση για τη χρήση των εγκαταστάσεων βιολογικής επεξεργασίας, με ετήσια αναπροσαρμογή βάσει του επίσημου πληθωρισμού, προσαυξημένου κατά δύο ποσοστιαίες μονάδες.
Οι εγκαταστάσεις επεκτάθηκαν, το νέο ξενοδοχείο τέθηκε σε λειτουργία περί τα μέσα της τουριστικής περιόδου 2008 και η σύνδεσή του με τις εγκαταστάσεις βιολογικού καθαρισμού υλοποιήθηκε. Από εκεί και πέρα, η συνεργασία λειτούργησε στην πράξη αδιάκοπα έως το τέλος της τουριστικής περιόδου 2012, οπότε η εναγόμενη κατασκεύασε δικές της αυτοτελείς εγκαταστάσεις βιολογικού καθαρισμού και η σύμβαση έπαυσε να εκτελείται.
Πέντε χρόνια υπηρεσιών χωρίς αμοιβή
Το κρίσιμο ζήτημα ήταν ότι, η εναγόμενη δεν εξόφλησε ούτε ευρώ από τις ετήσιες αποζημιώσεις που υποχρεούτο να καταβάλει έως την 1η Απριλίου εκάστου έτους, παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις. Η ενάγουσα εξέδωσε σχετικά τιμολόγια παροχής υπηρεσιών για κάθε χρονιά, τα οποία και επικαλέστηκε ως αποδεικτικά μέσα.
Η αγωγή κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου τον Δεκέμβριο 2015. Το πρωτόδικο δικαστήριο εξέδωσε το 2023 απόφαση με την οποία απέρριψε την αγωγή ως ουσιαστικά αβάσιμη, έχοντας χαρακτηρίσει την επίμαχη σύμβαση ως μίσθωση προσοδοφόρου πράγματος και εφαρμόσει την ειδική διαδικασία των μισθωτικών διαφορών.
Η αναστροφή στο Εφετείο
Η εκκαλούσα προσέβαλε την απόφαση με έφεση τον Οκτώβριο 2023. Το Εφετείο Δωδεκανήσου διόρθωσε αυτεπαγγέλτως τον νομικό χαρακτηρισμό της σύμβασης, κρίνοντας ότι πρόκειται για σύμβαση παροχής ανεξάρτητων υπηρεσιών και όχι για μίσθωση. Η εναγόμενη προέβαλε ένσταση παραγραφής για τις αξιώσεις που αφορούσαν στα έτη 2008 και 2009, υποστηρίζοντας ότι μέχρι την κατάθεση της αγωγής, τον Δεκέμβριο 2015, είχε παρέλθει πενταετία. Το Εφετείο, ωστόσο, δέχθηκε την αντένσταση της ενάγουσας περί διακοπής παραγραφής. Επίσης απορρίφθηκε η ένσταση άφεσης χρέους που προέβαλε η εναγόμενη. Η τελευταία ισχυρίστηκε ότι η ενάγουσα είχε άτυπα αποδεχθεί να μην διεκδικήσει το υπόλοιπο οφειλής, λαμβανομένων υπόψη, μεταξύ άλλων, της συμμετοχής της εναγόμενης στη δαπάνη επέκτασης των εγκαταστάσεων, της αποτυχίας μιας ευρύτερης συμφωνίας εξαγοράς μετοχών και του εν γένει οικονομικού πλαισίου των σχέσεών τους. Το Εφετείο απέρριψε τον ισχυρισμό αυτό ως αναπόδεικτο, κρίνοντας ότι η δήλωση άφεσης χρέους, ακόμη και αν είναι σιωπηρή, πρέπει πάντοτε να είναι σαφής και αναμφίβολη και όχι απλώς τεκμαιρόμενη από εξωτερικές συμπεριφορές.
Το διατακτικό
Κατόπιν της αποδοχής της έφεσης, το Εφετείο εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, κράτησε την υπόθεση και δίκασε αυτό την αγωγή, την οποία δέχθηκε ως ουσιαστικά βάσιμη. Υποχρέωσε την εναγόμενη να καταβάλει στην ενάγουσα το συνολικό ποσό των 128.620,74 ευρώ με τον νόμιμο τόκο υπερημερίας από την 2η Απριλίου εκάστου των ετών 2008 έως 2012, ανάλογα με το επιμέρους κονδύλιο. Παράλληλα, κατεδίκασε την εφεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα και των 2 βαθμών δικαιοδοσίας, τα οποία ορίστηκαν στο ποσό των 4.500,00 ευρώ.
Την υπόθεση χειρίστηκε για λογαριασμό της εφεσίβλητης εναγόμενης η δικηγόρος κ. Στεφανία Κουλουμπρή του Δικηγορικού Γραφείου «Μηνάς Τσέρκης και Συνεργάτες».
