Βίκυ Θεολόγη: «Υπάρχει έλλειψη χώρων για θεατρικές παραστάσεις»

• Η χωρη­τι­κό­τητα, προ­βλη­μα­τί­ζει τους ανθρώ­πους που ασχο­λού­νται με το θέατρο στη Ρόδο

Με μεγάλη επι­τυ­χία πραγ­μα­το­ποιού­νται οι θεα­τρι­κές δράσεις και παρα­στά­σεις του Θεα­τρι­κού Συλ­λό­γου Δωδε­κα­νή­σου με σημείο αιχμής τις πρό­σφα­τες παρα­στά­σεις, οι οποίες γνώ­ρι­σαν πολύ μεγάλη επι­τυ­χία αλλά και συμ­με­τοχή, αφού το Δημο­τικό Θέατρο Ρόδου, ήταν επί τέσ­σε­ρις ημέρες, ασφυ­κτικά γεμάτο.

Όπως δήλωσε η κα Βίκυ Θεολόγη, θεα­τρο­λό­γος, εκπαι­δευ­τι­κός και συγ­γρα­φέας, η τελευ­ταία παρά­σταση “Φρου­φρού και πτώματα” ξεκί­νησε από τη Λαμπρή Τρίτη και ολο­κλη­ρώ­θηκε χτες, ενώ ανα­μέ­νε­ται να ανέβει και στην Αθήνα.

«Ήταν μια φαρ­σο­κο­μω­δία κατα­στά­σεων. Πράγ­ματι, υπήρξε πολύ μεγάλη στήριξη από τον κόσμο. Αυτό σημαί­νει, ότι η παρά­σταση μιλάει από μόνη της. Κι αυτό, μας χαρο­ποιεί πάρα πολύ, διότι μας κάνει να νιώ­θουμε ότι έχουμε πετύχει τον στόχο μας που είναι η ψυχα­γω­γία με οτι­δή­ποτε πνευ­μα­τικό και θεα­τρο­λο­γικό κρύ­βε­ται από πίσω, γιατί πάντα θέλουμε οι παρα­γω­γές μας να αφήνουν και τις δεύ­τε­ρες σκέψεις, και τα ερω­τή­ματα, και τις συζη­τή­σεις». Ωστόσο, το σημείο που προ­βλη­μα­τί­ζει τους ανθρώ­πους του θεάτρου, είναι η χωρη­τι­κό­τητα -η έλλειψη χώρων για θέατρο.

Όπως χαρα­κτη­ρι­στικά τόνισε η κα Θεολόγη:

«Είναι ένα πρό­βλημα που συμ­βαί­νει και με τις προη­γού­με­νες θεα­τρι­κές ομάδες αντι­με­τω­πί­ζουμε το ίδιο πρό­βλημα χωρη­τι­κό­τη­τας. Και πλέον αυτό δηλώνει ότι ο κόσμος έχει αρχίσει και έχει πολι­τι­στι­κές ανάγκες. Γι’ αυτό κι εμείς θα πρέπει να πρά­ξουμε ανάλογα, έτσι ώστε να υπάρ­ξουν χώροι αντά­ξιοι του μεγέ­θους του πλη­θυ­σμού, που θέλει να παρα­κο­λου­θή­σει μια παρά­σταση χωρίς να ταλαι­πω­ρεί­ται, χωρίς να πρέπει να έρθει εκεί από τις 7.30 για να δει την παρά­σταση στις 9.00 και όλα αυτά που έχουν συζη­τη­θεί τελευ­ταία στους πολι­τι­στι­κούς κύκλους».

Είναι γνωστό το γεγονός πως, το Δημο­τικό Θέατρο δεν επαρκεί ενώ τους καλο­και­ρι­νούς μήνες που υπάρ­χουν και άλλοι χώροι όπως η Τάφρος, οι Ροδίτες απα­σχο­λού­νται με τα του­ρι­στικά επαγ­γέλ­ματα και δεν έχουν το ίδιο χρονικό περι­θώ­ριο για να παρα­κο­λου­θή­σουν θεα­τρι­κές παρα­στά­σεις.

«Μόνον οι χει­με­ρι­νοί μήνες, θεω­ρού­νται “θεα­τρι­κοί” -επειδή ο κόσμος στη Ρόδο, το καλο­καίρι εργά­ζε­ται λόγω της του­ρι­στι­κής σεζόν. Οπότε το ζήτημα εύρεσης χώρων, πρέπει να το δούμε πιο σοβαρά, γιατί πράγ­ματι ο κόσμος ταλαι­πω­ρεί­ται και είναι κρίμα, διότι θέλουν να δουν θέατρο. Επι­πλέον στο νησί μας, δεν έχουμε παρα­στά­σεις που παίζουν σε σεζόν, έτσι ώστε να υπάρχει η χρονική πολυ­τέ­λεια για όλους, να έρθουν κάποια στιγμή τον επόμενο μήνα, ή την επόμενη εβδο­μάδα. Οι παρα­στά­σεις, δυστυ­χώς, είναι για τέσ­σε­ρις, πέντε, έξι μέρες, μία εβδο­μάδα το μέγιστο, που μπορεί να παρου­σια­στούν στο ένα και μονα­δικό μας θέατρο (το Δημο­τικό).

Οπότε ερχό­μα­στε όλοι σε αυτό το αδιέ­ξοδο. Από την άλλη, είναι ένα ευχά­ρι­στο αδιέ­ξοδο! Διότι αυτό, δηλώνει ότι ο κόσμος έχει στραφεί προς μία πνευ­μα­τι­κό­τητα που υπη­ρε­τεί η θεα­τρική τέχνη και κυρίως μέσα από την κωμωδία, το οποίο, θεα­τρο­λο­γικά, θεωρώ ότι είναι ακόμα πιο δύσκολο είδος.

Είναι δύσκολο να κάνεις τον άλλο να γελάσει, ειδικά την εποχή του scrolling στα social media, του TikTok, του γρή­γο­ρου χιούμορ, της τεχνο­λο­γι­κής εξέ­λι­ξης που μας έχει κάνει να επι­τα­χύ­νουμε όλοι τους ρυθμούς. Και όταν βλέπεις σε μία παρα­γωγή ότι έχεις πετύχει να κάνεις τον κόσμο να γελάσει, είναι ιδιαί­τερα σημα­ντικό!» -όπως είπε.

Το θέατρο στην εκπαί­δευση

Ούσα συγ­γρα­φέας, θεα­τρο­λό­γος, αλλά και εκπαι­δευ­τι­κός, η κα Θεολόγη ανα­φέρ­θηκε στη σημασία της θεα­τρι­κής αγωγής σαν μάθημα στην πρω­το­βάθ­μια εκπαί­δευση.

«Η θεα­τρική αγωγή σαν μάθημα στην πρω­το­βάθ­μια εκπαί­δευση, έχει σκοπό να ανα­πτύ­ξει δεξιό­τη­τες που δεν ανα­πτύσ­σο­νται μέσα από τα γνω­στικά μαθή­ματα –όπως λέμε. Μιλάμε για δεξιό­τη­τες κοι­νω­νι­κές και δεξιό­τη­τες έκφρα­σης. Ζούμε σε καιρούς που πραγ­μα­τικά πλέον είναι πάρα πολύ δύσκολο να πείσεις το παιδί να εκφρα­στεί ή να του δώσεις να κατα­λά­βει τη σημασία του να εκφρά­ζε­ται.

Το βλέ­πουμε καθη­με­ρινά τόσο στην εφηβεία όσο και σε μεγα­λύ­τε­ρες ηλικίες, το πώς τα παιδιά και οι άνθρω­ποι μπερ­δεύ­ο­νται. Και θεωρώ ότι η ανά­πτυξη δεξιό­τη­των μέσα από το μάθημα του θεάτρου, είναι σημα­ντικό καθώς δεν στο­χεύει να κάνει τους μαθητές ηθο­ποιούς, σκη­νο­θέ­τες ή επαγ­γελ­μα­τίες του χώρου. Στο­χεύει αλλού.

Οι τεχνι­κές που χρη­σι­μο­ποιούμε στο μάθημα είναι θεα­τρι­κές τεχνι­κές. Είναι ένα θεα­τρικό παι­χνίδι που στο­χεύει στην ανά­πτυξη δεξιο­τή­των οι οποίες αφορούν στην πνευ­μα­τι­κό­τητα και στην εσω­τε­ρι­κό­τητα του παιδιού. Θα ανα­φερθώ πάλι στην σύγ­χρονη κοι­νω­νία της τεχνο­λο­γίας, του κινητού τηλε­φώ­νου, της γρή­γο­ρης πλη­ρο­φο­ρίας, της τεχνη­τής νοη­μο­σύ­νης, της έτοιμης πλη­ρο­φο­ρίας. Έχοντας μια εμπει­ρία εδώ και 16 χρόνια στα σχολεία, το μάθημά μας, έχει δυσκο­λέ­ψει σε ό,τι αφορά στο να ενθαρ­ρύ­νεις το παιδί να αυτο­σχε­διά­σει, να δημιουρ­γή­σει, να εκφρα­στεί.

Κι αυτό, είναι για εμάς η μεγάλη πρό­κληση. Να βρούμε τα κλειδιά και με ποιον τρόπο, με τα δεδο­μένα του σήμερα, μπο­ρούμε να σπά­σουμε αυτόν τον τοίχο που έχει δημιουρ­γη­θεί μέσα από όλα αυτά τα συμ­βά­ντα που υπάρ­χουν στη ζωή ενός παιδιού σήμερα. Και είναι πρό­κληση για εμάς να του βρούμε το κλειδί -γιατί υπάρ­χουν κλειδιά…».

Κατα­λή­γο­ντας, η ίδια επε­σή­μανε ότι υπάρχει ένα χάσμα γενεών αλλά τα παιδιά, πλέον, είναι πιο ταλα­ντούχα στο να δια­χει­ρί­ζο­νται τις τεχνο­λο­γι­κές εξε­λί­ξεις –κάτι που δεν είχαν οι προη­γού­με­νες γενιές.

Παρ’ όλα αυτά, οι εκπαι­δευ­τι­κοί καλού­νται να αντι­με­τω­πί­σουν αυτή την πρό­κληση.

«Πρέπει να βρούμε τα κλειδιά, να μπούμε στο μυαλό και στην ψυχή ενός παιδιού και να το κάνουμε να ανα­πτύ­ξει δεξιό­τη­τες οι οποίες είναι σημα­ντι­κό­τα­τες για την επι­βί­ωση ενός ανθρώ­που.

Και βέβαια μπορεί να έχουμε και κάποιο ταλέντο το οποίο θα το εκδη­λώ­σουν μέσα από μαθή­ματα όπως η αισθη­τική αγωγή, η μουσική, τα εικα­στικά και η θεα­τρική αγωγή».

Δεν είναι τυχαίο που πάρα πολλά παιδιά από τη Ρόδο ακο­λου­θούν κάποια τέχνη, σπου­δά­ζουν και εξε­λίσ­σο­νται επαγ­γελ­μα­τικά.

«Σχετικά με τη θεα­τρική δρα­στη­ριό­τητα στη Ρόδο, οι ομάδες και οι σύλ­λο­γοι που επι­θυ­μούν να κάνουν κάτι, υπάρ­χουν επαγ­γελ­μα­τίες πλέον του χώρου για να τους ενθαρ­ρύ­νουν, να τους βοη­θή­σουν για να εργα­στούν. Μην ξεχνάμε ότι το θέατρο, δεν είναι μια τέχνη από την οποία μπορεί να επι­βιώ­σει κάποιος εδώ στη Ρόδο –όπως και σε οποιο­δή­ποτε παρα­με­θό­ριο περιοχή…

Οπότε είναι πολύ σημα­ντικό, τους επαγ­γελ­μα­τίες να τους χρη­σι­μο­ποιούμε για να ανε­βά­ζουμε μια παρά­σταση, για να γρά­ψουμε μουσική, για να πάρουμε ένα κείμενο. Και υπάρ­χουν πλέον επαγ­γελ­μα­τίες που μπο­ρούμε να συνερ­γα­στούμε και να απο­δώ­σουμε τα καλύ­τερα!»